Διατροφή, διατροφικές επιλογές και χορτοφαγία

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ειδικός σε θέματα διατροφής (ή σε οτιδήποτε άλλο), ωστόσο κατά μια έννοια είμαι κιόλας (χαχα!). Αυτό που εννοώ είναι ότι έχω ασχοληθεί και ασχολούμαι συνειδητά σε μεγάλο βαθμό με τη διατροφή, καθώς 1. μεγάλωσα σε μια οικογένεια που είμαι πολύ ευγνώμων που με έμαθε να τρέφομαι σωστά, 2. το θεωρώ ζωτικό κομμάτι της ζωής μας και 3. επειδή έχω ένα ιστορικό θεμάτων υγείας που με ‘έσπρωξε’ ακόμη παραπάνω προς εκείνη την κατεύθυνση και υπήρξαν η αιτία ή και η αφορμή για να κάνω μεγάλα ‘ψαξίματα’ και πιο συνειδητές διατροφικές επιλογές.

Συνεχίζω λοιπόν λέγοντας ότι δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τα άκρα και τον φανατισμό, σε οποιοδήποτε θέμα. Δεν έχω υπάρξει χορτοφαγική (vegan, vegetarian κλπ.) ή κάτι σχετικό, χωρίς να αποκλείω ποτέ το να γινόμουν, αν είχα τους λόγους μου. Παρόλο που κατανοώ πραγματικά και σέβομαι απόλυτα τα επιχειρήματα όσων επιλέγουν αυτή τη διατροφή, δεν θεωρώ ότι η δαιμονοποίηση ή ο αποκλεισμός του κρέατος ως τροφή είναι απαραίτητος. Τολμώ να πω ότι πολλές φορές (και) αυτό καταλήγει να γίνεται κάποιους είδους μόδα που ίσως για παράδειγμα καλύπτει την ανάγκη μας να νιώθουμε ότι ‘κάνουμε κάτι’ που είναι χρήσιμο και ίσως ‘προχωρημένο’.

Η άποψη μου γενικά είναι ότι χρειαζόμαστε όλες τις τροφές, στη σωστή ποσότητα και συχνότητα. Νομίζω ότι η μεσογειακή διατροφή είναι ένας πολύ ισορροπημένος οδηγός σχετικά με αυτά τα δύο κριτήρια (ποσότητα/συχνότητα). Ωστόσο όταν λέω ‘σωστή’ εννοώ επιπλέον και κυρίως αυτό που αισθάνεται ο καθένας καλά για τον δικό του οργανισμό. Ο καθένας μας είναι μοναδικός, και αυτό που είναι καλό για εμένα, δεν σημαίνει ότι θα είναι για εσένα. Και το αντίστροφο. Επομένως, είναι βασικό ο καθένας πρωτίστως να μάθει να αφουγκράζεται το σώμα του και τις ανάγκες του.

Γνωρίζω πως λειτουργεί η βιομηχανία παραγωγής τροφίμων και πόσο βλαβερές συνέπειες έχει αυτή της η λειτουργία για τα ζώα, το περιβάλλον και κατ’επέκταση, φυσικά, και για τον ίδιο τον άνθρωπο (όλα αλυσίδα πάνε άλλωστε). Το ότι επιλέγει κάποιος να περιλαμβάνει στη διατροφή του το κρέας, δεν σημαίνει ότι αισθάνεται καλά με τις πολιτικές αυτές ή ότι το εγκρίνει με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν θεωρώ όμως ότι για όλα αυτά ευθύνεται η κατανάλωση κρέατος αυτή καθαυτή ή ότι τα βαθύτερα αίτια από τα οποία προκύπτουν αυτές οι πολιτικές (και ακολουθεί μια αναφορά παρακάτω γι’αυτά) λύνονται με την μη κατανάλωσή του. Αυτό είναι μέρος της ίδιας της ζωής, στη φύση κάποια ζώα τρώνε άλλα ζώα, άλλα τρέφονται με φυτά και ο άνθρωπος ανέκαθεν τρεφόταν και με κρέας.

‘Πρόβλημα’ είναι όταν ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα εμπεριέχει την ασέβεια και την ύβρη απέναντι στην ίδια τη ζωή, όταν ό,τι γίνεται, γίνεται χωρίς συνείδηση και χωρίς επίγνωση. Η ευθύνη, επομένως, βρίσκεται στον τρόπο και τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην ίδια τη ζωή, στον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό το πρόβλημα ακολουθεί την ανθρωπότητα από την απαρχή της, εκτείνεται σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες και είναι πολύ πιο σύνθετο και βαθύ απ’όσο πιστεύεται από ομάδες, κινήματα κλπ. που εμφανίζονται κατά καιρούς. Ξεκαθαρίζω πάντως ότι σέβομαι απόλυτα το γεγονός ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να αισθάνεται ότι με έναν τρόπο διατροφής, όπως είναι ο χορτοφαγικός, κάνει κάτι για να συμβάλλει σε μια ‘λύση’ αυτών των προβλημάτων. Είναι πολύ σημαντικό αυτό.

Ό,τι είναι ζωντανό, είναι ζωντανό, και στην δική μου αντίληψη αυτό περιλαμβάνει τις αγελάδες ή τα ψάρια, αλλά και τα φυτά και τους σπόρους, τα δέντρα κλπ. Σέβομαι τη ζωή λοιπόν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να τρέφομαι με τίποτα; Ή μήπως επειδή με τα ζώα επικοινωνώ με τρόπο συναισθηματικό, ‘ανθρωπόμορφο’, αυτό αφαιρεί από τα φυτά (με τα οποία δεν έχω την ίδια επικοινωνία ή δεν αντιλαμβάνομαι καν ότι έχουν το δικό τους τρόπο επικοινωνίας) την ‘ζωή’ και τα βάζει σε μια άλλη κατηγορία;

Η ευγνωμοσύνη, ο σεβασμός και η ταπεινοσύνη απέναντι σε κάθε μορφή ζωής, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει, είναι στάση ζωής, κάτι που είναι πολύ, μα πολύ πιο ευρύ από μια συγκεκριμένη διατροφική επιλογή. Η διατροφική επιλογή δεν θεωρώ ότι είναι στάση ζωής, θεωρώ ότι είναι κομμάτι της.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όποια και να είναι η διατροφική συμπεριφορά του καθενός, θεωρώ ανώφελο τον φανατισμό και την προσκόλληση σε αυτήν ή σε οτιδήποτε. Τη στιγμή που ‘κολλάει’ κανείς με ή σε κάτι, χάνει και ο ίδιος αυτό για το οποίο θεωρεί ότι παλεύει: την ανοιχτότητα, τον ‘σωστό δρόμο΄, τον ‘καλύτερο κόσμο’ ή ό,τι έχει ο καθένας στο μυαλό του. Δεν μπορεί όμως κανείς να κάνει καλύτερο τον κόσμο επηρεάζοντας απευθείας τον κόσμο. Κάνει καλύτερο τον εαυτό του και με τον τρόπο αυτό, κάνει καλύτερο και τον κόσμο.

Το πιο σημαντικό συστατικό της τροφής είναι η αγάπη. Αγάπη προς την ίδια και προς αυτόν που την προσφέρουμε (τον εαυτό μας ή τους άλλους)!

Αφήστε μια απάντηση