Μια τριλογία για την αποδοχή αυτού που είναι: μέρος τρίτο

Ξεκινώντας το τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του ‘αφιερώματος’ στην αποδοχή, έχω μόλις τελειώσει τις δουλειές του σπιτιού και έχω αυτή την νυκοκοιρίστικη ικανοποίηση μέσα μου, ότι όλα είναι καθαρά και σε τάξη και εγώ έχω τον χρόνο να κάτσω στο λάπτοπ μου και να γράψω. Όλα τώρα είναι ‘όπως θα έπρεπε να είναι”.

Όταν  οι συνθήκες, ο εαυτός μας ή οι άλλοι είναι “όπως θα έπρεπε να είναι”, όλα είναι καλά και εμείς είμαστε ικανοποιημένοι. Το΄πώς θα έπρεπε να είναι’ κάτι όμως προκύπτει συγκρίνοντας στο μυαλό μας αυτό που καταλαβαίνουμε από αυτό που είναι, με αυτό που καταλαβαίνουμε για το “πώς θα έπρεπε να είναι”. Τι συμβαίνει με αυτό που δεν καταλαβαίνουμε;

Μία φράση που έχω ακούσει πολύ συχνά συζητώντας με γονείς ως εκπαιδευτικός, και την έχω χρησιμοποιήσει και εγώ η ίδια για μένα είναι η εξής: «Έγινε αυτό και αυτό τον/την κατέστρεψε. Από τότε τα πράγματα είναι έτσι και γίνεται αυτό και αυτό…».

Και τι γίνεται αν τελικά αυτό δεν τον/την κατέστρεψε αλλά τελικά τον/την ‘έσωσε’; Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε και αφήνουμε απέξω κάθε φορά που δίνουμε μια ερμηνεία σε κάποιο γεγονός, θα καθορίσει ως ένα  μεγάλο βαθμό τις επιλογές μας και θα ενεργοποιήσει σαν σε αλυσιδωτή αντίδραση ένα σωρό άλλους μηχανισμούς αντίληψης του ίδιου επιπέδου.

Όσα βιώνουμε, οι σκέψεις που κουβαλάμε για αυτά, τα συναισθήματα, οι διαθέσεις, είναι όλα απλά διάφορες καταστάσεις. Ένα γεγονός ή μια κατάσταση δεν μπορεί να καθορίσει ποιος είσαι ή πώς είναι τα πράγματα. Αυτό που συνήθως ονομάζουμε «καταστροφή» ή «δυσκολία» είναι στην πραγματικότητα μια δυνατότητα. Μια δυνατότητα που μπορεί να μην συμβαδίζει με τις ‘καταστάσεις’ του μυαλού μας και την τάξη που έχουμε βάλει μέσα σε αυτό, αλλά ακόμη και έτσι δεν παύει να είναι μια δυνατότητα για να εξελιχθούμε.

Αποδοχή αυτού που είναι θα πει αποδοχή των καταστάσεων που ζω, αποστασιοποίηση από αυτές και μετατροπή τους σε δυνατότητα για όσα αληθινά είμαι.

Θα πει άνοιγμα σε άλλες ερμηνείες, πέρα από αυτές που δίνω εγώ στα πράγματα και έτσι αποδοχή ότι υπάρχει και μια πραγματικότητα διαφορετική από αυτή που μπορώ αυτή τη στιγμή να συλλάβω με το νου μου.

Ολοκληρώνοντας όλο αυτό με την αποδοχή, θα σας αφήσω με μια ερώτηση:

Έχετε καταφέρει ως τώρα να αλλάξετε κάτι από τον εαυτό σας που δεν σας άρεσε και αν ναι, με ποιο τρόπο;

Με μια ερώτηση και μια προτροπή να κινηθούμε έξω από τα ‘ασφαλή’ για εμάς όρια, και αναφέρομαι σε εκείνα τα όρια με τα οποία έχουμε ‘συνηθίσει’ τον εαυτό μας: οι αρνητικές μας αντιδράσεις σε πράγματα καταλήγουν μέχρι και αυτές να γίνονται μια συνήθεια- ξέρουμε πώς είμαστε όταν θυμώνουμε ή όταν μας πιάνει η κακοδιαθεσία μας ή οτιδήποτε και κάποιες φορές αντιδράμε με αυτό τον τρόπο εν μέρει επειδή έχει γίνει μέχρι και ‘ασφαλής’ για εμάς (οποιοσδήποτε άλλος τρόπος είναι κάτι άγνωστο). Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με αυτό, ούτε υπονοείται ότι οι αντιδράσεις μας θα πρέπει να είναι μόνο θετικές.

Η αποδοχή ωστόσο, σημαίνει ότι ακόμη και αν κινούμαι στα ίδια πλαίσια, το κάνω κάθε φορά από άλλο επίπεδο, ώσπου να συμβεί μια αλλαγή. Και πάλι από την αρχή.

Αφήστε μια απάντηση