Μια τριλογία για την αποδοχή αυτού που είναι: μέρος δεύτερο

Que sera sera

Που θα πει ό,τι είναι να γίνει θα γίνει…και αυτό δεν είναι προτροπή για να παραμείνει κανείς με τα χέρια σταυρωμένα, αφού εξάλλου ‘ό,τι είναι να συμβεί, θα συμβεί’…

Έχει ωστόσο να κάνει με την αποδοχή του γεγονότος ότι δεν έχουμε ποτέ τον πλήρη έλεγχο των πραγμάτων. Μερικές φορές προσπαθούμε για κάτι δίνοντας το 100% του εαυτού μας και τελικώς το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα θέλαμε ή θα περιμέναμε. Άλλες πάλι, αυτό που θα θέλαμε έρχεται από εκεί που δεν το περιμέναμε.

Αυτό που θέλω να πω είναι: δεν μπορούμε να έχουμε πάντα την επίγνωση για το πώς έρχονται τα πράγματα ούτε μπορούμε να ξέρουμε το μέλλον. Όσες προσδοκίες και αν έχουμε από αυτό, πάντα θα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάτι το οποίο δεν είχαμε σχεδιάσει ή με κάτι το οποίο θα έρθει για να μας βγάλει από την πορεία που είχαμε και να μας ‘πετάξει’ ξαφνικά κάπου αλλού.

Και αν έρθει μια τέτοια στιγμή, δεν χρειάζεται ούτε να είμαστε τέλειοι ούτε να έχουμε την πεποίθηση ότι θα πρέπει να ανταποκριθούμε με έναν ορισμένο τρόπο σε αυτό. Αυτό που χρειάζεται, νομίζω, είναι να χαλαρώσουμε. Και αυτό είναι μια κατάσταση-κλειδί για τα πάντα! Κάτι που ομολογώ ότι δεν μου είναι καθόλου εύκολο να το καταφέρνω, τίποτα από τα παραπάνω, μιας και γενικότερα, με λες και λίγο control-freak.

Όπως και να έχει, η αποδοχή ότι δεν γίνεται να γνωρίζουμε το μέλλον, ούτε μέσα από τις υποθέσεις που κάνουμε γι’ αυτό, ούτε καθρεφτίζοντας σε αυτό κομμάτια του παρελθόντος, είναι στη τελική και κάπως συναρπαστική: μερικά από τα πιο ωραία πράγματα συμβαίνουν μέσα σε πλήρη αβεβαιότητα.

Δε θα διαφωνήσω ότι το ίδιο ισχύει και για μερικά από τα πιο δυσάρεστα πράγματα…ωστόσο τίποτα δεν θα πρέπει να είναι αρκετό ώστε να μας αποθαρρύνει από το να παίρνουμε ρίσκα και να αρπάζουμε τις ευκαιρίες μας, ακόμη και αν την τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο τα πράγματα οδηγήθηκαν κάπου άσχημα.

Ποτέ δεν συμβαίνει το ίδιο πράγμα δύο φορές, και αν κάτι ξανασυμβεί, μάλλον θα σημαίνει ότι έχεις κάτι ακόμη να μάθεις. Ποτέ δεν είναι αργά και ποτέ δεν θα έρχεται αυτό που ζητάς ακριβώς όπως το ζητάς: μπορεί να έχει άλλη μορφή, να είναι λίγο ή πολύ διαφορετικό από αυτό που είχες στο μυαλό σου, αλλά όσο κυνηγάς το καλό, σε κυνηγάει και αυτό.

Ίσως ένα μεγάλο κομμάτι της ανάγκης μας να ξέρουμε τι θα συμβεί να προέρχεται από το γεγονός ότι το άγνωστο τρομάζει. Αν το καλοσκεφτούμε όμως, κινούμαστε συνεχώς μέσα στο άγνωστο. Το μόνο που έχει σημασία είναι να προετοιμαζόμαστε όσο το δυνατόν για αυτό, κάνοντας το ταξίδι προς τα μέσα μας και προσπαθώντας να (ανα)γνωρίσουμε τι συμβαίνει εκεί, στο τώρα. Αυτό δεν είναι άλλωστε το ‘πραγματικό άγνωστο’; Ή σάμπως αυτό δεν είναι το μόνο που υπάρχει σε ‘πραγματικό χρόνο’ σε τελική ανάλυση;

Το δεύτερο μέρος λοιπόν είναι η αποδοχή ότι τα πράγματα συμβαίνουν, με έναν οποιοδήποτε τρόπο. Ο τρόπος που εμείς ανταποκρινόμαστε σε αυτά, είναι κάτι διαφορετικό. Ακόμη, το ότι τα πράγματα συμβαίνουν με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που περιμέναμε, δεν σημαίνει ότι αυτός δεν έχει κάτι να μας προσφέρει. Ίσως η αποδοχή να φέρει λιγότερο αμφισβήτηση και περισσότερο εμπιστοσύνη, λιγότερο ‘σφίξιμο’ και μεγαλύτερη ‘ελευθερία’, λιγότερο ‘προσδοκία’ και μεγαλύτερη ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη για ό,τι ζούμε τώρα.

Que sera sera…

που θα πει μην ανησυχείς για πράγματα που δεν έχει καμία αξία να ανησυχείς…και στρέψε την προσοχή σου και την ενέργειά σου σε ό,τι συμβαίνει τώρα- όχι μόνο επειδή αυτό είναι η ‘επένδυσή’ σου σε αυτό που θα συμβεί (γιατί είναι), αλλά επειδή πολύ απλά δεν χρειάζεσαι να πετύχεις κάποιο αποτέλεσμα για να περιμένεις να σε αγαπήσεις ή να σε αποδεχτείς, δεν χρειάζεσαι να ξέρεις τι θα συμβεί. Αγάπα τον εαυτό σου τώρα, ζήσε τη ζωή σου τώρα. Γι’αυτό!

 

Αφήστε μια απάντηση