‘Δεν έχω αυτοπεποίθηση/αυτοεκτίμηση᾿. Αν αυτό σε εκφράζει, ρίξε μια ματιά εδώ.

Τελευταία όλο κάτι συμβαίνει γυρνώντας από το μπαλετικό και δίνεται αφορμή για ποστ. Την προηγούμενη φορά ήταν η συζήτηση στο κατάστημα με τα βιολογικά, χθες ήταν η συζήτηση στο κατάστημα με τα ρούχα (μια γνωστή αλυσίδα ρούχων, δεν έχει και σημασία ποιο).

Είχα εδώ και μέρες σκοπό να πάω να χαζέψω λίγο στα καταστήματα να πάρω 1-2 πράγματα που είχα κατά νου και χθες, Πέμπτη γαρ, ήταν ευκαιρία αλλά δεν προλάβαινα με δουλειά, μπαλετικό κλπ. Τι ωραία όμως που συγχρονίζονται καμιά φορά τα πράγματα στη ζωή και φεύγοντας πετυχαίνω την κολλητή μου με το αμάξι, να μου λέει ότι πάει μια γρήγορη βόλτα (μια ώρα και κάτι πριν κλείσουν) στα καταστήματα να πάρει το τάδε.  Καταλαβαίνετε τη συνέχεια λοιπόν.

Βρισκόμαστε στο κατάστημα και χαζεύουμε ρούχα, στην μία άκρη εγώ, στην άλλη η κολλητή. Κάποια στιγμή με πλησιάζει δειλά μία γυναίκα, μεγαλύτερη από εμένα αλλά νεότατη (να ήταν γύρω στα 45;). Ας παγώσει λίγο η εικόνα εδώ για να πω και κάποια πράγματα που έχουν σημασία γενικά, αλλά και για την ιστορία.

Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές δεν τα πάω και καλά με το να υπολογίζω ηλικίες. Όπως δεν τα πάω καλά με την ‘αντικειμενική ομορφιά’ κλπ., με την έννοια ότι θεωρώ πως είναι κάτι τόσο μα τόσο σχετικό. Όλους και όλες τους έβλεπα ανέκαθεν όμορφους και είναι, ο καθένας με τον μοναδικό και ξεχωριστό του τρόπο. Βέβαια τα κατανοώ απολύτως και τα δύο σαν κόνσεπτ, η ηλικία άλλωστε είναι και ένα νούμερο, κάτι πολύ πραγματικό-αντικειμενικό, ωστόσο το πρώτο το θεωρώ απλά αυτό: ένα νούμερο. Το τι εκπέμπεις όμως σαν ενέργεια, σαν διάθεση, αύρα και το ‘ποιος είσαι’ είναι αυτό που σε κάνει να έχεις τη φρεσκάδα του νέου, άσχετα με το αν την ίδια στιγμή ηλικιακά έχεις μιαν άλλη ωριμότητα. Είναι ακόμη αυτό που σε κάνει πραγματικά όμορφο, άσχετα με βάρος/ύψος/χαρακτηριστικά κλπ.

Ας ξεπαγώσει η εικόνα.

Η γυναίκα με πλησιάζει φορώντας μια λευκή παντελόνα και ένα κίτρινο μπλουζάκι με τιράντες και σχήμα V στο λαιμό. «Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;» μου λέει-βεβαίως, απαντώ. «Αυτό σου αρέσει;» μου λέει δείχνοντας το μπλουζάκι. Αφού της απάντησα ειλικρινά ότι θεωρώ ότι της πηγαίνει πολύ, με ρώτησε πάλι, κουνώντας τα χέρια της με κάποιο τρόπο σαν να ‘έδειχνε’ τα λίγα παραπανίσια κιλά που είχε, «Ναι, αλλά αυτά τα δύο μαζί (δείχνοντας παντελόνι-μπλούζα), σε συνδυασμό, σου αρέσουν;». Απάντησα και πάλι καταφατικά και επειδή ‘ένιωθα’στον αέρα την ανασφάλεια και την δεύτερη σκέψη κλπ. (και σε ποια από εμάς δεν έχει τύχει κάτι αντίστοιχο με ρούχο ή οτιδήποτε άλλωστε), της δικαιολόγησα κατά κάποιο τρόπο το γιατί τα βρίσκω ωραία και κολακευτικά, παρακολουθώντας την παράλληλα να αλλάζει εκφράσεις με αποχρώσει σκέψεων όπως ‘μπα δεν νομίζω’ ή ‘αποκλείεται αυτό να είναι όντως όμορφο σε μένα. Είμαι χοντρή’ και έτσι κατέληξα στο να της πω κάπως αυθόρμητα και με φιλικό τόνο «Κάτι σκέφτεσαι, κάτι δεν, γιατί, ποιο είναι το θέμα;» .

Έσκυψε λίγο προς το μέρος μου με ‘συνομωτικό’ ύφος σαν να ‘μαστε φιλενάδες από καιρό: «Η αυτοπεποίθησή μου είναι το θέμα» μου απαντάει.

Και είναι λες και πράγματι είμαστε ‘φιλενάδες’ από καιρό, με μία έννοια. Γιατί κάτι τέτοιες στιγμές, είναι σαν να αντικρίζω μέσα σε δευτερόλεπτα το δράμα όλο της τόσο καταπιεσμένης γυναίκειας φύσης από ένα σωρό ηλιθιότητες. Και βέβαια και το δικό μου, προσωπικό δράμα, μιας και είχα και έχω θέματα αυτοεκτίμησης κλπ. Αυτή, εγώ, ίσως εσύ και τέλος πάντων όλες οι γυναίκες που μεγαλώσαμε απορροφώντας  ένα σωρό εικόνες ποτισμένες με πρότυπα για το ‘ποια είναι η όμορφη/άξια κλπ. γυναίκα’ ή ‘ποιος είναι ο ρόλος της γυναίκας’ και πάει λέγοντας, είμαστε απλά μια ακόμη γενιά πρωταγωνιστριών σε ένα έργο όπου παίζεται εις βάρος της αληθινής ομορφιάς και σοφίας του γυναικείου σώματος και της γυναικείας φύσης γενικότερα. Άλλες τόσες γενιές γυναικών πριν από εμάς. Το φορτίο ασυνείδητα κληρονομείται έτσι, που είναι πια λες και γεννιόμαστε καλουπωμένες και έτοιμες να χυθεί μέσα μας κάθε είδους διαστρεβλωμένη στερεοτυπικότητα.

Και το χειρότερο; Όλο αυτό συντηρείται. Όχι μόνο από τα μέσα ενημέρωσης, την κοινωνία, το σύστημα εκπαίδευσης κλπ. αλλά και από εμάς τις ίδιες τις γυναίκες. Από ενδυματολογικές επιλογές (πολλές φορές το ‘να δείξω περισσότερο’ θεωρείται το ‘θα φανώ/θα είμαι πιο όμορφη’) έως τα όσα μπορεί να είναι διατεθειμένη να ανεχτεί μια γυναίκα στις σχέσεις, την ανταγωνιστικότητα προς άλλες γυναίκες κλπ. Που είναι εντάξει να βάλεις ό,τι θες, να σταθείς όπως θες και τέλος πάντων να είσαι όπως θες. Το γιατί το κάνεις είναι που έχει σημασία. Το κάνεις για εσένα, πατώντας γερά στα πόδια σου και γνωρίζοντας την αξία σου ανεξάρτητα απο το κάθε τι;

Άλλωστε θεωρώ πως όλα φαίνονται:  Όταν κάτι γίνεται από ανασφάλεια ή επειδή πιστεύουμε ότι είναι ο μόνος τρόπος να φανούμε όμορφοι, άξιοι κλπ. Το αληθινό είναι απλό και ανεπιτήδευτο, δεν έχει υπερβολή, δεν κραυγάζει, δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Και αυτό ισχύει ανεξαρτήτως φύλου.

Αν έχουμε δεχτεί οι γυναίκες καταπίεση σε ένα σωρό, έχουν δεχτεί και οι άντρες σε κάποια άλλα. Το να γνωρίζει κανείς την απέραντη σοφία που έχει το σώμα του και η φύση του, να τα σέβεται πρωτίστως ο ίδιος και να νιώθει καλά με όλα όσα είναι, έχουν τεράστια σημασία για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Οι σχέσεις μπορούν να είναι τόσο υγιείς, όσο καταφέρνει ο κάθς σύντροφος να έχει μια υγιή σχέση πρώτα με τον εαυτό του. Και όπως και η σχέση, έτσι και αυτό είναι κάτι που καλλιεργείται εφ’όρου ζωής.

Αν είχα τον τρόπο, θα συμπύκνωνα αυτές και άλλες τόσες σκέψεις σε μια φράση που θα έδινα ως απάντηση σε εκείνη τη γυναίκα. Τότε που κάποια δευτερόλεπτα μετά, αφού επανήλθα από το νοερό ταξίδι δίπλα σε γυναίκες ανά τους αιώνες, μέσα στο κατάστημα και την όλη βαβούρα, της απάντησα απλά κάτι σαν «Αχ αυτά τα πράγματα που έχουμε εμείς οι γυναίκες και είναι μόνο στο μυαλό μας! Είσαι πολύ όμορφη, πολύ όμορφη όπως είσαι.»

Άλλο που ένα κόμμάτι μου ήθελε να την πιάσει από τους ώμους, να την κοιτάξει μες τα μάτια και να της πει ότι είναι αρκετή όπως ακριβώς είναι, με τόση πίστη, ώστε με κάποιο μαγικό τρόπο να την πείσει και μονομιάς να σηκωθεί από πάνω της όλο το βάρος που έβλεπα να την περιορίζει. Αλλά οκ, η επόμενη σκηνή μάλλον θα ήταν με τον σεκιουριτά να σπρώχνει έξω την τρελή, οπότε ήλπιζα αυτό να έκανε κάτι.

Και ίως τελικά να έκανε κάτι, μιας και λίγη ώρα μετά την είδα να βγαίνει από το δοκιμαστήριο λέγοντας μου «Θα σε ακούσω. Είναι μια χαρά». Ναι, είναι μια χαρά. Είσαι μια χαρά. Δεν σου λείπει τίποτα, αυτό το σώμα δεν έχει ανάγκη από λιγότερα κιλά ή περισσότερο σφίξιμο. Ή μάλλον, τα τελευταία είναι μια οπτική που κάνει τα πράγματα να βιώνονται ‘ανάποδα’-υπό το πρίσμα του ‘πρέπει’ και όλου αυτού του δικτύου από πρότυπα κλπ. που αναφέρθηκε παραπάνω.

Είναι ένα σώμα που έχει ανάγκη από εξερέυνηση, κατανόηση, αγάπη, κίνηση, δράση, κίνητρο, από το ορθό ‘καύσιμο’-αγνή τροφή. Αυτή είναι η οπτική και η αφετηρία για το παιχνίδι- η φροντίδα του εαυτού έιναι μια δεξιότητα, που μαθαίνεται και καλλιεργείται. Και αν η έναρξη γίνεται από εκείνο το σημείο, οτιδήποτε άλλο έπειτα έρχεται μόνο του. Δεν ξεκινά από τα λιγότερα κιλά γιατί ‘πρέπει’ (τι πρέπει;). Ξεκινά από το ‘μαθαίνω το σώμα μου, τον εαυτό μου και μαθαίνω να με αποδέχομαι , να με αγαπώ και να με φροντίζω για να παραμένω υγιής σωματικά και ψυχικά’.

Photo by Tim Mossholder on Unsplash

Αφήστε μια απάντηση