Για το πώς περνάνε τα χρόνια και το πώς αλλάζουν οι εποχές…

Είναι κάτι τέτοιες εποχές, σαν αυτήν, λίγο πριν τις γιορτές, που αρχίζουν και αναδύονται ένα σωρό αναμνήσεις. Από αυτές που σε κάνουν να νοσταλγείς και να σκέφτεσαι μα πώς περνάνε τα χρόνια και πώς αλλάζουν οι εποχές και πόσο αλλάζω εγώ η ίδια/ο ίδιος.

Πόσο διαφορετικά είναι όλα τώρα σε σχέση με το πώς ήταν οι γιορτές μας. Μαζευόμασταν στα οικογενειακά τραπέζια και δεν είχαμε την εικόνα ο ένας του άλλου με το κινητό στο χέρι ή στο αυτί. Δεν υπήρχε το Facebook, το Instagram και τα σχετικά να ανεβάσουμε το ‘χρόνια πολλά’, να απαντήσουμε σε ευχές, να να…Αν πάω ακόμη πιο πίσω…είναι λες και μιλάμε για τεράστια άλματα, απίθανα για να τα συλλάβει ο νους…και καλά όσοι ζήσαμε, λιγότερο ή περισσότερο, το ‘πριν’ και το ‘μετά’, μια σχετική μετάβαση σε αυτό το ασύλληπτο ‘spinning’. Όσοι γεννιούνται μέσα σε όλο αυτό, δεν μπορούν καν να φανταστούν τη ζωή πριν την οθόνη.

Άραγε κάπως έτσι όμως δεν συμβαίνει πάντοτε; Σε κάθε εποχή δεν αισθανόμαστε να υπάρχει και μια άλλου είδους αθωότητα που κάθε φορά όσοι την ζουν έχουν την αίσθηση ότι ‘χάνεται’ στην επόμενη;

Έτσι καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τους σημερινούς νέους, να παρατηρώ για παράδειγμα κορίτσια σχολικής ηλικίας να ασχολούνται με το να κάνουν αποτριχώσεις και νύχια ημιμόνιμα και ακρυλικά και φρύδια καλοσχηματισμένα και και…και δεν κρύβω ότι δεν μου αρέσει και με φέρνει σε αμηχανία. Και αναρωτιέμαι «Τι γίνεται; Απλά οι εποχές αλλάζουν και είμαι εγώ που μεγαλώνοντας γίνομαι ‘οπισθοδρομική’ ή συντηρητική ή πράγματι είναι από αυτά που αντικειμενικά δεν έχουν κανένα νόημα, ξεφεύγουν από το μέτρο κλπ.;»

Σε παρόμοιες στιγμές εντοπίζω βαθιά μέσα μου ότι ένας λόγος που δεν μου αρέσει είναι γιατί νιώθω να γίνομαι ‘μάρτυρας’ σε πράγματα, γεγονότα και αντιλήψεις τη στιγμή που αρχίζουν και ‘μολύνουνε’ κατά κάποιο τρόπο την νεανική ψυχή. Να την μολύνουν με αμφιβολίες για το αν είναι άξια, για το αν αρκεί, για αν, αν…με αμφιβολίες για το τι έχει πραγματική αξία στη τελική. Νιώθω να γίνομαι μάρτυρας σε μάταιες απόπειρες μιας ολόκληρης νέας γενιάς να χωρέσει σε παραδομένα καλούπια και μοτίβα, σε στερεότυπα για το τι είναι «όμορφο» και «καλό» και ταυτόχρονα να αντιλαμβάνομαι πώς συνέβη και συμβαίνει το ίδιο και σε μένα, σε σένα, σε μας, πώς συμβαίνει κάθε φορά!

Από γενιά σε γενιά, από τους παππούδες μας και τους γονείς και τους δικούς τους γονείς και παππούδες κλπ., μεταδίδονται σαν ιοί εικόνες και αντιλήψεις και ένα σωρό ενέργειες που ακόμη και αν κατάφερε η κάθε γενιά να ξεφύγει ως ένα βαθμό από αυτές, τις κουβαλά μέσα της και τις περνά στην επόμενη. Και οι εικόνες των οποίων γινόμαστε μάρτυρες έχουν τεράστια δύναμη. Αποτυπώνονται σαν ένα ‘κλικ’ φωτογραφίας στο φιλμ του ασυνείδητου και δεν ξέρεις καν πότε και πώς, ωστόσο καθορίζουν επιλογές και αποφάσεις.

Έτσι είμαστε όλοι φορείς θετικών εννοιών όπως είναι η αλληλεγγύη αλλά και άλλων όπως είναι η βία, ακόμη και αν δεν την ασκούμε (ή έστω νομίζουμε ότι δεν την ασκούμε). Είμαστε στην πραγματικότητα φορείς όλων των εντυπώσεων της ανθρωπότητας, ένα απίθανο αμάλγαμα από ένα σωρό πράγματα.  Όσο όμως και να αλλάζουν τα πράγματα, τι μένει πάντα στο τέλος;  Οι μυρωδιές, οι γεύσεις, τα χάδια, τα βλέμματα, οι αγκαλιές, η ζέστα στην καρδιά. Τα σημαντικά πράγματα. Γι’ αυτά είναι που είμαστε μεταξύ των άλλων και φορείς της ελπίδας. Μια ελπίδα που ξεπηδά μέσα από ένα τελευταίο «Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα». Άραγε δεν θα μπορούσαμε να περνάμε αυτή τη ‘στερνή γνώση’ από τη μία γενιά στην επόμενη πιο αποτελεσματικά;

Άλλωστε, το κατά πόσο καταφέρνει η κάθε γενιά να μεταδίδει τη γνώση της στην επόμενη και η επόμενη να την αξιοποιεί είναι ένας δείκτης μιας υγιούς και προοδευτικής κοινωνίας. Πρόοδος δεν είναι απλά το ξεπέρασμα των ορίων ενός προηγούμενου συστήματος σκέψεων και αντιλήψεων, αλλά και η εφαρμογή της κατεκτημένης γνώσης προς όφελος μας. Κάθε φορά που αυτό δεν συμβαίνει, με αποτέλεσμα κάτι να μένει πιο πίσω ή το αντίθετο, όχι μόνο σε ατομικό, αλλά σε οποιοδήποτε επίπεδο, προκύπτουν προβλήματα. Έτσι, σε κοινωνικό, πολιτιστικό και τεχνολογικό επίπεδο κλπ. βρισκόμαστε σε μια άλλους είδους εποχή και το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει μείνει πίσω. Τα κατάλληλα ερεθίσματα που δεν παίρνει η κάθε νέα γενιά, από οποιαδήποτε πηγή, γίνονται τρύπες από όπου εισρέει μια κληρονομία ξεπερασμένη.

Δεν γίνεται πάντοτε, αλλά καμιά φορά γίνεται, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα επαναληφθεί για δεύτερη ή νιοστή φορά η ίδια αστοχία: να την προλάβουμε. Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για πρόληψη όσον αφορά την υγεία του σώματος, ωστόσο η πρόληψη δεν σταματά εκεί. Πρόληψη θα πει και να επιδιώκεις την εγρήγορση, να είσαι κάποιος που δεν βιάζεται να φύγει μπροστά από τη ζωή, αλλά ούτε μένει πολύ πίσω της, πηγαίνει παράλληλα με αυτήν, ‘προλαβαίνει’ τα γεγονότα της επειδή ζει με επίγνωση.

Τότε μόνο νιώθω ξεκινά κανείς να απελευθερώνεται και να απολαμβάνει την ζωή…όταν αρχίζει να την αντιλαμβάνεται όπως ρέει πέρα από σχήματα και πέρα από κάθε εποχή, όταν αρχίζει να αντιλαμβάνεται την πληρότητά της και τη σοφία της στο τώρα.

 

 

2 Replies to “Για το πώς περνάνε τα χρόνια και το πώς αλλάζουν οι εποχές…”

  1. Τώρα τι να συμπληρώσω….δεν θα μπορούσα να τα γράψω καλύτερα.
    Από την οπτική μόνο μιας μαμάς με παιδιά στην προεφηβεία θα σου πω πως τα παρακολουθώ πόσο γρήγορα μεγαλώνουν και πως θέλουν να τα κάνουν όλα γρήγορα!!! Οι φίλες της 12χρονης κόρης μου έχουν οι μισές κινητο εδω και 2 χρόνια, κάποιες κάνουν ενίοτε μανικιούρ και έχουν και ινσταγκραμ. Βλεποντας τες, μου ζητάει και εκεινη και της εξηγουμε με τον πατέρα της οτι έχει μπροστά της τόσα πολλά χρόνια να τα κάνει όλα αυτά που δεν χρειαζεται να χανει την παιδικότητά της απο τώρα. Ευτυχως ακόμα παίζει με τα «μωρά» της και ζητάει δώρο απο τον Άγιο Βασίλη που ξέρει πως δεν υπάρχει αλλά πιστεύει στην έννοιά του.
    Εκτός απο την κόρη μου, βλέπω και γενικώς τη νεολαία αλλά και εμάς να χάνουμε τις στιγμές, ασχολούμενοι με τα κινητά μας και τα social media και προβληματίζομαι…
    Βλεπω το εκπαιδευτικό μας σύστημα να μένει πίσω ενω όλα πάνε μπροστά. Και πρόσεξε το περίεργο. Από συζητήσεις που κάνω, διαπιστώνω πως τα ελληνοπουλα είναι πολυ μπροστά όσον αφορά τα μαθήματα σε σχέση με συνομήλικούς τους άλλων χωρών. Όμως οι ορίζοντές τους είναι πολύ πίσω διότι προχωράνε τα μαθήματα τόσο βιαστικά και δεν τα μαθαίνουν σωστά. Η γνωστή μας ημιμάθεια….
    Δεν ξέρω πως να κλείσω….προβληματισμένη όπως ήρθα…
    Συνέχισε να γράφεις τόσο δυνατά:)

    1. Αχ…και μεις για την δική μας εποχή δεν βιαζόμασταν (ή βιαζόμαστε), λιγότερο ή περισσότερο; Έτσι δεν γίνεται πάντα; Γι’αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση και να προχωράμε περισσότερο αποτελεσματικά και λιγότερο ‘στα τυφλά’. Η ημιμάθεια θα μας φάει μεταξύ άλλων! Μεγάλες κουβέντες και είπα να γράψω ένα σωρό από σκέψεις όπως μου βγήκαν χιχι! Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου Δήμητρα! <3

Αφήστε μια απάντηση