(Σχεδόν) όσα είδα, άκουσα, διάβασα στη Θεσσαλονίκη!

Την Παρασκευή έως και την Κυριακή που μας πέρασε βρέθηκα στην πανέμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης, που είχα να την επισκεφτώ περίπου 7 χρόνια. Στα μάτια μου, που βέβαια ήταν τα μάτια μιας τουρίστριας, φάνηκε να έχει αλλάξει μόνο προς το καλύτερο. Οι μεγάλες της πλατείες, ο δρόμος της παραλιακής, τα αρχαία της, οι βυζαντινοί της ναοί και οι εκκλησίες της, τα αρχοντικά της κτίρια από άλλες εποχές, τα φανταστικά της στέκια για καφέ – ποτό – φαγητό, όλα με έκαναν να σκέφτομαι από μέσα μου ότι θα μπορούσα να έμενα Θεσσαλονίκη!

Είναι όμορφο να βλέπεις μια πόλη της Ελλάδας, ή και την ίδια σου την πόλη, μέσα από τη ματιά του ‘τουρίστα’. Μου θύμισε όσα είχα γράψει εδώ για την Αθήνα και ότι στην ουσία ως τουρίστας, βλέπεις περισσότερο τη δυνατότητα της πόλης, την ανάσα της κάτω από τα σκουπίδια, την εγκατάλειψη ή οποιαδήποτε άλλη ασχήμια, κάτι που είναι απαραίτητο για να την αλλάξεις και όχι να την ανέχεσαι! Παρακάτω λοιπόν, όσα είδα, άκουσα και διάβασα (σχεδόν!) στη μίνι αυτή απόδραση:

 

1.Το Σχολείο της Φύσης

Σας έχω περιγράψει εδώ την εμπειρία μου από τη συμμετοχή στο Bing Bang Education που πραγματοποιήθηκε σχεδόν ένα χρόνο πίσω στην Αθήνα. Ακόμη και πριν από αυτό, είχα βάλει στόχο να επισκεφτώ το σχολείο της Φύσης και τους ανθρώπους του. Έφτασε λοιπόν η ώρα και έτσι είδα από κοντά το όμορφο αυτό σχολείο με τους ωραίους του χώρους, την υπέροχη θέα του στον Όλυμπο, τον μεγάλο του κήπο με τα δέντρα όπου σκαρφαλώνουν τα παιδιά και πολλά, πολλά ακόμη.

Θα μπορούσα να πω διάφορα για την επίσκεψή μου εκεί, για τα σχολεία, για την εκπαίδευση, αλλά από τη μία είναι πολλά που θα ήθελα να τα κρατήσω για μένα και από την άλλη με καλύπτει σε πολύ μεγάλο βαθμό ο Άγγελος Πατσιάς, δάσκαλος στο Σχολείο της Φύσης, με τις σχετικές αναρτήσεις του στο μπλογκ του, που αξίζει και με το παραπάνω να τις διαβάσουμε όλοι. Επιπλέον, σκοπεύω σε κάποιο μελλοντικό post να πω κάποια πράγματα που θα ήθελα σχετικά με την εκπαίδευση και όχι μόνο. Θα πρέπει να προσθέσω ότι πέτυχα τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του σχολείου, κάτι που από μόνο του σαν ατμόσφαιρα και αίσθηση ήταν μαγικό και σου ζέσταινε την ψυχή!

2.Φαγητό και καφέ

Φυσικά δεν θα ήταν δυνατόν να μη φάει κανείς καλά στη Θεσσαλονίκη! Ξεχώρισα το Extravaganza και το Ρόδι και Μέλι για το εξαιρετικό τους φαγητό, ενώ μου άρεσε πάρα πολύ ο χώρος του Toms Flagship και του Μοn Frere, όπου απόλαυσα το τσαγάκι μου (και στα δύο!). Αν σκοπέυετε να πάτε προς Θεσσαλονίκη, ψαχτείτε!

3.Συνάντηση με την Πελαζί!

Την γνωρίζετε την Πελαζί; Όχι; Ανακαλύψτε την εδώ και θα καταλάβετε ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα με πολλά ταλέντα, που χάρηκα πάρα πολύ που γνώρισα από κοντά. Η ίδια μου πρότεινε το Extravaganza και το Toms. Σε ευχαριστώ Πελαζί μου!

4.Τα περιοδικά της επιστροφής

Βολτάροντας στην Νέα Παραλία, βρέθηκα μπροστά από ένα μικρό κτίριο με πανοραμική θέα, όπου μπορούσες να κάνεις μια στάση και να διαβάσεις εφημερίδες/περιοδικά κλπ. (τρελαίνομαι για τέτοια σημεία!). Εκεί βρήκα και το «Πρακτορείο», περιοδικό της Θεσσαλονίκης που διατίθεται δωρεάν και το ξεφυλλίζω μέχρι ακόμη και σήμερα. Έχει ακόμη αυτή τη μυρωδιά, της φρεσκοτυπωμένης σελίδας, αυτή που μου είναι τόσο αγαπημένη, όσο είναι σε άλλους η μυρωδιά του καφέ ή του αλκοόλ, δημιουργεί κάτι από εθισμό και ευφορία. Διάβασα και ανακάλυψα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, όπως αυτό το μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον Λίνκολν, που μου κίνησε την περιέργεια να το διαβάσω.

Φτάνοντας μια ώρα πριν την αναχώρηση στο σταθμό του τρένου, είχα μπόλικη ώρα να χαζέψω- και σε αυτό το σκηνικό είναι που φυσικά ‘μπαίνει’ το δεύτερο περιοδικό. Γιατί στο ταπεινό mini market του σταθμού, μου έμελλε να ανακαλύψω ένα από τα πιο ενδιαφέροντα περιοδικά που έχουν πέσει στα χέρια μου ως τώρα. Είχε βέβαια τσουχτερή τιμή, καθότι αγγλόφωνο, αλλά μου ‘μίλησε΄, οπότε το προσπέρασα… Ο τίτλος του είναι «Watkins Mind Body Spirit», εκδίδεται από την βιβλιοθήκη Watkins που εδράζεται στο Λονδίνο και εκδίδει από το 1893 βιβλία, κυρίως πνευματικού θα λέγαμε, περιεχομένου. Ρίξτε μια ματιά στο σύνδεσμο και θα καταλάβετε! Θα έλεγα ότι παρότι έχει κάπως επιρροές τύπου New Age, το περιεχόμενο του δεν είναι ρηχό, αλλά αξιοπρεπέστατο και πολύ ενδιαφέρον.

Eνδεικτικά, θα αναφερθώ στη συνέντευξη του ηθοποιού Terence Stamp, όπου σε κάποιο σημείο της αναφέρεται στη γνωριμία του με τον Κρισναμούρτι. Ομολογεί πώς όταν τον γνώρισε δεν είχε ιδέα ποιος ήταν και όπως λέει χαρακτηριστικά: “Εύχομαι να μπορούσα να πω ότι βίωσα κάποια στιγμή διαύγειας ή ότι συνειδητοποίησα κάτι, αλλά καμία σχέση. Ήταν τότε κάτι το πολύ λεπτοφυές για να μπορέσω να το κατανοήσω. Ωστόσο, η ζωή μου άλλαξε τελείως μετά τη γνωριμία μας.”. Συγκεκριμένα, εξηγεί πώς ο Κρισναμούρτι ως παρουσία του άσκησε τεράστια επιρροή, σαν κάτι να ξεκίνησε να γεννιέται από τη στιγμή της γνωριμίας τους, αλλά να τον οδήγησε σε μια στιγμή συνειδητοποίησης πολλά χρόνια αργότερα.  Και αυτό το περιοδικό λοιπόν, ακόμη το ξεφυλλίζω, και έχει πολύ ζουμί!

5.Το «καλό σημάδι»

Την τελευταία μέρα περπατήσαμε τουλάχιστον 2-3 ώρες στην παραλιακή και στα στενά τριγύρω, οπότε κάναμε συχνά διαλείμματα σε παγκάκια για ξεκούραση. Στη βόλτα μας συνάντησα αρκετές φορές καστανάδες και κάθε φορά τα ζήλευα και σκεφτόμουν να πάρω, όμως είχα ήδη φάει πρωινό και δεν ήθελα να με μπουκώσω. Ήταν από αυτά που τα παρασκέφτεσαι χωρίς λόγο και τελικά δεν τα κάνεις. Όταν πλέον είχα ξεχαστεί και δεν παρατηρούσα καν τους καστανάδες που συναντούσαμε, και ενώ είχαμε κάνει μια στάση για ξεκούραση, μας πλησίασε μια ηλικιωμένη γυναίκα, καλοστεκούμενη, περιποιημένη και πολύ ευγενική, κρατώντας ένα χάρτινο σακουλάκι με κάστανα:«Συγγνώμη αν σας ενοχλώ, θα θέλατε να πάρετε λίγα κάστανα, μόλις τα πήρα και μου έβαλε πολλά, δεν ήθελα τόσα, αν θέλετε πάρτε λίγα, μην πάνε χαμένα».

Δεν ξέρω γιατί, αλλά το θεώρησα ένα καλό σημάδι. Σαν ακόμη μια ένδειξη ότι όταν χαλαρώνουμε και ξεχνιόμαστε από αυτό που «θέλει το μυαλό», έρχεται και μας βρίσκει όπως πρέπει και όταν πρέπει κάτι που ήταν μια επιθυμία μας, ή γενικότερα κάτι καλό. Και είναι αλήθεια, όπως στην ιστορία του Terence Stamp, πώς πολλές φορές, περνάνε πολλά χρόνια και πολύς καιρός, ώσπου να συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι που προηγουμένως το είχαμε ‘προσπεράσει’ κατά κάποιο τρόπο σαν βίωμα, μας άφησε τέτοιο καθοριστικό αποτύπωμα, που όταν το καταλαβαίνουμε βγάζει ένα νόημα άλλου είδους. Και θεωρώ πώς αναμφισβήτητα τα ταξίδια προσφέρουν τέτοια βιώματα. Για όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα, ας έχουμε υπομονή και εμπιστοσύνη για το ‘καλό’ που έρχεται στην ώρα του και ας κάνουμε ταξίδια, πολλά, ταξίδια εσωτερικά και μη, από αυτά που φέρνουν πληρότητα και μας γεμίζουν εμπειρίες.

4 Replies to “(Σχεδόν) όσα είδα, άκουσα, διάβασα στη Θεσσαλονίκη!”

  1. Μα τι ωραία και διαφορετική η “ματιά” αυτή! Και εις άλλα με υγεία!!!

    1. Eυχαριστώ πολύ Σοφία! Ήταν υπέροχα, η πόλη είναι πανέμορφη, φροντίδα και γνήσιο νοιάξιμο θέλει (όπως όλόκληρη η χώρα αλλά μην το πάω πολύ μακριά χαχα). Έτσι, και εις άλλα με υγεία!

  2. Τι ωραίο μπλογκ! Ευχαριστώ που με ακολούθησες και χαρηκα για την γνωριμία Μαρινα

    1. Μαρίνα και εγώ το ίδιο σκέφτηκα για το δικό σου, υπέροχο! Ευχαριστώ και χάρηκα και εγώ για τη γνωριμία! 🙂

Αφήστε μια απάντηση