Απόδραση στο ορεινό Καρπενήσι!

Το πρωί του Σαββάτου που μας πέρασε ξεκίνησα την απόδραση μου με προορισμό το Καρπενήσι, μέρος που είχα να επισκεφτώ από παιδί και πραγματικά δεν θυμόμουν απολύτως τίποτα από αυτό. Θυμάμαι άλλα μέρη και χωριά από την Ευρυτανία, τόπο καταγωγής της μητέρας μου, αλλά το Καρπενήσι ήταν σαν να το ανακάλυπτα εκ νέου οπότε ανυπομονούσα, μιας και ούτως ή άλλως οι αποδράσεις στη φύση μου είναι ιδιαίτερα αγαπητές και απολύτως απαραίτητες, όπως και για τους περισσότερους από εμάς, φαντάζομαι!

Φιλοξενήθηκα σε συγγενικό σπίτι, ένα σπίτι που έχει πολλά από τα στοιχεία που ονειρεύομαι ανά διαστήματα να είχε και κάποιο σπίτι που θα έμενα (κάπου, κάπως κάποτε χαχα!) και αυτά δεν είναι άλλα από μια μεγάλη αυλή με ένα σωρό γλάστρες με λουλούδια και φυτά, από τριαντάφυλλα ως βατομουριές και έναν κήπο με λαχανικά, βότανα και μυρωδικά που καλλιεργείς και φροντίζεις ο ίδιος.

 

Επισκέφτηκα διάφορα μέρη από την πρώτη κιόλας μέρα, ανάμεσά τους το γραφικό, πανέμορφο Μεγάλο Χωριό που με εντυπωσίασε και την περιοχή του Γαύρου με τις περίφημες ταβέρνες της. Πήγα ακόμη στην Ιερά Μονή Ταρτάνης περνώντας από ένα σωρό χωριουδάκια, τον ποταμό Ταυρωπό ή Μέγδοβα και την Λίμνη Κρεμαστών, την μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας. Αν βρεθείτε στο Καρπενήσι, μην παραλείψετε να πάτε και στο Κεφαλόβρυσο (μπορείς να πας με τα πόδια από Καρπενήσι) και να πιείτε τον καφέ σας κάτω από τα πλατάνια και δίπλα από το ποτάμι, ακούγοντας το να κυλάει, πραγματική απόλαυση!

Πολύ συχνά, ειδικά όσο περνάνε τα χρόνια, με απασχολεί το ‘δίλημμα’ επαρχία ή πόλη, ψευτοδίλημμα στην ουσία αφού το μόνο σίγουρο είναι ότι το κάθε τι έχει τις δυσκολίες και τις ευκολίες του, ενώ η διαμονή σε κάποιο μέρος εξαρτάται από ένα σωρό συνθήκες. Σαν παιδί της πόλης έχω την εντύπωση ότι θα υπήρχαν αρκετοί παράγοντες που θα έπαιζαν το ρόλο τους στο να εγκλιματιστώ σε μια πόλη της επαρχίας ή όχι. Ωστόσο είναι τόσο φανερό ότι ο χρόνος εκεί κυλάει διαφορετικά και αυτή η επαφή με τη φύση, που για μένα είναι ζωτικής σημασίας, είναι κάτι το ανεκτίμητο.

Κάθε φορά που το σκέφτομαι καταλήγω ότι θα ήθελα να είμαι 6 μήνες στην Αθήνα ή τέλος πάντων σε μαι μεγάλη πόλη και 6 μήνες κάπου αλλού. Καταπληκτικό; Πανεύκολο; χαχα…Αν ωστόσο θέλω να κλείσω κάνοντας έναν διαφορετικό -και πιο ρεαλιστικό- απολογισμό από τα συμπεράσματά μου από αυτή την μίνι απόδραση, αυτό θα ήταν το να ταξιδεύουμε όποτε μπορούμε και με την κάθε ευκαιρία που θα έχουμε, ακόμη και αν πρόκειται για μια μονοήμερη λίγο πιο έξω από την πόλη μας. Θα μου πείτε χαίρω πολύ, σιγά το συμπέρασμα κοπελιά. Κι όμως εγώ προσωπικά το είχα αφήσει για δικούς μου λόγους λίγο στην άκρη το ‘φευγιό’, παρόλο που ήταν πάντοτε ένα στοιχείο της ιδιοσυγκρασίας μου, και η ανανέωση που μου πρόσφερε εκτιμήθηκε από μια πολύ διαφορετική σκοπιά. Σχεδιάζω λοιπόν ήδη την επόμενη απόδραση και κάτι μου λέει ότι πριν φτάσει η ώρα για θάλασσα, ίσως να βρεθώ πάλι στα βουνά. Στο μυαλό μου σε αυτό δεν υπάρχει δίλημμα-βουνό ή θάλασσα. Η απάντηση είναι ‘φύση’!

Αφήστε μια απάντηση