Τι μου έμαθε η συγχώρεση ως τώρα

τι μου έμαθε η συχώρηση

Έχετε νιώσει ποτέ στη ζωή ως τώρα την ανάγκη να ‘συγχωρέσετε’ καταστάσεις, ανθρώπους ή και τον ίδιο σας τον εαυτό; Είναι η συγχώρεση μία έννοια που σας απασχόλησε ποτέ ώς τώρα; Εμένα, προφανώς, ναι. Γι’αυτό και μέσα από το θέμα της εβδομάδας αποφάσισα να γράψω ένα post για τα πιο σημαντικά ίσως που έχω μάθει βιώνοντας την έννοια αυτή.

1. Η συγχώρεση είναι μια διαδικασία

Είναι διαδικασία γιατί πολύ απλά είναι ο μόνος τρόπος για να δημιουργήσει κανείς μέσα του τον χώρο εκείνο όπου θα συν-χωρέσει καταστάσεις, ανθρώπους, γεγονότα, συμπεριφορές, οτιδήποτε έχει ανάγκη ο καθένας. Ο χώρος αυτός δεν μπορεί να δημιουργηθεί με μια δήλωση, ούτε με μία πράξη. Γιατί μπορεί να κάνω μια πράξη, αλλά μέσα μου να κουβαλώ ακόμη την ένταση, την πικρία το θυμό και οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα προκύπτει από την μη-συγχώρεση ή να την κάνω εξαιτίας αυτών. Αυτό σημαίνει ότι εξακολουθώ να δηλητηριάζομαι από αυτό που έχω βιώσει, η συχώρεση ωστόσο είναι το ακριβώς αντίθετο: η απελευθέρωση από αυτά τα συναισθήματα. Δεν σημαίνει ότι θα ξεχάσω αυτό που συνέβη ή ότι δεν θα αποδώσω την ευθύνη εκεί που πρέπει ή ότι δεν θα πάρω την ευθύνη για τον εαυτό μου. Αλλά σημαίνει ότι παύουν να με ελέγχουν, να με βαραίνουν και να γενικότερα να είναι κομμάτι της ζωής μου αυτά τα τοξικά συναισθήματα.

2. Η συγχώρεση δεν είναι για τον άλλον, είναι για μένα

Η συγχώρεση είναι κάτι που αφορά πολύ περισσότερο αυτόν που συγχωρεί, παρά αυτόν που συγχωρείται, πράγμα το οποίο νομίζω γίνεται φανερό μέσα από όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Ο χώρος στην πραγματικότητα δεν δημιουργείται για να χωρέσει τον άλλον, αλλά για να χωρέσει τα συναισθήματά σου, τις εικόνες σου, τις αντιλήψεις σου κλπ. για τον άλλον.

3. Η συγχώρεση φέρνει ενότητα

Η αφομοίωση, μέσα από τη συγχώρεση, καταστάσεων, γεγονότων κλπ. σημαίνει ότι εξουδετερώνεται μέσα μου αυτή η ένταση που με έκανε να αναρωτιέμαι ‘γιατί συνέβη κάτι’ ή ‘γιατί το έκανε αυτό κάποιος’ ή το έκανα εγώ και όλο αυτό. Καλλιεργείται μέσα μας η συμπόνια για όλους και όλα, γιατί απλά όλοι είμαστε με κάποιο τρόπο ΄ατελείς΄ και ο καθένας κάνει αυτό που γνωρίζει και μπορεί. Αυτό που συγχωρώ, το κάνω κομμάτι του εαυτού μου, της ιστορίας μου και απελευθερώνομαι από το ‘πώς θα έπρεπε να ήταν/να είχε γίνει κάτι’. Με την ενοποίηση όλων αυτών των αντιθέτων και των συγκρούσεων, γεννάται μια νέα αντίληψη με την οποία κατανοώ ότι αυτό το ερώτημα δεν έχει νόημα. Δεν υπάρχει ό,τι έγινε. Υπάρχει μόνο το πώς μπορώ με ό,τι έγινε, με την ιστορία μου, με ότι είμαι, να λειτουργώ προς όφελος μου και προς όφελος των άλλων, κάνοντας αυτό που χρειάζεται.

4. Είναι εντάξει να εκτίθεμαι και να νιώθω ευάλωτος/η

Όλοι κάνουμε λάθη. Όλοι δημιουργούμε μέσα μας συναισθήματα από γεγονότα, καταστάσεις κλπ. που θα χρειαστεί να τα συν-χωρέσουμε, είτε αυτά έχουν να κάνουν με άλλους ανθρώπους είτε με εμάς τους ίδιους. Περνώντας μέσα από τη διαδικασία της συγχώρεσης, καθένας θα αντιδράσει με έναν δικό του τρόπο. Όποιος και αν είναι αυτός, δεν έχει νόημα να αντιστέκεται σε ό,τι προκύπτει προκειμένου να μην φανεί ‘αδύναμος’, να μην παρεξηγηθεί, να μην κριθεί για κάτι και χίλια δύο άλλα, είτε από άλλους είτε από τον ίδιο του τον εαυτό. Κάθε διαδικασία σαν αυτή, σου μαθαίνει ότι είναι εντάξει να εκτίθεσαι. Είναι εντάξει να νιώσεις ευάλωτος. Είναι ανθρώπινο και πάνω απ’όλα υγιές. Το να αφεθώ, σημαίνει ότι θα περάσω και από αυτά τα στάδια και αν τα αποδεχτώ και ελευθερωθώ από αυτά, τότε αφήνομαι να επελευθερωθώ και από άλλα. Με λίγα λόγια, είναι κομμάτι της διαδικασίας. Δεν μπορεί να ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή, αν δεν νιώσεις εντάξει με το να νιώθεις άβολα.

Η συγχώρεση μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό για κάποιον άλλο που την αντιλαμβάνεται με άλλο τρόπο, ωστόσο ελπίζω τα παραπάνω να προσέθεσαν κάτι θετικό στα δικά σου βιώματα σχετικά με αυτή την έννοια και να σου έγινε φανερό ότι η συν-χώρεση κάνει καλό!

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση