Αντίο και επιστροφές

Κάθε καλοκαίρι μου άνοιγε με δίψα και λαχτάρα και έκλεινε με μια κάποια μελαγχολία και μια υπόγεια μικρογκρίνια, ένα παράπονο. Τα τελευταία χρόνια δε, τα καλοκαίρια κλείνουν και με αντίο. Όχι μόνο σε τόπους και θάλασσες, αλλά και σε ανθρώπους μου, μέχρι να έρθει ο καιρός να ξανανταμώσουμε. Γλυκά αντίο, στριμωγμένα σε βιαστικούς εναγκαλισμούς και παραπονιάρικα δάκρυα, χαράς, λύπης, συγκίνησης; Δεν ξέρεις, όλα μαζί. Καθώς περνάνε τα χρόνια όμως, η λαχτάρα μένει πάντοτε η ίδια, παιδική και αθώα, αλλά η μελαγχολία και το παράπονο καταλαγιάζουν.

Δεν είναι ότι δεν δυσκολεύεσαι γυρνώντας στην καθημερινότητά σου, όπως αυτή την γνωρίζει ο καθένας. Ίσα ίσα-προσωπικά νιώθω να αρρωσταίνω που απομακρύνομαι από όλη αυτή την επαφή που έχω στις διακοπές με τη φύση, κάτι που δεν το καταφέρνω το ίδιο κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου χρόνου. Ωστόσο όσο μεγαλώνεις όλα αυτά τα συναισθήματα εμπλουτίζονται από τα νέα σου βιώματα και μπροστά σε άλλα χάνουν την βαρύτητα που είχαν. Με τα χρόνια κυριαρχεί η ευγνωμοσύνη και όλα όσα σε κάνουν να αισθάνεσαι ήρεμη και καλά όπου και να βρίσκεσαι, ό,τι και να κάνεις. Διότι πάντοτε εκτιμούσα τις διακοπές μου, αλλά ίσως αρκετές φορές ασυνείδητα βασιζόμουν σε αυτές για να αισθάνομαι καλά. Επέστρεφα και ‘έχανα’ αυτό που είχα όσο ήμουν εκεί, ενώ στην ουσία το κουβαλούσα παντού και πάντα μαζί μου.

Με την επιστροφή μου από το φετινό καλοκαίρι λοιπόν, έχω βάλει σκοπό να προσπαθώ να μην ‘ξε-καλοκαιριάσει’ ούτε και όταν θα βρεθούμε στην καρδιά του χειμώνα! Να περνάω τα ζόρια μου και τους πόνους μου και τις μαύρες μου και όσα έρθουν και όσα πάνε τέλος πάντων, με μια ‘ελαφρότητα’, όπως τα αντιμετώπισα και μες το καλοκαίρι. Χωρίς βιασύνη. Με εμπιστοσύνη. Να αναπνέω όπως ανέπνεα όταν αφηνόμουν μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας. Να κοιτάζω τον ουρανό και όσα βρίσκονται γύρω μου και το πώς αλλάζουν με τις ώρες της ημέρας ή με την αλλαγή του καιρού, όπως τα κοίταζα στις διακοπές, σαν θαύματα που εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια μου. Να αφιερώσω χρόνο στον εαυτό μου, να με προσέξω και να μου λέω ότι με αγαπώ. Να περπατήσω ξυπόλυτη στο βρεγμένο από βροχή χώμα. Να μην βιαστώ να κυνηγήσω τον χρόνο που φεύγει, αλλά να τον αφήνω να κυλάει με όσο το δυνατόν λιγότερο άγχος, σαν να είναι οι υποχρεώσεις και οι δουλειές και όλα άλλη μια βόλτα. Μια βόλτα μέσα μου.

Και κάπως έτσι, θα προσπαθήσω να κρατήσω το καλοκαίρι στον χειμώνα, γιατί καμιά διαφορά δεν υπάρχει πέρα από τις προφανείς, αν σε κάθε εποχή υπάρχει η αγάπη. Και αν αυτή υπάρχει, δεν πειράζει καν που δεν θα πετυχαίνει πάντα η προσπάθεια. Πες αντίο στο ‘πρέπει να πετύχει’, αντίο στο ‘δεν είναι αρκετό αυτό που κάνω’, αντίο στο ‘δεν μπορώ να το κάνω’, αντίο στο ‘δεν θα τα καταφέρω’, αντίο στο ‘δεν αρκεί’, αντίο στο ‘και αν δεν…;’. Αυτά όλα και άλλα τόσα είναι τα πιο ωραία αντίο! Πες τα, εννόησέ τα και απλά να υπάρχεις, να είσαι, αυτό είναι καλοκαίρι…

<a href=»https://www.bloglovin.com/blog/18814485/?claim=kqdyw7z8wku»>Follow my blog with Bloglovin</a>

4 Replies to “Αντίο και επιστροφές”

  1. Η αισιοδοξία και ηρεμία στις λέξεις σου είναι μεταδοτική! Λέμε όχι στο ξε-καλοκαίριασμα λοιπόν!

    1. Ευχαριστώ πολύ Σοφία!! Έτσι! Όχι στο ξε-καλοκαίριασμα! 🙂

  2. Πόσο χαλαρωτικά ένιωσα διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση! Μικρά πράγματα, μικρές αλήθειες που όμως τις κατασπαράζει η καθημερινότητα!

    1. Έτσι είναι, τις κατασπαράζει αμείλικτα! Εκεί είναι το μεγάλο ‘στοίχημα’! Στο χέρι μας είναι όμως και όσο κάνουμε ό,τι μπορούμε και όπως το μπορούμε, αρκεί…! 🙂

Αφήστε μια απάντηση