Βουτιά στο καλοκαίρι!

Θα ξεκινήσω ευχαριστώντας την αγαπημένη Δανάη (@spoonfulofinspiration) που με προσκάλεσε να μοιραστώ τι σημαίνει για μένα καλοκαίρι. Θα βρείτε το δικό της αντίστοιχο post εδώ: http://spfofinspiration.blogspot.gr/ . Με  ταξίδεψε τόσο όμορφα και νοσταλγικά, αφήστε που ταυτίστηκα με αρκετά σημεία, όπως με όσα αναφέρει για τις εποχές. Ίσως γιατί ενώ και εγώ απολαμβάνω με άνεση την ομορφιά κάθε εποχής, νιώθω ότι το καλοκαίρι ζεσταίνει τα ‘μέσα’ μου με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Είναι η εποχή που πέφτουν οι ρυθμοί και παρατηρώ όλους εμάς τους ‘μεγάλους’ να γινόμαστε περισσότερο παιδιά, πιο χαλαροί, λιγότερο βιαστικοί. Η εποχή όπου υπάρχει δράση και περιπέτεια και ένταση αλλά και μια γαλήνη, μια ηρεμία που σε θρέφει και σε αναζωογονεί με μοναδικό τρόπο.

Κάπως έτσι είναι και οι καλοκαιρινές μου αναμνήσεις. Εικόνες γεμάτες κίνηση και ζωηράδα, αλλά και στιγμιότυπα απαλά, όλο σιωπή.

Σαν παιδί θυμάμαι για αρκετά χρόνια οι διακοπές να ξεκινούσαν με την κατασκήνωση, με φίλους που συναντιόμασταν κάθε καλοκαίρι και ήταν μια γιορτή. Επικοινωνία με τους γονείς από τα καρτοτηλέφωνα, δεν μας πολυένοιαζε κιόλας, χανόμασταν στο παιχνίδι και στις δραστηριότητες. Στα τραγούδια για την ομάδα και την κοινότητα, στο κυνήγι θησαυρού μες το σκοτάδι, στις βραδιές στο θέατρο…

Το μόνο σταθερό μέρος για τις καλοκαιρινές διακοπές ήταν το χωριό, όπου συχνά πηγαίναμε μόνο με την γιαγιά, εγώ και η αδελφή μου. Είχαν γεύση από ψητό καλαμπόκι και παγωτό καϊμάκι. Μυρωδιά από σύκα, γιασεμί που σκαρφάλωνε ως την εξώπορτα και φρέσκο χωριάτικο ψωμί, το πρώτο πράγμα που γαργάλαγε τη μύτη μας τα πρωινά, πριν ακόμη σηκωθούμε από το κρεβάτι. Μπόλικα τσιμπήματα από κουνούπια και ψευτοκλαψουρίσματα, ώσπου το άγγιγμα από ένα αγαπημένο χέρι και μια γλυκιά κουβέντα τα έδιωχνε όλα μακριά. Ανάμεικτες εικόνες από χελιδονοφωλιές, το ‘στοιχειωμένο’ απέναντι σπίτι, τα κόμιξ που παίρναμε από την κεντρική πλατεία και τόσα ακόμη.

Οι οικογενειακές μας διακοπές ήταν κάθε χρόνο και σε άλλο μέρος. Σπίτι μας γινόταν το κόκκινο βανάκι μας, στο οποίο μέναμε γυρνώντας από κάμπινγκ σε κάμπινγκ (η φωτό που συνοδεύει αυτό το κείμενο είναι από τότε και από τις αγαπημένες μου). Γνωρίζαμε παιδιά από όλο τον κόσμο, την γλυκιά Ουμέλα, τις καλοσυνάτες Γαλλιδούλες, που δεν θυμάμαι πια τα ονόματά τους, και άλλους… Και έπειτα θυμάμαι να παίζουμε αμέτρητες ώρες στα ασβεστωμένα πλακόστρωτα με τα παιδιά από το νησί, να μαζευόμαστε τα βράδια για να πούμε τρομακτικές ιστορίες ή να ανάψουμε φωτιά στην παραλία. Ατέλειωτες πεζοπορίες μέσα σε δάση, δίπλα σε ποτάμια και λίμνες, σκαρφαλώματα σε βράχια, βουτιές σε παγωμένα νερά, επισκέψεις σε ναούς και μουσεία, θέατρο, κρέπες σοκολάτα-μπισκότο (η αδυναμία μου σαν παιδί, τις ζήταγα ξανά και ξανά), ωτίτιδες και πάλι κλαψουρίσματα. Απέραντοι ορίζοντες να απλώνονται παντού γύρω μας και οι ουρανοί να λάμπουν από πάνω μας με όλα τους τα αστέρια.

Θα επιστρέψω από τη βουτιά μου στις αναμνήσεις και βγαίνοντας στην επιφάνεια θα προσπαθήσω με μια μεγάλη ανάσα να συμμαζέψω ό,τι μου έρχεται στο μυαλό με τη λέξη ‘καλοκαίρι΄…

Άπλετο φως και τα πιο γλυκά δειλινά. Εκείνα με τα απίθανα χρώματα και το μαγικό αυτό ελαφρύ αεράκι. Θεραπεία και επούλωση, ευκαιρία για ανασυγκρότηση και μετωπική συνάντηση με όσα είναι.

Ανοιχτοί ορίζοντες, άνοιγμα καρδιάς και ψυχής. Γλυκιά ενατένιση της ομορφιάς αυτού του κόσμου, δέος και αρμονία.

Παιχνίδι και ξεγνοιασιά. Συμμετοχή στο μυστήριο του παιχνιδιού. Όσο μεγαλώνουμε, ξεχνάμε να παίζουμε και χάνουμε πολλά από όσα θα μπορούσαμε να μάθουμε πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά για εμάς και για τους άλλους.

Ελευθερία και απελευθέρωση, από κάθε άποψη. Το τι θα βάλεις, πώς θα κάτσει το μαλλί ή πώς θα φανεί το ένα ή το άλλο, όλα αυτά αποκτάνε λιγότερη σημασία. Τα πόδια σου αγγίζουν τη γη όταν περπατάς. Δεν σε νοιάζει η ώρα, ξεχνάς ποια μέρα είναι. Αυτά και άλλα τόσα.

Ξύπνημα. Ξύπνημα εσωτερικό, ξύπνημα όλων των αισθήσεων, αναπνοές μέσα στη φύση.

Απλότητα. Απλές κουβέντες, αγνές γεύσεις, ταβερνάκια δίπλα στο κύμα και παρεΐστικες βραδιές με μπουρδολογίες και φιλοσοφίες και όλα όσα είναι μέσα στη ζωή.

Όμορφη πατρίδα.

Να νιώθεις ανάλαφρα. Να μαλακώνεις όλος/η από τα χάδια της θάλασσας και να νιώθεις σαν να λύνονται όλοι οι κόμποι. Φιλιά σε αλμυρό δέρμα, πρόσωπα που ξανανιώνουν και λάμπουν. Ξεκούραση, σταμάτημα και ξεκίνημα από άλλη βάση.

Και τώρα μου ήρθε στο μυαλό ένα τραγούδι που πέτυχα πρόσφατα στο ραδιόφωνο ενώ οδηγούσα ένα μεσημέρι στην πόλη. Γιατί όπως και να το κάνεις είναι η εποχή που τα «δεν πειράζει, δεν σε νοιάζει» γίνονται περισσότερα, με τρόπο που ωφελεί εσένα και τους άλλους. Όλα από την αρχή!

Εύχομαι σε όλους μας το καλοκαίρι που ο καθένας μας έχει ανάγκη!

 

4 Replies to “Βουτιά στο καλοκαίρι!”

  1. τί όμορφο Πόλα μου, και εγώ σε ευχαριστώ για το μοίρασμα! καλά η φωτό είναι το κάτι άλλο, εξαιρετική, vintage και υπέροχη γιατί είναι αληθινή και είναι δική σου, αναβλύζει χαρά!! φιλάκια πολλά!

    1. Ευχαριστώ πολύ Δανάη! Ναι, η φωτό είναι σαν να είναι όλα τα καλοκαίρια μου μαζί! 😛 Φιλάκια πολλά!

  2. !!!!!!!!!!!!! Ξετυλίγοντας το μίτο προς την «λιακάδα» μέσα μας….Keep it up youngsters!!!!

    1. Ξετυλίγμα μιας ζωής P! Ευχαριστώ 🙂

Αφήστε μια απάντηση