Περί ατομικής ευθύνης

Τις προάλλες ανέβασα στα στόρυ μου κάποια στιγμιότυπα από επίσκεψή μου σε ένα από τα καταστήματα των Jumbo. Ανάμεσα σε άλλα, έλαβα κάποια μηνύματα όπου με ρωτούσαν γιατί πάω και με προέτρεπαν να σταματήσω να ψωνίζω από εκεί. Αυτά λοιπόν ήταν η αφορμή για αυτό το post.

Και αυτό, διότι μου δόθηκε η ευκαιρία να σκεφτώ εκ νέου, αλλά και να το αφήσω εδώ ως έναν προβληματισμό γενικότερα, ότι η απορριπτική στάση και ο αποκλεισμός επιλογών, δεν αποτελεί απαραίτητα κάποια ‘λύση’ σε ένα ‘πρόβλημα’ που υπάρχει στον έξω κόσμο.

Το βάρος των επιλογών πάντα καταλήγει σε ένα σημείο όπου όλα σχετίζονται με την ατομική ευθύνη. Η ουσία της ατομικής ευθύνης όμως δεν θεωρώ ότι βρίσκεται στο αν θα ‘αντισταθώ’ με κάποιο τρόπο σε αυτό που ήδη υπάρχει, και που είναι το μόνο που μπορεί να υπάρχει διότι, όπως και ατομικά, έτσι και συλλογικά, κάθε φορά βρισκόμαστε στο σημείο που μπορούμε να βρισκόμαστε. Αν μπορούσαν τα πράγματα να ήταν αλλιώς, θα ήταν.

Και αν δεν βρίσκεται στην αντίστασή μου στο γίγνεσθαι (πόσο μάλλον σε μια αντίσταση που εμπεριέχει βία, φυσικά!), είναι στο πώς συμμετέχω σε αυτό. Στο αν οι επιλογές μου και το πότε, το πώς, το γιατί και το πόσο μου είναι συνειδητά. Έπειτα, στο πόσο συνεπής είμαι σε όσα λέω και κάνω.

Τις περισσότερες φορές κατασκευάζουμε με τον νου μας κάτι έξω από εμάς όπου επιρρίπτεται η ευθύνη- φταίει το κατάστημα ή φταίει το κράτος, φταίει ο γείτονας κλπ. Φαντασιωνόμαστε εχθρούς και ξεχνάμε ότι είμαστε όλοι μέρος αυτού του ‘γίγνεσθαι’. Νιώθουμε τον άλλον σαν ένα κομμάτι ξέχωρο από εμάς και δεν αντιλαμβανόμαστε πώς ότι κάνουμε οι ίδιοι απλά επηρεάζει και τον άλλον. Θυμόμαστε όμως, όταν κάνει κάτι ο άλλος και επηρεάζει εμάς, και μάλιστα όταν αυτό το κάτι δεν μας αρέσει.

Όσο λοιπόν κάποιος μπορεί να απορρίπτει τελείως κάτι αλλά την επόμενη στιγμή θα παρατάει τα σκουπίδια του στην παραλία, θα καταστρέφει δημόσια περιουσία ή δεν θα μπορεί να συμμορφωθεί σε έναν αντικαπνιστικό νόμο π.χ. (και πολλά ακόμη παραδείγματα) τότε  αποτελεί μέρος του προβλήματος.

Το πραγματικό ‘πρόβλημα’ όμως είναι ακριβώς ότι το βλέπουμε σαν ένα πρόβλημα στο οποίο πρέπει να αντισταθούμε ή να του πάμε κόντρα, παρά σαν ένα μέσο στο οποίο καθρεφτίζονται οι δικές μας ελλείψεις και έτσι να γίνει αυτό αφορμή να θρέψουμε την συνείδησή μας. Να κατανοούμε και να επιλέγουμε, με βάση όσο το δυνατόν, μια κοινή λογική.

Είναι σαν το περίφημο ρητό του Ν. Κατζαντζάκη:

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη
να λες εγώ, εγώ μονάχος μου
θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω…»

Σκέψου λοιπόν όχι ότι έχεις εσύ την ευθύνη για όλα αυτά τα ‘προβλήματα’, αλλά ότι είναι σαν να υπάρχεις μόνο εσύ. Έχεις, λοιπόν μονάχα την ευθύνη για την δική σου στάση απέναντι σε όλο αυτό και για τη δική σου συμμετοχή. Δεν σου ζήτησε κανείς να αναλάβεις το βάρος όλου αυτού του κόσμου, αυτό και να ήθελες δεν θα γινόταν. Η ζωή η ίδια σου ζητά μέσα από ό,τι σου συμβαίνει να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου και μόνο.

4 Replies to “Περί ατομικής ευθύνης”

  1. Θα συμφωνήσω. Δε μπορούμε από τη μία να «κράζουμε» τα κάθε Jumbo και από την άλλη να αγοράζουμε το τελευταίο, κατασκευασμένο στην Κίνα υπό άθλιες συνθήκες, iphone. Ας ξεκινήσουμε από τον σεβασμό προς το σώμα μας, τους γύρω μας, και το περιβάλλον μας και έτσι θα έρθει η αλλαγή.

    1. Αυτό. Όλα ξεκινάνε από εμάς…όλα!

  2. Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη, για άλλη μια φορά.
    Είμαστε μέρος ενός συνόλου που αλληλεπιδρά, αλλά κυρίως και πάνω από όλα είμαστε μονάδες. Και δεν το εννοώ από την άποψη του “κοιτάω μόνο τον εαυτό μου”, αλλά ακριβώς όπως το έθεσες. Αλλάζω εμένα, εξελίσσω εμένα κι έτσι αλλάζω και το περιβάλλον γύρω μου.
    Ωραία αρθρογραφία!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Έλλη μου! Νομίζω το έπιασες ακριβώς αυτό που ήθελα να πω, συννενοηθήκαμε, χαχα! Και αυτό με τιμά 🙂 -στέλνω πολλά φιλιά!

Αφήστε μια απάντηση