Η ‘υποστηρικτική’ επικοινωνία

Πρόσφατα ανάμεσα σε άλλα λόγια κάτω από μια λεζάντα του ίνσταγκραμ έγραψα και την ατάκα «Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ ζωών και επιλογών». Το έβαλα λοιπόν σκοπό, μετά από αυτό, να παρατηρήσω με μεγαλύτερη προσοχή πότε εγώ η ίδια συγκρίνω τις επιλογές μου και γενικότερα τη ζωή μου με αυτή των άλλων ή πότε το παρατηρώ γενικότερα γύρω μου.

Μου ήταν βέβαια γνωστό πως κάθε φορά που συνέβαινε αυτό από πλευράς μου, υπήρχε η τάση όλες τις δικές μου επιλογές να τις κρίνω ως ‘χειρότερες’ή ‘λάθος’ σε σχέση με αυτές άλλων ή τέλος πάντων με κάποιο τρόπο να με υποβιβάζω. Και βέβαια αυτό είναι κάτι που επιβεβαιώθηκε και από την παρατήρηση των επόμενων ημερών, λίγο καλύτερα ωστόσο χαχα.. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Αν θες να δεις που το πάω, μείνε μαζί μου λίγο ακόμη!

 Σε μια πρόσφατη συνομιλία με άλλες συναδέλφους (μπλόγκερς, ντε!) που είχα λοιπόν, περί διαχείρισης χρόνου, για το τι προλαβαίνουμε και αν κλπ. (πάλι στο ίνσταγκραμ, αλίμονο!), με έπιασα να αναφέρω ότι είμαι πιεσμένη από άποψη χρόνου -πράγμα που είναι απόλυτα αλήθεια, πνίγομαι σου λέω!- και αμέσως μετά, να αναφέρω ότι «που να είχα και παιδιά!». Να αναφέρω εδώ ότι στη συνομιλία υπήρχαν και μαμάδες μπλόγκερζ και όχι. Να αναφέρω ακόμη ότι το εννοούσα, από μια άποψη.

Και λέω από μία άποψη, γιατί συνειδητοποίησα ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου το έκανε και σαν να απολογείται, ενώ είναι απλά η πραγματικότητα. Και έτσι μου ‘υπενθύμισα’ το εξής: Κανείς δεν έχει την ίδια καθημερινότητα με τον άλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να έχει ή να μην έχει κάτι που δεν έχει ο άλλος (π.χ. χρόνο, προβλήματα κλπ.) , απλά και μόνο επειδή οι συνθήκες είναι άλλες.

Κάτι αντίστοιχο κάνουμε όλοι μας αρκετές φορές, παραπάνω από όσες το συνειδητοποιούμε ίσως: μια μαμά θα αναγκαστεί να πει κάτι σαν να απολογείται γιατί κάποιος άλλος δεν θα πιστεύει το πόσο ζορίζεται, μια άλλη γυναίκα θα ‘αναγκαστεί’ να απολογηθεί γιατί δεν έκανε παιδιά ή όχι, ή γιατί άφησε τη δουλειά της ή γιατί δεν έκανε αυτό και έκανε το άλλο και πάει λέγοντας.  

Εκείνη τη στιγμή ξαφνικά μου ‘έσκασαν’ όλες οι φορές που έχω ακούσει, στη δουλειά, σε παρέες, στο δρόμο, γυναίκες να λένε για άλλες γυναίκες (ή και από άντρες ακόμη) «Ένα παιδί έχει και γκρινιάζει όλη την ώρα, πώς κάνει έτσι;»  ή «Καλά αυτή δεν έχει κάνει παιδιά να δει πώς είναι η γλύκα. Νομίζει ότι τώρα δεν προλαβαίνει» ή «Εμείς παλιά είχαμε και τα παιδιά και το ένα και το άλλο…» ή «Αυτή σπίτι κάθεται με το παιδί, τι ανάγκη έχει; Σιγά το πράγμα»  (Τι λε ρε, σοβαρά;» *σόρυ*) ή «Καλά και εγώ όταν δεν είχα παιδιά νόμιζα ότι είχα προβλήματα».

Λοιπόν, οκ. Κάπου να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά. Δεν ξέρω αν είμαι η μόνη, αλλά εμένα όλα αυτά μου ακούγονται ίδια. Αυτό που ‘βλέπω΄ είναι από τη μία πλευρά μια κάποια δόση αλήθειας σε όλα και από την άλλη κάτι που δεν ισχύει. Σε όλα. Και ταυτόχρονα έναν αναποτελεσματικό τρόπο έκφρασης, μέσα στον οποίο η δόση αλήθειας χάνεται, έναν τρόπο που δεν προσφέρει κάτι στην επικοινωνία με τον άλλον. Στην καλλιέργεια μιας καλής διάθεσης και τέλος πάντων σε κάτι που θα δηλώνει μια κατανόηση και στήριξη, αντί για το άδειασμα μιας πικρίας από τον έναν πάνω στον άλλον.

Και φυσικά θα υπάρχουν φορές που θα εκφραστεί κάποιος έτσι-εγώ, έστω, το έχω κάνει, όχι με αυτόν, αλλά με κάποιον παρόμοιο τρόπο. Δεν σημαίνει και κάτι αν συμβεί. Αληθινοί άνθρωποι είμαστε, και αυτό μεταξύ άλλων για μένα σημαίνει ότι η προσποίηση κάθε είδους ή οι ωραιοποιήσεις είναι περιττές. Το σημαντικό όμως είναι να το συνειδητοποιεί κανείς ότι το θέμα δεν είναι το να συγκρίνονται οι επιλογές και η καθημερινότητά του ενός με του άλλου. Κανείς δεν γνωρίζει ποτέ πραγματικά τι μπορεί να συμβαίνει στη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου, και πώς μπορεί να ζορίζεται και με τι. Και αν νομίζεις ότι είναι η πλειοψηφία όσοι το έχουν συνειδητοποιήσει αληθινά και έμπρακτα αυτό το πράγμα, παρατήρησε γύρω σου πιο προσεκτικά.

Θα καταλήξω λοιπόν και εδώ, σε κάτι που καταλήγω πάντα, όταν κάνω παρόμοια ‘τεστ’ προσοχής σε κάτι που με απασχολεί: το πόσο τεράστια σημασία έχει να σεβόμαστε αφενός τον εαυτό μας  και τις επιλογές του και να τις αναγνωρίζουμε ως σημαντικές. Να έχουμε αγάπη και συμπόνια για τον τρόπο που ζούμε και αφετέρου, να έχουμε ακριβώς τις ίδιες ποιότητες για τις ζωές των άλλων. Να συγκρατούμαστε λίγο παραπάνω πριν κρίνουμε (εμάς ή τους άλλους). Να δείχνουμε λίγο παραπάνω σεβασμό, ευγένεια και διακριτικότητα. Δεν είναι το μόνο που χρειάζεται για έναν καλύτερο κόσμο και μια άλλου τύπου κοινωνία, αλλά σίγουρα είναι άκρως ουσιαστικό: η καλλιέργεια μιας ‘υποστηρικτικής΄ επικοινωνίας, αυτής που έχουμε όλοι ανάγκη, ανεξάρτητα από τις διαφορετικότητές μας, που ευτυχώς που είναι εκεί. Μπορούν να μας θυμίζουν ακριβώς αυτό: υπάρχει συμπλήρωση. Και αυτή πρέπει να επιδιώκεται, ακόμη και αν αυτό γίνεται (πού γίνεται) μέσα από σύγκρουση κάποιες φορές. Σημασία έχει τι κατεύθυνση δίνω στην επικοινωνία που έχω με κάποιον, και τι είδους αξίες προσπαθώ να θρέφω.

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

Αφήστε μια απάντηση