Σκέψεις του Σαββατοκύριακου μεσοβδόμαδα

ποδήλατο, πόλη

Σάββατο βράδυ, αυτό που μας πέρασε, και ψάχνοντας κάτι  ήρεμο και χαλαρό, κατέληξα σε κάποιο μπαρ της περιοχής του Χολαργού. Επιστρέφοντας μύριζα καπνίλα από πάνω έως κάτω, κάτι που σιχαίνομαι πάρα πολύ, αλλά ούτως ή άλλως οι επιλογές είναι ελάχιστες αν θες να πας κάπου που όντως δεν καπνίζουν μέσα. Δεν θα το συνηθίσω ποτέ και πάντοτε σκέφτομαι πόσο αδιανόητο  είναι όλο αυτό.

Κυριακή πρωΐ ήταν χαρά Θεού!  Ψάχναμε με την παρέα μου ένα μαγαζί να πάμε να φάμε κάτι, ίσως τύπου brunch ή και κάτι άλλο. Παρασυρόμενη σπατάλησα πραγματικά πολλή ώρα να ψάχνω, από κριτικές μαγαζιών μέχρι και χαζεύοντας φωτογραφίες κλπ. ‘Ωσπου ενοχλημένη συνειδητοποίησα ότι ενώ ήθελα να περάσω την Κυριακή μου χαλαρώνοντας, καθόμουν και ασχολιόμουν τόση ώρα με κάτι που καθόλου δεν συνενούσε σε αυτό. Αφήνοντας το στην άκρη, σκεφτόμουν ότι στην πραγματικότητα δεν μου αρέσει να έχω τόσες πολλές επιλογές.

Και δεν αναφέρομαι στα μαγαζιά. Είναι γενικότερο. Με ενοχλεί η υπερβολή  -στα πράγματα ή στη συμπεριφορά, δεν έχει σημασία. Οπότε ναι, μου αρέσει να έχω επιλογές, αλλά μου είναι εξίσου ανεπιθύμητο το να έχω πάμπολλες επιλογές με το να μην έχω απολύτως καμία. Μερικές φορές οι τόσες επιλογές κάνουν τη ζωή μας περίπλοκη χωρίς λόγο. Εκατό χιλιάδες διαφορετικά ρούχα και παπούτσια και μαγαζιά και καφετέριες που δεν διαφέρουν σε τίποτα μεταξύ τους και μάρκες τσιγάρων (καλά, αυτά είναι παντελώς άχρηστα ούτως ή άλλως και ναι, το λέει μια πρώην καπνίστρια) και εκείνο και το άλλο…..και για ποιο λόγο;

Πολλές φορές χανόμαστε στα πολλά, χάνοντας την ουσία. Κυκλοφορούμε ή συμπεριφερόμαστε λες και αισθανόμαστε μιαν ανεξήγητη ενόχληση, κάτι που αδυνατούμε να προσδιορίσουμε ακριβώς, λες και κάτι φταίει. Έτσι ανάβουμε ένα τσιγάρο ή μιλάμε φωναχτά ή κάνουμε επίθεση όποτε βρούμε έναν χώρο στον άλλο, ένα λάκο να πετάξουμε τον θυμό μας.

Όπως η πριγκίπισσα του παραμυθιού που δεν μπορούσε να βολευτεί ακόμη και με στρώμα από πενήντα κουβέρτες, απλά και μόνο επειδή υπήρχε ένα μπιζέλι κάτω από αυτά. Μερικοί άνθρωποι κυκλοφορούν και συμπεριφέρονται πριγκιπικά, λες και μονίμως πατάνε ένα μπιζέλι που τους ενοχλεί. Όλοι έχουμε το ‘μπιζέλι’ μας! Αν το γνωρίζουμε ή αν το δουλεύουμε όλοι; Δεν ξέρω, τι λέτε εσείς;

Τα παράτησα όλα λοιπόν, brunch και ξεbrunch. Ετοιμάστηκα και βγήκα από το σπίτι μου χωρίς να πάω προς το αμάξι. Περπάτησα ως το κέντρο της πόλης μου και έκατσα σε κάποιο μαγαζί εκεί. Ευχαριστήθηκα τη διαδρομή και τον ήλιο.

Όπως και χθες το πρωί. Πήρα το ποδήλατο μου, κάτι που συνηθίζω να το κάνω Σαββατοκύριακα κυρίως, και βγήκα για βόλτα παρ’όλο που δεν είχα ολοκληρώσει τελείως τις δουλειές μου. Κανονικά κάτι τέτοιο δεν το κάνω εύκολα. Λίγο που είμαι τελειομανής, λίγο που με πιάνει ένα “να τα κάνω όλα τώρα, πρέπει να γίνουν τώρα”, δεν μου είναι εύκολο. Ωστόσο αποφάσισα, στο πλαίσιο του να αλλάξω κάπως όσον αφορά την όλη αυτή στάση μου, να φερθώ στην ‘καθημερινή’ μου μέρα σαν να ήταν μια μέρα του Σαββατοκύριακου. Ή μάλλον, να ‘φερθώ’ στον εαυτό μου σαν να ακούω τις ανάγκες του και τους δίνω χώρο και χρόνο.

Όχι ‘σαν’ όμως, αλλά πραγματικά. Οι δουλειές μπορούν να περιμένουν για λίγο, ή να ολοκληρωθούν αργότερα. ‘Αλλωστε εμείς φτιάχνουμε τον χρόνο και κάνουμε το χώρο για εμάς και έστω και αν αυτά είναι 5’, έχει σημασία! Όταν συμβαίνει, ανανεωνόμαστε τόσο, που τροφοδοτούμε μέσα μας την όρεξη. Όρεξη για ζωή. Για προσφορά, όπως προσφέρουμε σε εμάς.

Γυρνώντας στην Κυριακή, στη διαδρομή και όταν έφτασα στον προορισμό μου, η σκέψη μου ήταν αυτή: πόσο τυχερή είμαι, που περπατάω και έχω τη δυνατότητα να πάω κάπου όμορφα και να φάω. Που έχω την επιλογή και την ελευθερία να το κάνω, αυτό, το σινεμά, το ποτό, μια εξόρμηση στη φύση (τη βόλτα με το ποδήλατο καλή ώρα). ..Πόσο τυχεροί είμαστε. Που ζούμε σε μια τόσο όμορφη χώρα, με αυτό τον απίστευτο καιρό και έχουμε τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε ηλιοφάνεια τόσους μήνες μες το χρόνο.

Και είναι έπειτα από κάτι τέτοιες στιγμές και κάτι τέτοιες σκέψεις, που επανέρχομαι στο να παρατηρώ οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου και για κάποια δευτερόλεπτα, υπάρχουν πράγματα που μου φαίνονται τόσο ‘μάταια’, που σχηματίζεται στο πρόσωπό μου ένα σχεδόν γέλιο, χωρίς λόγο. Απλά έτσι, για όλες τις παραφωνίες και τα παράδοξα που μπορείτε να φανταστείτε και που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα, στον κόσμο όλο.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολύπλοκη της ζωή μας και όμως δυσκολευόμαστε πολύ να είμαστε πιο απλοί-στο τι καταναλώνουμε, πώς συμπεριφερόμαστε, σε όλα. Η ζωή όμως θέλει απλότητα και ευγένεια. Θέλει τη διάθεση ενός Σαββατοκύριακου μεσοβδόμαδα, την χαρά και την ανεμελιά μιας βόλτας με ποδήλατο στις στιγμές μας, το ξέσπασμα μετά από μια ατυχία, σε δάκρυα ή γέλια, δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι εκδήλωση των συναισθημάτων μας, επικοινωνία και αλληλεγγύη, λες και πάμε όλοι μαζί μια εκδρομή (που κάπως έτσι είναι και στην πραγματικότητα άλλωστε, ή όχι;).

 

 

Αφήστε μια απάντηση