Μαθήματα από μια ‘λάθος’ στροφή

Exθές είχα μια από αυτές τις ‘στιγμἐς καθημερινότητας’ όπου κάτι που συμβαίνει τυχαία (;) είναι σαν να σου στέλνει κάποιο μήνυμα, ένα κάποιου είδους ‘δίδαγμα’ που έρχεται και επιβεβαιώνει πράγματα που υπήρχαν ήδη μέσα σου, αλλά είναι πια σαν να επιβεβαιώνονται.

Ήμουν στο δρόμο για την δουλειά αλλά αφαιρέθηκα κάποια στιγμή και έστριψα σε έναν λάθος δρόμο, με τέτοια φυσικότητα, λες και ήταν απλά για να γίνει, παρόλο που έχω κάνει τη συγκεκριμένη διαδρομή χιλιάδες φορές και απλά…ήξερα πού πηγαίνω (που προφανώς για ένα πολύ λίγο μικρό διάστημα μέσα στον χρόνο, δεν ήξερα χαχα)! Όταν το συνειδητοποίησα και άρχισα να ‘σχεδιάζω’ στο μυαλό μου τη διαδρομή για να βρεθώ πάλι πίσω στο ‘σωστό’ δρόμο, όλα αυτά σε δευτερόλεπτα, κατάλαβα ότι για να γίνει αυτό θα έπρεπε να περάσω μπροστά πάλι μπροστά από το σπίτι μου.

Λίγες στιγμές μετά είχα βρεθεί ήδη κοντά στο σπίτι μου, ώσπου με ‘χτύπησε’ και θυμήθηκα ότι είχα αφήσει πίσω κάτι πολύ σημαντικό που χρειαζόμουν εκείνη την ημέρα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ή πιο πριν, φεύγοντας από το σπίτι, ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό (συνειδητά έστω) ότι έπρεπε να πάρω και αυτό το κάτι μαζί μου. Ήταν κάτι σαν μια μικρή ‘αποκάλυψη’ και μια στιγμή ανακούφισης, μιας και αυτό θα με έβαζε σε τρεχάματα αργότερα. Έκανα την απαραίτητη στάση στο σπίτι, το πήρα, συνέχισα.

Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας μάλλον είναι προφανές, ίσως και όχι, αλλά δεν σχετίζεται μόνο με το ότι αν κάποια στιγμή ‘χάσουμε’το δρόμο για κάποιον προορισμό-στόχο, τότε αυτό είναι ίσως επειδή χρειάζεται να πάρουμε κάτι που θα χρειαστούμε στο δρόμο μας αργότερα. Κάτι από το ‘σπίτι’ μας, κάτι που κρύβουμε μέσα μας αν θέλετε, και για να μας φανερωθεί χρειάζεται απλά αυτή η παράκαμψη, όσο ‘λάθος’και αν φαίνεται εκείνη τη στιγμή.

Σχετίζεται και με τον φόβο του να αλλάξουμε πορεία. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι σαν να σου λένε ότι το να λειτουργείς βάσει του δικού σου χρονοδιαγράμματος, είναι μονάχα μία διάσταση αυτού που χρειάζεται για να νιώθεις καλά με ό,τι κάνεις και ό,τι είσαι. Και όταν λέω ‘να λειτουργείς σύμφωνα με τη δική σου χρονοδιάγραμμα/timeline/ όπως επιθυμείτε’, εννοώ ότι ο καθένας μας ωφελείται όχι μόνο από το να θέτει τους στόχους εκείνους που εξυπηρετούν τον ίδιο, και όχι κάποιον ή κάτι άλλο, αλλά και από όταν εκτελεί τα βήματα προς αυτούς σεβόμενος τους δικούς του ρυθμούς.

Δεν κάνουμε όλοι τα ίδια πράγματα σίγουρα (και αλίμονο- πόση ομορφιά έχει η διαφορετικότητα!), αλλά και από όσα κάνουμε, τα κάνουμε στο δικό μας χρόνο. Πιο αργά, πιο γρήγορα. Δεν έχει σημασία. Γιατί ο καθένας έχει τη δική του πορεία.

Αλλά δεν υπάρχει μόνο ο χρόνος. Υπάρχει και ο χώρος. Πολλές φορές μπορεί να βρεθούμε σε ένα σημείο στο οποίο απλά γνωρίζουμε ότι δεν ανήκουμε. Δεν είναι εκεί που θέλουμε να είμαστε, δεν μας οδηγεί κάπου ή τέλος πάντων υπάρχει αυτή αίσθηση ότι κάτι πάει στραβά. Ή φορές που στα μάτια κάποιου άλλου είμαστε αλλού, ενώ θα ‘έπρεπε’να είμαστε αλλού και έτσι δεχόμαστε κριτική, η οποία βέβαια μπορεί να είναι και καλοπροαίρετη. Και ακόμη και σε αυτή, η σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, είναι καλό να υπάρχει κάπου στο μυαλό μας, τόσο το δικό μας όσο και οποιουδήποτε άλλου, πως, κάθε φορά, είναι σαν να βρισκόμαστε εκεί όπου ανήκουμε τώρα, εκεί που ‘χρειάζεται’ προκειμένου να μας δοθεί κάτι που θα παίξει το ρόλο του στην συνέχεια της πορείας μας ή ίσως θα μας βάλει από μόνο του σε έναν άλλο δρόμο.

Για μένα η χτεσινή αυτή στιγμή δεν σήμαινε μόνο ‘Μην φοβάσαι τις παρακάμψεις και τις αλλαγές’. Σήμαινε και ‘Αν θες άλλα αποτελέσματα, θα πρέπει να δοκιμάσεις να δράσεις διαφορετικά’. Σήμαινε ‘Επιτρέπεται να αλλάζεις γνώμη. Οι στόχοι μπορεί και να αλλάζουν ή να προσαρμόζονται’, ‘Μπορείς να βγεις λίγο από την πορεία σου και αυτό είναι εντάξει, ίσως να επιστρέψεις σε αυτήν πιο έτοιμος ή με άλλη προοπτική’ ή ‘Δώσε χώρο. Απλώσου. Βγες λίγο από τον «ασφαλή» δρόμο’.

Σήμαινε αγάπα τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζεσαι μια δεδομένη στιγμή, αποδίδοντας ταυτόχρονα στον εαυτό σου την ευθύνη που του αναλογεί για την οποιαδήποτε επιλογή του. Ούτε περισσότερη, ούτε λιγότερη, γιατί πηγαίνοντας ‘πρέπει’ να μένεις προσηλωμένα στο δρόμο, στην πορεία, ανεξάρτητα από το πού βρίσκεσαι, και όχι να ξοδεύεις την προσοχή σου και την ενέργειά σου στο να τρως τα μέσα σου-με οποιοδήποτε τρόπο. Γιατί βρίσκομαι εδώ, γιατί το έκανα αυτό, πώς συνέβη το ένα ή το άλλο, πόσο λάθος είμαι, πόσο δεν μου αξίζει αυτό που θέλω. Όχι. Μάτια στο δρόμο και πάρε την ευθύνη του να φτάσεις, όπου και να φτάσεις, όσο το δυνατόν ολόκληρος. Σε χρειάζεσαι ολόκληρο. Ο κόσμος σε χρειάζεται. Ολόκληρο.

Photo by Karsten Würth (@inf1783) on Unsplash

Αφήστε μια απάντηση