Φτιάχνοντας το δικό μας παραμύθι

Και αν δεν υπάρχουν παραμύθια γιατί μας έκαναν να πιστέψουμε σε αυτά όταν ήμασταν παιδιά; Για να προσγειωθούμε απότομα στην προβλέψιμη πραγματικότητα όταν «μεγαλώσουμε»;  Ή μήπως για να γίνουμε όλοι ‘’λογικοί’’, πιστά ρομπότ τα οποία ακολουθούν έναν συνηθισμένο τρόπο ζωής από τον οποίο, αν τολμήσουν να αποκλίνουν θα χάσουν την κοινωνική αποδοχή, και την ασφάλεια που δεν μπορεί να τους προσφέρει ο εαυτός τους; Τι θα γινόταν όμως αν κανείς δεν μας διάβαζε παραμύθια λίγο πριν κοιμηθούμε, τότε στα χρόνια της  αθωότητας; Η απάντηση είναι απλή μα συνάμα και περίπλοκη. Ίσως και να μην πιστεύαμε στο όνειρο, ίσως και να μη διεκδικούσαμε το άπιαστο, ίσως και να μην αποζητούσατε το δίκαιο, ίσως κα να μην ελπίζαμε πως όντως το καλό μπορεί να νικήσει στο τέλος. Το μόνο σίγουρο είναι πως με όλα αυτά τα ‘ίσως’ θα χάναμε κάτι από τη μαγεία της ίδιας της ζωής.

Και επειδή μαγεία χωρίς χημεία δε γίνεται να υπάρξει, μήπως τελικά αυτά τα παραμύθια των παιδικών χρόνων μας δίδαξαν, εκτός από το άπιαστο όνειρο και ένα άπιαστο καθώς και ουτοπικό πρότυπο αληθινής αγάπης και έρωτα; Άραγε  η μοίρα να έχει πρόσωπο και  με έναν μαγικό και περίεργο τρόπο να ενώνει τις ζωές των ανθρώπων; Άραγε κάποιοι άνθρωποι είναι γραφτό να συναντηθούν, και αν ναι, γιατί; Και αν πάλι είναι γραφτό οι δρόμοι τους  να χωρίσουν λίγο παρακάτω;  Και αν κάποιοι άνθρωποι λένε κάτι στην ψυχή μας, γιατί τους προσπερνάμε; Είμαστε τόσο σίγουροι πως είναι τόσο εύκολο κάποιος να μιλήσει στην ψυχή μας, να τον κοιτάξουμε και να νιώσουμε μια οικειότητα, μια ακατανόητη σύνδεση που μόνο τα πρέπει του μυαλού δεν μπορούν να εξηγήσουν; Μήπως απλά όλα συμβαίνουν τυχαία, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό και εμείς οι άνθρωποι τους δίνουμε πολλαπλά νοήματα προσαρμοσμένα στις πρότερες εμπειρίες μας και τις βαθύτερες επιθυμίες μας; Υπάρχει πάντα ηθικό δίδαγμα σε κάθε ιστορία ή απλά κάθε άνθρωπος που αργά ή γρήγορα μετατρέπεται σε περαστικό το μόνο που μας αφήνει είναι περίσσειες ανασφάλειες και φόβο;

Και όταν λέω φόβο, μιλώ γι’ αυτόν  που σε κατακλύζει και σε αναγκάζει να υψώσεις γύρω σου τείχη για να νομίζεις πως προστατεύεσαι. Και αυτό το κάνεις γιατί δε θέλεις να απογοητευτείς πάλι, να ξαναζήσεις τις ίδιες σκηνές και να επιβεβαιώσεις  τις μεγαλύτερες φοβίες σου, ακόμα και αν η καρδιά λαχταρά να ζήσει το διαφορετικό, να βιώσει την ανατροπή και να ξορκίσει τα τέρατα του παρελθόντος. Η μόνη διαφορά είναι πως όταν ήμασταν μικροί πιστεύαμε πιο πολύ στους εαυτούς μας, στις δυνάμεις μας και θεωρούσαμε εύκολο να κερδίσουμε τα τέρατα των παραμυθιών μας. Μεγαλώνοντας όμως το μεγάλο στοίχημα είναι να κερδίσεις τα τέρατα που υπάρχουν στο μυαλό σου, με αυτά παλεύεις, αυτά προσπαθείς να εξημερώσεις.  Το αν θα τα καταφέρεις ή όχι, εξαρτάται από σένα, την πίστη στον εαυτό σου και την αδιάκοπη προσπάθεια να προσαρμόσεις έστω και για λίγο το παραμύθι στα μέτρα της πραγματικότητας.

Κείμενο από:

Αλεξάνδρα Γεωργά

Αφήστε μια απάντηση