‘Είμαι τελείως αγύμναστος/η. Πώς ξεκινώ;’

Χθες απόγευμα γυρνώντας από το μπαλετικό (όπως λέω το ballet workout) πέρασα από το κατάστημα με τα βιολογικά, που παρεμπιπτόντως βρήκα και ζάχαρη από χουρμάδες, προϊόν που δεν το είχα ξαναδεί και είπα να το δοκιμάσω. Τέσπα όμως, αλλού είναι το θέμα μας και επανέρχομαι.

Με την κοπέλα που συνήθως βρίσκεται εκεί, με αφορμή το γεγονός ότι παλιότερα πηγαίναμε μαζί γιόγκα, πιάσαμε κουβέντα για τη γιόγκα και την άσκηση γενικότερα (τι είναι αυτό το ballet workout τέλος πάντων; ασκήσεις ενδυνάμωσης με βάση κυρίως το κλασικό μπαλέτο και χορό, αλλά και με επιρροές από πιλάτες και γιόγκα κ.ά να πω εδώ, αν τυχόν έχεις την ίδια απορία!).

Εκεί βρισκόταν και μια άλλη κοπέλα που μπήκε και αυτή στην κουβέντα και ρώτησε αν μπορεί να πάει γιόγκα ή σε άλλο πρόγραμμα κάποιος τελείως αγύμναστος. Η ερώτηση φυσικά και δεν μου φάνηκε καθόλου ‘περιττή’, παρόλο που είναι προφανές ότι από κάπου κάπως θα πρέπει να γίνει η αρχή. Στην πραγματικότητα μου έχει ξανατύχει να μου κάνουν την ίδια ερώτηση και για να το πω καλύτερα, και εγώ η ίδια πριν ξεκινήσω τακτικά την άσκηση αναρωτιόμουν από το αν θα μπορώ να ανταπεξέλθω μέχρι το ‘πω πω, πώς θα φαίνομαι, είμαι άσχετη/άκυρη/έτσι/γιουβέτσι κλπ.’

Πριν ξεκινήσω τη γιόγκα, ασχολούμουν με το τρέξιμο και έτρεχα ήδη κάπου 5 χρόνια. Και όταν λέω ‘ασχολούμουν’ μην φανταστείς τίποτα ιδιαίτερο, δεν μετρούσα χιλιόμετρα/ώρα, δεν έτρεχα σε αγώνες κλπ. Αρχικά δεν είχα φανταστεί πότέ ότι θα έτρεχα. Στην αρχή έβγαινα να το προσπαθήσω και στα 5′-7′ χαλαρού τζόκινγκ (στην κυριολεξία) απλά σταματούσα και το γυρνούσα στο περπάτημα. Ήταν κάτι που ‘δεν το είχα’ ποτέ ιδιαίτερα, αλλά το είχα βάλει πείσμα και το είχα πάρει απόφαση. Και έτσι σιγά σιγά, τα 7′ έγιναν 10′ και μετά 15′ και μετά 30′ και κάποιες φορές έτρεχα και για μια ώρα και ο χρόνος χανόταν.

Αν και είχα συγκρίνει πολλές φορές τον εαυτό μου με άλλους που είχαν ξεκινήσει το ίδιο άπειροι, αλλά έτρεχαν με τελείως άλλη άνεση, το τρέξιμο ήταν το πρώτο που μου έμαθε πάρα πολύ σημαντικά πράγματα, μεταξύ των οποίων το να απολαμβάνω το κάθε στάδιο στο οποίο βρίσκομαι και να σέβομαι τον τρόπο που το δικό μου σώμα ανταποκρίνεται σε όλο αυτό, δίνοντας μου χρόνο και χώρο να νιώσω το οτιδήποτε.

Έλα όμως που όλα τα παραπάνω τα αμφισβήτησα ξανά και ξανά όταν πριν 3 χρόνια (αλλά πραγματικά τακτικά πριν 2) ξεκίνησα τη γιόγκα. Και να πάλι η σύγκριση και το ‘δεν μπορώ’ και το ‘γιατί το σώμα μου είναι τόσο δύσκαμπτο εδώ και τόσο έτσι εκεί’ κλπ. Τα χέρια μου ήταν τόσο αδύναμα που δεν μπορούσα να με κρατήσουν σε στηρίξεις ούτε λεπτό στην αρχή. Και πάλι άλλοι, το ίδιο αρχάριοι, το κατάφερναν με άνεση. Και τελικά τι σημαίνει αυτό;

Τελικά όλο αυτό σημαίνει απλά ότι το κάθε σώμα, ο κάθε οργανισμός, είναι απλά μοναδικός και διαφορετικός και δεν υπάρχει κανένα νόημα να συγκρίνεις ή να κατακρίνεις το σώμα σου την αντοχή σου, την ανταπόκρισή σου, οτιδήποτε. Η γιόγκα ήταν εκείνη που με δίδαξε περισσότερο απ’όλα το να αφήνομαι στο ταξίδι, να χωρώ και να συγχωρώ, να αγαπώ και να σέβομαι το σώμα μου, να βυθίζομαι με την αναπνοή μου στην ουσία της άσκησης και σε ό,τι συμβαίνει μέσα μου εκείνη τη στιγμή.

Όταν φέτος ξεκίνησα το ballet workout, ήμουν το ίδιο αρχάρια, όχι γενικά, αλλά για αυτό το είδος άσκησης. Γιατί απλά όσο δουλεύεις με το σώμα, μαθαίνεις και αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ένα καταπληκτικό ‘εργαλείο’ που μπορεί να δουλευτεί με χίλιους δύο τρόπους και όλη αυτή εξέλιξη και η σχέση που μπορείς να ανταπτύξεις και να καλλιεργήσεις με το σώμα σου και τη ψυχή σου (όλα μαζί πάνε) δεν σταματά πουθενά.

Υπάρχουν ακόμη φορές που θα με συγκρίνω. Ή που θα τα βάλω μαζί μου γιατί δεν μπορώ κάτι ακόμη και θα ‘έπρεπε’ να το μπορούσα και για ένα σωρό ακόμη. Και κάθε φορά είναι εκεί η αναπνοή μου, να μου θυμίζει τη ζωή που ρέει μέσα μου, την πορεία μου σε όλα μέχρι τώρα, όλα όσα άντεξα, σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά τα πάντα. Και ύστερα δεν μένει τίποτα, παρά η εκτίμησα για όλα αυτά και το ‘ευχαριστώ’ στο σώμα. Το ‘κάνω το καλύτερο που μπορώ και αυτό είναι αρκετό’.

Για αυτό αν έχεις κάποιες παρόμοιες σκέψεις ή αμφιβολίες που σε κρατάνε πίσω από το να βάλεις στη ζωή σου την άσκηση, να θυμάσαι ότι είσαι αρκετός/ή όπως ακριβώς είσαι και για αυτά που μπορείς τώρα να κάνεις, γιατί τα υπόλοιπα έρχονται στην πορεία. Γιόγκα ή οποιαδήποτε άλλη μορφή άσκησης δεν είναι το να κάνεις ακροβατικά, το να είσαι ο πιο δυνατός/ή ή το να δείχνεις ο πιο γυμνασμένος/η, ο ανταγωνισμός κλπ. Όλα αυτά και άλλα τόσα δεν έχουν καμία σχέση με την ουσία της άσκησης. Και να είσαι σίγουρος/η ότι θα μάθεις πράγματα για σένα που δεν θα πίστευες ποτέ.

Οι αλλαγές στο σώμα είναι σημαντικές, αλλά είναι τίποτα μπροστά σε όλα τα υπόλοιπα που κερδίζει κανείς από την άσκηση. Την άσκηση, πνευματική και σωματική, όπως και τη διατροφή, τα βλέπω, και το λέω πολύ ταπεινά αυτό σαν άποψη και στάση ζωής, σαν τα δύο πιο σημαντικά μονοπάτια για την ευδαιμονία. Μην περιμένεις κανένα αύριο, κανένα ‘να χάσω 2 κιλά ακόμη’ ή ‘να νιώσω λίγο καλύτερα’, ‘να έρθει μαζί μου στη γυμναστική και ο τάδε να έχω παρέα κλπ.’. Ξεκίνα τώρα, όπως είσαι, όπως μπορείς.

Photo by Jessica Castro on Unsplash

3 Replies to “‘Είμαι τελείως αγύμναστος/η. Πώς ξεκινώ;’”

  1. Άριστη τοποθέτηση. Η σύγκριση με άλλους -κι εδώ, όπως και σε πολλά άλλα θέματα- δεν έχει καμία θέση στη γυμναστική και στο γενικότερο νόημά της. Μόνο στους επαγγελματίες αθλητές ίσως. Αλλά εκεί μιλάμε για κάτι τελείως διαφορετικό..
    Επίσης, όταν αναφερόμαστε στην άσκηση, ακούω διαρκώς τη δικαιολογία του “δεν προλαβαίνω”. Τις προάλλες μια γνωστή μου είπε, “σε ζηλεύω, θέλω κι εγώ να ξεκινήσω, αλλά δεν έχω ποτέ χρόνο”. Η απάντηση είναι ότι “αν περιμένεις να βρεις χρόνο, δεν θα έχεις ποτέ. Ξεκίνα τώρα. Κάνε αυτή τη χάρη στον εαυτό σου”. <3

  2. […] και δίνεται αφορμή για ποστ. Την προηγούμενη φορά ήταν η συζήτηση στο κατάστημα με τα βιολογικά, χθες ήταν η συζήτηση στο κατάστημα με τα ρούχα (μια […]

  3. Σε ευχαριστώ. Θα συμφωνήσω και για τη δικαιολογία. Ήταν μια περίοδος που επειδή δούλευα από πρωί ως βράδυ, σηκωνόμουν 6 και 7 πριν πάω στη δουλειά για να πάω για τρέξιμο. Δεν λέω ότι μπορεί να το κάνει ο καθένας το συγκεκριμένο ή ότι θα έπρεπε-εγώ είμαι και πρωινός τύπος κλπ. και θεωρώ αυτό παίζει τον ρόλο του. Λέω σίγουρα όμως ότι έχουμε όλοι τη δυνατότητα να εντάξουμε την άσκηση στη ζωή μας (ούτε καν στη μέρα μας, ας είναι και 2 εικοσάλεπτα τη βδομάδα!), αν το επιθυμούμε. Θέμα προτεραιοτήτων, οργάνωσης, του τι θες απλά. Ευχαριστώ και πάλι <3

Αφήστε μια απάντηση