Τα αναγνώσματα του καλοκαιριού (ως τώρα)

Το φετινό καλοκαίρι βούτηξα τη μύτη μου σε αρκετά βιβλία ως τώρα, ολοκλήρωσα τέσσερα, ενώ το πέμπτο –που είναι και το πιο μεγάλο και πραγματικά πολύ δύσκολο βιβλίο- θα μου πάρει κάποιο καιρό ακόμη, ωστόσο επειδή διαβάζω 2-3 βιβλία ταυτόχρονα συνήθως, δεν με ‘εμποδίζει’ από το να ανοιχτώ και σε άλλα. Εθισμένη (και μεθυσμένη) με τη μυρωδιά της σελίδας λοιπόν, σε προσκαλώ να βουτήξεις μαζί μου και να ανακαλύψεις ίσως νέα βιβλία, τα παρακάτω:

1.Anthony Bloom, ‘Ο εαυτός μας και ο άλλος’ και ‘Μάθε να προσεύχεσαι’

Και τα δύο αυτά βιβλία είναι μικρά σε έκταση και εύκολα στην ανάγνωση, ενώ παράλληλα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και το περιεχόμενο τους είναι πολύ ‘ζεστό’, όλο αγάπη, ηρεμία και ανθρωπισμό από έναν συγγραφέα/άνθρωπο που εκτίμησα πάρα πολύ. Ασχολούνται με θέματα που αγγίζουν οι θρησκείες όλου του κόσμου με βαθύ τρόπο και ουσιαστικό, και δεν σχετίζονται καθόλου με εκκλησιαστικά θέματα ή γενικότερα ζητήματα στερεοτυπικά και ‘κλειστά΄ ως προς την ιδεολογία τους, οπότε μην τα απορρίψεις σε περίπτωση που δεν έχεις κάποια επαφή με τον χριστιανισμό ή οτιδήποτε. Το ‘Ο εαυτός μας και ο άλλος’  μου έκανε ένα ‘κλικ’ παραπάνω συγκριτικά με το άλλο (που λείπει και από την φωτό), αλλά αυτό διαφέρει γα τον καθένα και σίγουρα είναι και τα δύο πολύ αξιόλογα. Στο μέλλον θα προμηθευτώ και άλλα βιβλία αυτού του συγγραφέα-άλλωστε διαβάζονται στο πι και φι!

2. David Eagleman, The Brain- The story of you

Όπως έχω πει και σε άλλο post, έχω μια αδυναμία σε βιβλία που σχετίζονται με neuroscience, brain science κλπ. Μετά το The brain that changes itself του Norman Doidge και άλλα που είχαν προηγηθεί, καταπιάστηκα με αυτό και μπορώ να πω ότι δεν με απογοήτευσε καθόλου. Καταπιάνεται με ερωτήματα όπως ‘Ποιος είμαι’, ‘Ποια είναι η πραγματικότητα’, ‘Πώς αποφασίζω;’, ‘Ποιος έχει τον έλεγχο’ και κάποια ακόμη και τα απαντά βασιζόμενος στα πλέον σύχρονα ευρήματα και θεωρίες της νευροεπιστήμης. Να έχεις υπόψιν ότι δεν πρόκειται για κάποιο ‘βαρύ’, επιστημονικό ανάγνωσμα που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό. Αν και περιέχει κάποιες ορολογίες με τις οποίες κανείς εξοικειώνεται εύκολα θεωρώ, είναι προσιτό στον μέσο αναγνώστη- που βέβαια έχει κάποιο ενδιαφέρον και μια ιδέα για τις εξελίξεις, ανακαλύψεις κλπ. σε αυτά τα πεδία.

3. Peter Ouspensky, Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια καταγραφή της διδασκαλίας του Γκουρτζίεφ (μυστικιστης, φιλόσοφος και πνευματικός δάσκαλος), μέσα από την ματιά του συγγραφέα -γνωστός Ρώσος μαθηματικός και φιλόσοφος του 20ου αιώνα- που εργάστηκε στο πλάι του για αρκετά χρόνια. Αυτό το βιβλίο που ακόμη διαβάζω, για διάφορους λόγους έχει μια πολύ ιδιαίτερη σημασία για εμένα και το μόνο που μπορώ να πω χωρίς καμία αμφιβολία είναι ότι είναι από τα πιο απαιτητικά και ιδιαίτερα βιβλία που έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου. Το βρίσκω ωστόσο εξαιρετικό και πολύ ενδιαφέρον, παρόλο που, ειδικά από την μέση και μετά, υπάρχουν αρκετές σελίδες τις οποίες προσπερνώ επειδή απλά είναι αδύνατον να τις κατανοήσω-ακόμη, έστω. Είναι ένα βιβλίο που δεν σε ‘αφήνει’ λεπτό- θέλει όλη σου την προσοχή σε κάθε μια λέξη και πάλι υπάρχουν ερωτηματικά και κενά και απλά ‘ουσία’-που για να χωνευτεί θέλει χρόνο και χώρο. Με λίγα λόγια είναι ένα βιβλίο που θέλει πολλά περάσματα- και αυτό είναι μια ωραία πρόκληση, ειδικά αν σε κερδίσει.

4. John Steinbeck, Άνθρωποι και ποντίκια

Κλασικό μυθιστόρημα της Αμερικανικής λογοτεχνίας και γενικώς πολυδιαβασμένο, ένα πολύ ευαίσθητο έργο που παραμένει πάντοτε επίκαιρο. Το διάβασα μέσα σε μόλις δύο ημέρες και με κέρδισε η απλότητα του λόγου, οι χαρακτήρες και το πόσο ‘καθαρά’ αποτυπώνεται στη ροή του η γραμμή της ιστορίας. Θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα, διαβάζεται εύκολα και γρήγορα, περιέχει πολύ σημαντικά μηνύματα και σε αφήνει ακριβώς με τη γεύση που ‘ταιριάζει’ να σε αφήσει, κάτι που το θεωρώ πολύ σημαντικό.

Αυτά για την ώρα, ενώ στη λίστα με τα ‘προσεχώς’ με περιμένουν ήδη αρκετά βιβλία, που απλά ανυπομονώ να τα ξεκινήσω! Πάντα ανοιχτή σε βιβλιοπροτάσεις, εδώ ή στο instagram (όπου συνήθως επικοινωνούμε) ή οπουδήποτε!

Αφήστε μια απάντηση