Μια τριλογία για την αποδοχή αυτού που είναι: μέρος πρώτο

Σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν σε βρίσκει αυτό το post, σε οποιαδήποτε διάθεση ή φάση, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν βρέθηκες σε αυτή τυχαία. Είτε σταδιακά, είτε εντελώς ξαφνικά, σε όλη μας τη ζωή ερχόμαστε αντιμέτωποι με διαφόρων ειδών καταστάσεις, τις οποίες προσπαθούμε να διαχειριστούμε με ό,τι έχουμε και όπως μπορούμε.

Κάποιες επιλογές και αποφάσεις έχουν παρθεί σε πανικό και σε θολούρα, άλλες με σύνεση και παίρνοντας το χρόνο μας, άλλα ήρθαν και μας βρήκαν χωρίς να τα περιμέναμε και καταλάβαμε πολύ αργότερα το πώς και το γιατί-και τελικώς το ένα φέρνει το άλλο και κάπου, κάπως ‘βγαίνει’ όλο αυτό. Και; Τι προσφέρει η αποδοχή μέσα σε όλο αυτο; Ή βασικά, τι θα πει αποδοχή;

Όπως την αισθάνομαι, η αποδοχή είναι μια διαδικασία που εξασκεί την ικανότητα μας να είμαστε παρόντες στην κάθε κατάσταση, μέσα από μια ποιότητα διαύγειας και συμπόνιας προς τον εαυτό μας και τους άλλους.

Αποδοχή αυτού που είναι θα πει πρώτα απ’όλα αποδοχή αυτού που ήταν.

Αποδοχή των επιλογών που έκανα στο παρελθόν και των λόγων για τους οποίους τις έκανα.

Αποδοχή και συγχώρεση του εαυτού μου και των άλλων.

Αποδοχή ότι δεν γίνεται να γνωρίζω ‘τι θα είχε συμβεί αν…’. Αν μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά, θα είχε γίνει διαφορετικά. Κάθε στιγμή γίνεται αυτό για το οποίο είμαστε έτοιμοι.

Είναι η παρατήρηση της μνήμης, η παρατήρηση των συναισθημάτων που ανακύπτουν, η παρατήρηση ότι οι μνήμες στην πραγματικότητα ‘δεν υπάρχουν’. Μαθαίνεις να είσαι παρών στην κάθε κατάσταση που υπάρχει.

Ό,τι έχεις κάνει, το έχεις κάνει καλά. Δείξε συμπόνια.

“Δηλαδή αν έχω πληγώσει πολύ κάποιον άνθρωπο, είχα κάνει καλά;” – να κάτι που θα μπορούσε κάποιος να ρωτήσει.

Όλοι έχουμε πληγωθεί, όλοι έχουμε πληγώσει, άλλωστε δεν μιλάμε για ακραίες καταστάσεις. Αλλά πιστεύω ότι δεν έχει νόημα αυτή η ερώτηση, ούτε κάποια παρόμοιά της. Ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, δεν έχει νόημα η εμμονή σε αυτη την ερώτηση- ή οπουδήποτε αλλού. Δεν έχει νόημα γιατί πολύ απλά δεν εξυπηρετεί έναν τρόπο με τον οποίο να μπορούμε να εξελιχθούμε.

Διότι ό,τι έχεις κάνει το έχεις κάνει καλά όχι γιατί ήταν το ‘καλύτερο’ που έχεις κάνει ή το ‘πιο συνετό’, αλλά γιατί αν προσκολληθείς σε αυτό, του επιτρέπεις να συμβεί πάλι, σε σένα ή σε άλλους. Γιατί αυτός είναι ο τρόπος που διαμορφώνουμε και επηρεάζουμε την πραγματικότητα και το αντίστροφο: δίνοντας χώρο σε ανώφελες σκέψεις, γινόμαστε πομποί και δέκτες των δράσεων που αντιστοιχούν σε αυτές. Επομένως κάνε αυτό που έχει σημασία, γιατί δεν έχει πλέον σημασία αν το είχες κάνει καλά ή όχι, αλλά αυτό που επιτρέπεις τώρα. Δείξε συμπόνια.

Η αποδοχή προσφέρει τη δυνατότητα να ‘φύγεις’ από μια κατάσταση εμμονής, να απελευθερωθείς, να θεραπευτείς. Προσφέρει έναν τρόπο να μην μπλέκεσαι στο παρελθόν ψάχνοντας για εξηγήσεις ή ζητώντας τα ρέστα από φαντάσματα. Δίνει μια διέξοδο στο θυμό μέσα από ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης για τα μαθήματα και ό,τι άλλο πολύτιμο βρέθηκε στο δρόμο σου ως τώρα. Διαύγεια.

Το πρώτο μέρος λοιπόν είναι για την μη προσκόλληση, και θα κλείσω με μια όμορφη φράση που είχα σημειώσει πέρυσι κάπου και ήταν η αφορμή για να ξεκινήσω αυτό το post, παρόλο που με την ‘αποδοχή’ ανοίγω ένα τεράστιο θέμα και είναι κάτι για το οποίο προσπαθώ πολύ και η ίδια, επομένως σίγουρα δεν προσποιούμαι ότι είναι κάτι που γνωρίζω καλά ή οτιδήποτε τέτοιο. Από την άλλη, αυτό δεν το κάνω για τίποτε, οπότε όταν αμφέβαλλα για το αν θα κάνω αυτό το post ή όχι, επανέφερα τις σκέψεις μου στο παρακάτω:

“You need only claim the events of your life to make yourself yours. When you truly possess all you have been and done, which takes time, you are fierce with reality.”

-Florida Scott Maxwell

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση