Μαθήματα από την Φιλοξενία

Την περασμένη Παρασκευή η αγαπημένη μου αδελφούλα ντύθηκε νυφούλα και κάπως έτσι χωρίς να χρειάζεται να πω περισσότερα, ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου. Πέρα από όλο το τρέξιμο και τον χαμό, ειδικά τις μέρες πριν το γάμο, είχα την τιμή να φιλοξενήσω τρείς από τις φίλες της αδελφής μου που κατέφτασαν για το γάμο από τη Νέα Υόρκη, μιας και η αδελφή μου μένει εκεί τα τελευταία χρόνια. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να πω ότι είμαι λίγο ‘δύσκολη΄ όσον αφορά στο χώρο μου και στην ιδιωτικότητά μου γενικότερα, οπότε μου έκανε τεράστιο καλό όλο αυτό.

Τώρα, τι εννοώ ‘δύσκολη’ και τι εννοώ μου έκανε καλό. Λέγοντας δύσκολη μη φανταστείτε καμιά υποχόνδρια συμπεριφορά ή κάποια που δεν της αρέσει να έχει κόσμο στο σπίτι. Αυτά με τα οποία έρχομαι πάντα αντιμέτωπη είναι η τελειομανία μου και η ροπή μου προς την οργάνωση, όχι τόσο στο να μην υπάρχει καθόλου αταξία στο χώρο, όσο στο να μην απομακρυνθώ πολύ από το πρόγραμμα μου, τη ρουτίνα μου (επειδή ακριβώς έτσι κινούμαι -θεωρητικά- στα πλαίσια εκείνα που νιώθω ασφάλεια). Στα πρακτικά ζητήματα θεωρώ ότι είμαι πολύ φυσιολογική, αγαπώ πολύ την καθαριότητα, αλλά προφανώς και θα αναστατωθεί λιγότερο ή περισσότερο το σπίτι αν έρθει/μείνει κόσμος κλπ. και καλά θα κάνει. Γενικά στο σπίτι έχω δύο κανόνες, χωρίς να είναι ανελαστικοί (έστω ο δεύτερος σίγουρα, που προσαρμόζεται στην περίσταση!) : 1. Τσιγάρο όποιος επιθυμεί μόνο στο μπαλκόνι 2. Οι κοντινοί φίλοι/φίλες μου που έρχονται συχνά γνωρίζουν ότι δεν μπαίνω/κυκλοφορώ με τα παπούτσια στο σπίτι και με βοηθούν πολύ σεβόμενοι την συνήθεια αυτή.

Μιλώντας λοιπόν για ασφάλεια, ο χρόνος που πέρασε, καθώς και ένα διάστημα πριν από αυτόν, ήταν ιδιαίτερα δύσκολος για μένα. Είχα κλειστεί αρκετά στον εαυτό μου (ή μάλλον, ακόμη περισσότερο από όσο το συνήθιζα) και ακολούθως στον ‘χώρο’ μου, γενικότερα σε ότι θεωρούσα ασφαλές για μένα, με έναν τρόπο που δεν το συνειδητοποιούσα κάποιο καιρό πίσω. Είναι όλες εκείνες οι μικρές αλλαγές στις οποίες καμιά φορά δεν δίνεις σημασία, αλλά στο τέλος καταλήγουν να σημαίνουν κάτι. Ε, για μένα σήμαινε ότι είχα γίνει με κάποιο τρόπο ‘δύσκολη΄ (και) σε αυτό το κομμάτι. Όχι ως προς την συμπεριφορά μου στους άλλους, πόσο μάλλον στους φιλοξενούμενούς μου, αλλά μέσα μου. Είναι σαν να φοβάσαι να ανοίξεις τον χώρο σου σε κάποιον, γιατί νιώθεις σαν να ανοίγεις κάτι από όσα έχεις μέσα σου και σε ζορίζουν και δεν είσαι σίγουρος ότι θες να τα αντιμετωπίσεις. Και αυτό είναι κάτι πολύ, πολύ προσωπικό και δεν σχετίζεται ούτε με τους ανθρώπους που φιλοξενείς, ούτε με οτιδήποτε άλλο έξω από σένα τον ίδιο.

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή βέβαια, αλλά θα προχωρήσω παρακάτω στο πόσο καλό μου έκανε το άνοιγμα του σπιτιού στις τρεις αυτές φανταστικές γυναίκες, την Γκρέις από τη Νότιο Κορέα, μεγαλωμένη στην Αμερική, την Βιλένα από τον Καναδά και την Μελίσα από την Ινδία. Όπως ανέφερα και παραπάνω, ανοίγοντας το σπίτι ένιωθα να εκτίθεμαι εγώ η ίδια μπροστά σε ένα κομμάτι μου που λες και είχε παγώσει μέσα μου και περίμενε να το φτάσω να το αγγίξω αλλά το απέφευγα. Συνέβη όμως, και ήταν άκρως απελευθερωτικό. Στη φάση που βρίσκομαι τώρα, και περιλαμβάνει τον επαναπροσδιορισμό όλων των ορίων μου, το να βγαίνω έξω από κάθε ‘comfort zone’ μου είναι πάρα πολύ ωφέλιμο, απαραίτητο θα έλεγα.  Έμαθα ότι το να ανοίγεις το σπίτι σου σε όμορφους ανθρώπους είναι ένα άνοιγμα καρδιάς όχι μόνο απέναντι στους άλλους, αλλά γενικότερα — μια άσκηση ώστε να αποκτήσεις πρόσβαση σε όλα όσα μπορεί να δυσκολεύουν το ‘άνοιγμα της καρδιάς’ σου στην ίδια σου την καθημερινότητα- και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό! Θέλει μόνο (χωρίς το ‘μόνο’ να σημαίνει ‘εύκολο’) αυτοπαρατήρηση, υπομονή και να αφεθείς σε οποιαδήποτε γλυκιά πίεση/ένταση προκύψει.

Και κάπως έτσι, αν και ήδη εκτιμούσα πολύ τον θεσμό της φιλοξενίας (άλλωστε μια στήλη του μπλογκ είναι αφιερωμένη σε αυτήν!), αυτή τη φορά ήρθα σε επαφή με την ουσία της από μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία. Τα κορίτσια μου λείπουν πολύ και είμαι μόνο απέραντα ευγνώμων που απέκτησα νέες «πολυπολιτισμικές» γνωριμίες. Μια ακόμη αφορμή να σταθείς και να θαυμάσεις το γεγονός ότι παρά την διαφορετικότητα μας, είμαστε όλοι τόσο μα τόσο ίδιοι! Αποχωριστήκαμε με συγκίνηση και αγάπη και τελικώς κέρδισα κάτι (πολύ) παραπάνω απ’ ό,τι φανταζόμουν στο ταξίδι μου για την αγάπη/αποδοχή του εαυτού μου…

2 Replies to “Μαθήματα από την Φιλοξενία”

  1. Αχ Πόλα να ξεκινήσω λέγοντας πως και εμείς στο σπιτικό μας τους δυο αυτούς κανόνες έχουμε. Το κάπνισμα μόνο στο μπαλκόνι και δεν υπάρχει καμία ελαστικότητα σε αυτό και τα παπούτσια έξω, κάτι το οποίο σέβονται οι φίλοι μας και πλέον τους αρέσει κιόλας και το υιοθετουν και στα δικά τους σπιτικά.
    Όσον αφορά στη φιλοξενία συμφωνώ τόσο σε όσα γράφεις. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος διότι έχω τους ψυχαναγκασμούς μου, αλλά όσες φορές έχει τύχει να φιλοξενήσουμε κάποιον, πάντα κάτι μου μένει καλό και νιώθω γεμάτη (καλά όχι πάντα, έχουν τύχει και τραγικές περιπτώσεις που νόμιζαν πως μένουν σε ξενοδοχείο!).
    Να σου ζήσει η αδελφούλα σου και να είναι ευτυχισμένη. Κρίμα που μένει τόσο μακριά. Φαντάζομαι ότι και τώρα δεν θα τη χόρτασες πολύ με τόσα τρεχάματα.
    Φιλιά πολλά

    1. Πράγματι, αυτό με τα παπούτσια έξω στο τέλος καταλήγει να αρέσει! Εμένα μου φαίνεται ό,τι πιο φυσικό να το κάνει κάποιος στο σπίτι του, τις περισσότερες φορές ρωτάω όταν πηγαίνω σε άλλο σπίτι αν θέλουν να τα βγάλω. Όσο για τον πρώτο κανόνα,ναι, καμιά ελαστικότητα εκεί, νομίζω είναι βασικό! Χαίρομαι που καταλαβαινόμαστε, δεν είναι εύκολο αλλά πάντα στο τέλος νιώθεις γεμάτος (τουλάχιστον αν σέβονται οι φιλοξενούμενοι τον χώρο σου, τους κανόνες του κλπ. όπως είπες και εσύ, αλλιώς άστα βράστα χαχα!). Ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές, δεν την χορταίνω ποτέ, αλλά τι να κάνουμε…λίγο συνηθίζεις, λίγο η αγάπη δεν καταλαβαίνει από απόσταση, πολύ από το “να είμαστε καλά όπου και να’μαστε” και κάπως έτσι δέχεσαι τα πράγματα όπως είναι. Κάπως έτσι δεν είναι σε όλα τα πράγματα στη ζωή άλλωστε; Αχ! Τα φιλιά μου!

Αφήστε μια απάντηση