Αυτά που κάνεις και όσα δεν κάνεις…

ανάπνευσε

Όπως είχα αναφέρει στην προηγούμενη ανάρτηση, είχα όλο τον χρόνο μαζί μου τα δύο χαρτάκια που είχα διαλέξει τυχαία λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου. Το θέμα είναι, ότι ενώ όταν ετοίμαζα όλα τα χαρτάκια είχα μια εικόνα για το τι θα ταίριαζε σε ποιον, δεν είχα καμία ιδέα για το τι θα ταίριαζε σε μένα (όπως συνήθως συμβαίνει όταν πρόκειται για τον εαυτό μας…). Όταν λοιπόν στον καθένα έτυχε κατά κοινή ομολογία όντως αυτό που του ταίριαζε ‘κουτί’, υπέθεσα ότι και για μένα μάλλον θα ίσχυε το ίδιο…

Χαρτάκι 1 λοιπόν:

«Δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι’ αυτό που κάνουμε, αλλά και γι’ αυτό που δεν κάνουμε», Μολιέρος

Τους πρώτους μήνες του χρόνου αυτό το χαρτάκι το κοίταγα και το ξανακοίταγα ανά διαστήματα και δεν μου έλεγε τίποτα συγκεκριμένο. Αρχικά προσπάθησα να του δώσω μια ερμηνεία σκεπτόμενη τι είναι αυτά που δεν έκανα. Και φυσικά, εκεί βρήκα πολλά και διάφορα: δεν έδινα όσο χώρο και χρόνο ήθελα να μου δώσω για παράδειγμα. Ενώ το ήθελα και ενώ πολλές φορές ήξερα τον τρόπο για να το διαχειριστώ καλύτερα, πολλές φορές απλά δεν το έκανα. Όσο προχωρούσε ο καιρός, συνέχιζα πιο βαθιά: Γιατί δεν έκανα αυτά τα πράγματα; Αναγνώρισα ότι πολλά από αυτά που δεν έκανα, είτε στο παρελθόν είτε στη φάση που το σκεφτόμουν, δεν τα έκανα επειδή στην πραγματικότητα με κάποιο τρόπο ‘τιμωρούσα’ τον εαυτό μου.

Ας δώσω όμως ένα πολύ απλό παράδειγμα: μπορεί να είχα μια γεμάτη μέρα στην οποία να είχα αποφασίσει να φέρω εις πέρας 3-4 συγκεκριμένα πράγματα. Αν τα τελείωνα, θα αφιέρωνα και κάποια ώρα στον εαυτό μου να κάνω κάτι διαφορετικό. Τελικά, αν δεν τα έφερνα όλα εις πέρας για οποιοδήποτε λόγο, αντί να συνεχίσω κάνοντας κανονικά ό,τι άλλο ήθελα πέρα από αυτά, μπορεί να με πίεζα να κάνω επιπλέον δουλειά, λες και δεν υπήρχε η επόμενη μέρα να τα τελειώσω ή λες και είχα κάνει κάποιο λάθος που δεν μου επιτρεπόταν να κάνω. Για κάποιους από εσάς θα είναι πιο εύκολο να το κατανοήσετε: για ένα άτομο που έχει υπάρξει πολύ ενοχικό και έχει αυτομαστιγωθεί αλύπητα, η συνειδητοποίηση αυτή, σε κάθε της λεπτομέρεια και υφή, σημαίνει πολλά.

Έπειτα παρατήρησα περισσότερο τη φύση των πραγμάτων που επιλέγουμε να κάνουμε γενικότερα οι άνθρωποι, μπροστά σε αυτά που δεν κάνουμε. Πολλές φορές επειδή ακριβώς ζούμε σε μια εποχή του ‘κάνω’ παρά του ‘είμαι’, τείνουμε να ρίχνουμε την ευθύνη οπουδήποτε αλλού, όταν κάτι δεν βγαίνει όπως θέλουμε: “Αφού κάνω τόσα πολλά για αυτό, γιατί δεν το καταφέρνω;”.

Δεν περνά εύκολα από το μυαλό μας ότι αυτό που δεν κάνουμε, είναι που ίσως λείπει από το κομμάτι του παζλ: όταν κάνεις συνέχεια, αυτό που δεν κάνεις και για το οποίο είσαι υπεύθυνος είναι ακριβώς το αντίθετό του, το να μένεις απλά σε ησυχία, χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα. Απλά το να είσαι. Και με αυτό, συμβαίνουν διαφορετικά πράγματα, ‘κάνεις’ άλλα, όπως το να δημιουργείς χώρο μέσα σου για ευγνωμοσύνη.

Η ερμηνεία του πήγε ακόμη ακόμη πιο βαθιά και φυσικά αυτό δεν έχει τελειωμό, αλλά νομίζω είναι φανερό, για μένα έστω έγινε ξεκάθαρο: πρέπει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη όχι μόνο γι’αυτά που κάνουμε, αλλά και γι’αυτά που δεν κάνουμε, την ευθύνη για όλους τους λόγους που μπορεί να συμβαίνει αυτό, την ευθύνη του να μην κάνουμε, να είμαστε.

Σύντομα η συνέχεια με το χαρτάκι νούμερο δύο…

Αφήστε μια απάντηση