Πώς να σου φερθώ;



Κάποιες φορές πρέπει να την πατήσουμε ξανά και ξανά προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε κάποια πράγματα. Να κάνουμε τα ίδια λάθη, ξανά και ξανά. Όχι απλά ‘δις’.

Και είναι πολλά τα λάθη. Έχουν να κάνουν με το πώς να φερθείς σε εσένα, πώς να φερθείς στον άλλον, τι να ανεχτείς από αυτόν και τι όχι. Με τόσα πολλά. Όρια που θα έπρεπε να είχες θέσει νωρίτερα και τώρα είναι αργά, γιατί να που βρέθηκες ξανά στην ίδια δύσκολη θέση και υπάρχουν φορές που αυτό σε κάνει να νιώθεις πολύ αδύναμος.

Κάθε φορά όμως καταλαβαίνεις και κάτι νέο, κάτι καινούριο. Όταν υποχωρείς ή όταν δεν υποχωρείς. Όταν αφήνεις τον άλλον να ξεσπάσει επάνω σου ή όταν ξεσπάς εσύ σε αυτόν. Ακόμη και αν βρεθείς ξανά και ξανά εκεί που δεν αισθάνεσαι καμία ασφάλεια και είναι τόσο έξω από τη ζώνη ανεσής σου.

Και είναι αυτό το καινούριο που μπορεί να κάνει το ‘λάθος’ σου να μην φαίνεται το ίδιο, ακόμη και αυτό που μπορεί να επαναλαμβάνεις συνεχώς, γιατί μέσα από αυτό μπορείς να κάνεις μικρά βήματα. Για να σε αγαπάς λίγο περισσότερο. Και τον άλλον μαζί. Κάποια πράγματα άλλωστε απλά ίσως μας χαρακτηρίζουν. Ίσως να πρέπει απλά να τα αποδεχτούμε για να τα μαλακώσουμε και όχι να τα βλέπουμε σαν ‘λάθη’ ἠ σαν κομμάτια που μας λείπουν και να πρέπει με κάποιο τρόπο να αλλάξουμε με το ζόρι. Είναι απλά ο δρόμος μας.

Γιατί δεν είμαστε σαν σκορπισμένα κομμάτια από παζλ που πρέπει να τα ‘στήσουμε’ και μόνο τότε να νιώσουμε όμορφα. Ακόμη και όταν μέσα από ένα ‘κατηγορώ’ ή μια ενοχή ή ένα λάθος ή οτιδήποτε χάνεται το ‘όλο’ και δεν υπάρχει για λίγο -ή πολύ- καμιά συνοχή. Ούτε στη σκέψη, ούτε και στο σώμα.

Δεν είναι όλα λάθη. Δεν είναι όλα “πάλι την πάτησα εγώ”. Ή “πάλι τα έκανα χάλια. Καλά να πάθω τέτοιος/τέτοια που είμαι.” Και αν είναι λάθη, δεν είσαι εσύ ένα λάθος. Γι’ αυτό μην σου φέρεσαι σαν να είσαι ένα, ακόμη και όταν κάνεις λάθη.

Να φερόμαστε, ο καθένας στον εαυτό του και ο ένας στον άλλον, σαν να είμαστε ολόκληροι. Σαν να μην μας λείπει τίποτα, παρά μόνο ο χρόνος που θα κάνει τον τρόπο μας όλο και καλύτερο.

Και καλύτερος τρόπος θα πει να μεγαλώνει η κατανόηση μας. Πρώτα για τον εαυτό μας, ύστερα για τον άλλον. Και μέσα από αυτή, η αγάπη. Πρώτα για τον εαυτό μας, και έτσι, αγάπη για τον άλλον.

Photo by Tim Mossholder on Unsplash

Αφήστε μια απάντηση