Σημειώσεις από το ημερολόγιο του Αυγούστου

Το φετινό καλοκαιράκι με βρήκε στην όμορφη Σέριφο. Είχα καιρό να βρεθώ σε κυκλαδονήσι και η αλήθεια είναι μου είχε λείψει η ιδιαίτερη όψη τους. To παρόν κείμενο γράφεται ενώ βρίσκομαι ακόμη εδώ, αλλά μιας και αρρώστησα και είμαι κλεισμένη στο δωμάτιο λέω ευκαιρία είναι, ας το ξεκινήσω!

Και θα το ξεκινήσω λέγοντας ότι μου’ χει μείνει άχτι που μπορεί να μην καταφέρω να πάω μια τελευταία βόλτα στη Χώρα. Αυτές οι κυκλαδίτικες πρωτεύουσες με την χαρακτηριστική ομορφιά τους, τα ασβεστωμένα σπίτια, τα πανέμορφα χρώματα σε πόρτες, παράθυρα, γλάστρες (απλά παντού) και τα γραφικά τους στενάκια που οδηγούν σε ορίζοντες που κόβουν την ανάσα, με κάνουν πάντοτε να νιώθω μια είδους κατάνυξη, λες και πατώ σε κάποιο μέρος ιερό. Προχωρώ και σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που περπατήσαν αυτά τα μέρη, πολύ πριν ακόμη γίνουν πόλοι έλξης για τουρίστες. Προσπαθώ να μαζέψω με όλες μου τις αισθήσεις την παραμικρή πληροφορία. Φαντάζομαι τα μέρη άγρια, σκοτεινά, χειμωνιάτικα, τελείως διαφορετικά από ότι φαίνονται στο φως του καλοκαιριού. Πώς θα ήταν άραγε η ζωή εδώ, χωρίς καμιά από τις πολυτέλειες του σήμερα; Σίγουρα σκληρή, μοναχική, παράξενη για να μπορέσω να τη φανταστώ εύκολα ως κάποια μεγαλωμένη στην πόλη. Ένα πράγμα όμως με μαγνητίζει ασύγκριτα από όλες τις εικόνες που φτιάχνω, κάθε εποχής: η επαφή με τη φύση. Η ζωή στη φύση. Ευλογημένοι τόποι.

Χαμηλή βλάστηση, απότομα βράχια, καλαμιές και στάχυα, κάππαρη και φραγκοσυκιές, τοπικό μέλι και φρέσκο ψαράκι. Αν και για το τελευταίο η Σέριφος δεν φημίζεται ιδιαίτερα, υπάρχουν ωστόσο μέρη που μπορείς να φας καλό ψάρι. Θα βρεις όμως την παραδοσιακή μαραθόπιτα που σερβίρεται με μέλι ή τις μαραθοτηγανίτες, ντόπιο κατσικάκι και ένα σωρό άλλες νοστιμιές. Αγαπημένο μέρος για φαγητό στη λίστα μου ήταν η ‘Μαραθόριζα’, στη Χώρα. Έμοιαζε με κουτουκάκι και δεν είχε θέα, αλλά είχε τα πιο νόστιμα πιάτα, πολύ καλή εξυπηρέτηση και ο χώρος ήταν από αυτούς που σου μένουν. Το ‘Θαλάμι΄στα Λιβαδάκια ήταν μια επόμενη επιλογή, όχι εξίσου καλή, αλλά συγκριτικά με τα υπόλοιπα στο νησί ήταν αρκετά καλό. Όταν έρχεται στο φαγητό, θεωρώ ότι το μάτι μου ‘κόβει’- δίνω μεγάλη σημασία στα ποιοτικά και φρέσκα υλικά, καθώς και στα ‘μαμίσια’ πιάτα και όχι τα τυποποιημένα. Άλλωστε είναι ανεπίτρεπτο με τόσο τουρισμό (ή και χωρίς αυτόν) να σερβίρουμε φαγητό μπαγιάτικο, τηγανισμένο σε καμένα λάδια και γενικώς φαγητό-ξεπέτα. Τα ξέρουμε-και τα’ χουμε φάει κιόλας! Είμαστε τόσο τυχεροί για τα προϊόντα μας και που προσελκύουμε τόσους τουρίστες, γιατί λοιπόν να μην φροντίζουμε παραπάνω αυτό που έχουμε;

Ας κάνω μια βουτιά –θεωρητικά πάντα- γιατί συγχίστηκα (και γιατί είναι μια καλή πάσα για να πάω παρακάτω) σε κάποια από τις πραγματικά φανταστικές παραλίες του νησιού. Λιβαδάκια, Γάνεμα, Βαγιά, Ψιλή Άμμος, Άγιος Σώστης… Τα νερά είναι απλά υπέροχα, οι παραλίες με άμμο ψιλή ή χοντρή ή ψιλό βοτσαλάκι. Τα μπανάκια στη Σέριφο θα τα ευχαριστηθείτε όσο δεν πάει! Από τις συνολικά 70 περίπου παραλίες του νησιού, οργανωμένες είναι μια-δυο (και όμως!). Σκιά προσφέρουν τα αλμυρίκια, αν και όχι σε όλες, και η πρόσβαση στις περισσότερες είναι πολύ εύκολη. Μπλουμ!

Το νησί διαθέτει ακόμη πολλά μονοπάτια για πεζοπορία. Ιδιαίτερα όμορφη διαδρομή είναι η κατάβαση από τη Χώρα στα Λιβαδάκια, τον οικισμό δίπλα στο λιμάνι, όπου προτιμούν οι περισσότεροι για διαμονή. Κατεβαίνοντας αυτό το πεζοδρομημένο μονοπάτι, γοητεύτηκα από το μικρό θεατράκι της Σερίφου (ο κύκλος στη φωτό, οι κερκίδες ήταν από πίσω-δίπλα σε αυτήν το Λαογραφικό μουσείο Σερίφου) και ένιωσα απέραντη αγγαλίαση βλέποντας παιδιά να παίζουν στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου της Σερίφου, με θέα στη θάλασσα, ανάμεσα στα δέντρα. Οι φωνές τους και το τρέξιμό τους στα στενά μου ζεστάναν την ψυχή.

Όπως ένα απόγευμα στη θάλασσα, όπου μια παρέα παιδιών έπαιζαν τις ‘ψείρες’. Πόσα χρόνια είχα να το δω δεν έχω ιδέα- ίσως από τότε που ήμουν εγώ παιδί- και μου ερχόταν να τους πω ‘με παίζετε και μένα;’. Καλοκαιρινός παλιμπαιδισμός. To ίδιο και τώρα, που νιώθω το ίδιο παράπονο που με έπιανε και μικρή όταν αρρώσταινα τα καλοκαίρια και μου έρχεται θυμός και λυγμός και μια χαζομάρα γενικώς, γιατί τελειώνουν και οι διακοπές και σου τη δίνει που τελειώνουν και θα επιστρέψεις πάλι στα ίδια. Ώσπου σκέφτομαι τα τόσα όμορφα που είδα και έζησα στο νησί, το πόσο τυχερή είμαι που έκανα διακοπές, το πόσο ωραία είναι αυτά τα ‘ίδια’ και καθόλου ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ δεδομένα…και έτσι το παιδί μέσα μου κάνει πίσω, όλο κατανόηση πια. Προχωράς και μπαίνεις πάλι στο μεγάλο παιχνίδι. Όπου και η αφετηρία και ο τερματισμός και πέρα και η διαδρομή ολόκληρη, με ‘ήττες’ και νίκες, είναι η αγάπη και είναι free!

 

2 Replies to “Σημειώσεις από το ημερολόγιο του Αυγούστου”

  1. Δεν έχω βρεθεί στη Σέριφο αλλά με ξεσήκωσες με τις όμορφες φωτογραφίες σου και την περιγραφή σου!

    1. Το καλοκαίρι είναι για ξεσηκωμούς χιχι! Ευχαριστώ Κατερίνα μου, είναι πολύ όμορφο μέρος, να’μαστε καλά να βρεθούμε παντού, όπου επιθυμούμε! 🙂

Αφήστε μια απάντηση