Γιατί γιόγκα;

Γιόγκα θα πει «ένωση». Είναι από τις αρχαιότερες επιστήμες-μια πρακτική για το σώμα, το πνεύμα και τη ψυχή- με πολύ βαθιά οφέλη σε όλα αυτά τα επίπεδα. Η φήμη της έχει ‘εξαπλωθεί’ τόσο πολύ, που οι περισσότεροι πλέον έχουν μια άποψη/εικόνα για το τι είναι «γιόγκα». Άλλοι την φαντασιώνονται ως μια ‘βαρετή’ πρακτική όπου κάθεσαι οκλαδόν και κάνεις κάτι με ανάσες προσπαθώντας να παραμείνεις ήρεμος, άλλοι ως μια ‘γυμναστική’ με ακροβατικά και δύσκολες στάσεις, σαν αυτές που έχουν κατακλύσει μέσα δικτύωσης όπως το ίνσταγκραμ και καταγράφονται σε βίντεο ή φωτογραφίες.

Και τελικά τι είναι η γιόγκα;

Όχι ότι θα αποπειραθώ να απαντήσω εσκεμμένα σε αυτό το ερώτημα. Υπάρχουν ολόκληρα κείμενα αφιερωμένα στο σκοπό αυτό και σίγουρα δεν θα προσέφερε κάτι μια επιπλέον ανάλυση. Θα προσπαθήσω όμως να αναφερθώ σε κάποια από τα οφέλη της γιόγκα που παρατήρησα σε μένα, παραλείποντας αυτά που είναι τα πιο γνωστά, όπως το ότι η γιόγκα βοηθά στο να αποκτήσεις ένα δυνατό και ισορροπημένο σώμα. Πράγμα πολύ σημαντικό,  καθώς ένα δυνατό σώμα κρατάει δυνατό και υγιές και το μυαλό. Άλλωστε, όλα ένα είναι.

Παρόλο που είμαστε όμως μια ολότητα, η ζωή διέπεται από ένα σωρό αντιθέσεις και από συνθήκες που ευνοούν τη ‘διάσπαση΄ και τη διαφοροποίηση. Ο «άλλος» δεν είναι εγώ, αυτό που με «περιβάλλει» δεν είναι εγώ, άρα δεν με αφορά κιόλας –πόσα δεινά αυτού του κόσμου πηγάζουν άραγε από αυτό ακριβώς το αίσθημα της ‘αποσύνδεσης’ από τον κόσμο;

Για να επανέλθω όμως στο πώς ωφέλησε εμένα η γιόγκα, θα αναφερθώ σε πράγματα που βίωνα η ίδια ως ‘αντιθέσεις’.  Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι το γεγονός πως αισθανόμουν πάντα πώς θα μπορούσα «να είμαι» πολλά πράγματα. Ποτέ δεν μου ήταν εύκολο να βρω ακριβώς τι είναι αυτό που θα με το οποίο θα μου άρεσε πραγματικά να ασχοληθώ. Υπήρχαν πάντοτε πολλά πράγματα που μου άρεσαν και γνώριζα ότι θα μπορούσα «να είμαι» αυτά. Θα μπορούσα να είμαι ηθοποιός ή μια βιολόγος. Μια περιβαλλοντολόγος ή μια γιατρός. Ζωγράφος ή καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο. Δασκάλα χορού ή ψυχολόγος. Και άλλα.

Ωστόσο για κάποιο λόγο πάντοτε ‘έπρεπε’ να ξέρω τι θέλω και γιατί, όχι απαραίτητα μόνο στην επαγγελματική μου ζωή, και δεν μου ‘επέτρεπα’ γενικότερα τα λάθη -λες και είναι δυνατόν να τα αποφύγεις- ή να κάνω πίσω. Αν αθελά μου πλήγωνα κάποιον ή έκανα οτιδήποτε από όσα δεν μου ‘επέτρεπα’ στο μυαλό μου, πνιγόμουν στις ενοχές και με κατέκρινα με αυστηρότητα. Έπρεπε να είμαι όσο το δυνατόν ‘εντάξει’ απέναντι σε όλους και τα πάντα, με κάθε κόστος. Το ότι ως παιδί ένιωθα να διαφέρω σε αρκετά πράγματα από τους γύρω μου ήταν και αυτό κάτι που ‘δεν έπρεπε’ να το αισθάνομαι -πολλές φορές ήταν μια αφορμή να με μειώσω αντί για να αναγνωρίσω και να εκτιμήσω τη δική μου διαφορετικότητα, όπως αυτή ήταν. Και φυσικά διάφορα ακόμη από αυτά που έχει ο καθένας μας-είτε αυτά είναι φόβοι, ενοχικότητα είτε οτιδήποτε άλλο.

Και ύστερα μπήκε κάποια στιγμή στη ζωή μου, μετά από διάφορες και πολύ σκληρές σφαλιάρες, η γιόγκα. Που είναι ένα ταξίδι και μια πορεία όπως η ίδια η ζωή. Μέσα από την πρακτική έμαθα να μαλακώνω και να αφήνομαι. Να παρατηρώ τις δυσκαμψίες μου και να μαθαίνω να αγαπώ ακόμη και την πιο ανεπαίσθητη κίνηση που αισθανόμουν σε σημεία του σώματος μου που ούτε και είχα συνηδητοποιήσει ποτέ πως υπάρχουν. Να παραμένω στην αναπνοή μου και στη συγκέντρωσή μου. Να εκτιμώ αυτά που κατακτώ βήμα-βήμα, χωρίς βιασύνη. Να ευχαριστώ το σώμα μου για όλες τους τις προσπάθειες που κάνει καθημερινά και κατά τη διάρκεια της πρακτικής.

Να μην με τιμωρώ ή κατηγορώ πλέον για όλα όσα είμαι ή δεν είμαι. Ή έστω να το κάνω πολύ, πολύ λιγότερο. Όσο γίνεται, και αυτό να αρκεί. Από την άλλη όταν το κάνω, κατευθείαν να το ΄πιάνω’ και να το παρατηρώ σαν να είναι κάτι περαστικό, χωρίς να το μεγαλοποιώ. Γιατί είναι περαστικό και αυτό το γνώριζα από πάντα. Αλλά δεν αρκεί να γνωρίζεις, χρειάζεται και ένας τρόπος -και υπάρχουν διάφοροι. Με την πρακτική ‘βυθίζομαι’σε έναν τρόπο να μου δίνω χώρο και χρόνο. Να αναπνέω μέσα από τις δυσκολίες και να παραμένω στην ουσία. Να μην έχει σημασία πόσες διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μου θα μπορούσα να είμαι, παρά μόνο το «να είμαι» και να κάνω γενικά το καλύτερο που μπορώ.

Τα οφέλη μιας πρακτικής όπως είναι η γιόγκα δεν είναι κάτι το αφηρημένο ή ένα θεωρητικό κατασκεύασμα. Κάτι το πραγματικά αληθινό ποτέ δεν μπορεί να χωρέσει σε λόγια ή σε μια περιγραφή, ούτε μπορείς να το μοιραστείς με κάποιον με τρόπο που να γίνει κατανοητό από κάποιον άλλον.  Μπορεί μονάχα να βιωθεί, μέσα στη στιγμή, μέσα στο τώρα. Ο άλλος θα το κατανοήσει μόνο εάν το βιώσει και ο ίδιος. Θα συναντηθείτε στο ίδιο σημείο μόνο εάν και ο καθένας με τον δικό του τρόπο και κόπο, με τη δική του ενέργεια, ‘δοθεί’ σε ό,τι υπάρχει εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Η μαγεία και η αλχημεία των ανθρωπίνων σχέσεων και της σχέσης μας με τον κόσμο βρίσκεται ακριβώς σε αυτο: στην «ένωση» – και η ένωση είναι βίωμα.

Photo by Jared Rice on Unsplash

 

Αφήστε μια απάντηση