Ό,τι έρθει αρκεί να…

«Φτάσει εκεί όπου δεν μπορείς»

«Ξεκίνα τη ζωή που ονειρεύεσαι»

«Ζήσε τη ζωή που σου αξίζει. Κάνε τα όνειρά σου πραγματικότητα τώρα»

και άλλα παρόμοια. Που δεν έχω κάτι εναντίον τους, ούτε ακόμη και εναντίον ανθρώπων που μπορεί να τα ‘πουλάνε’ με έναν τρόπο λες και υπάρχει κάπου σε κάποιο μαγικό μέρος μια βιομηχανία που παράγει χαρά.

Δεν είναι που ακούγονται κλισέ. Ακόμη και τα κλισέ καμιά φορά (ή και αρκετές φορές) λένε μεγάλες αλήθειες. Αλλά αυτό που ‘μου τη δίνει’ κάπως σε όλα αυτά καμιά φορά είναι το γεγονός ότι μερικές φορές ‘βιάζουν’ κατά κάποιο τρόπο τη φυσικότητα πραγματικών καταστάσεων της ζωής.

Και ποιες είναι -κάποιες-από τις πραγματικές καταστάσεις της ζωής μας; Ότι θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες, ανασφάλειες, διλήμματα, θα κάνουμε λάθος επιλογές, θα βιαστούμε ή θα καθυστερήσουμε πολύ. Θα χάσουμε κάποιες ευκαιρίες και σε μια άλλη στιγμή θα κερδίσουμε άλλες. Δεν είναι ποτέ ολα ιδανικά. Και ενώ είσαι μέσα σε όλο αυτό, έρχεται και ένα «Κάνε κάτι τώρα, η ζωή περνά, το σήμερα δεν θα ξαναέρθει» και κάποιες φορές όλο αυτό δεν κάνει τίποτα άλλο από το απλά να προσθέτει ένα ακόμη άγχος και βάρος.

 Έπειτα ‘εκβιάζουν’ εμάς να κάνουμε κάτι σώνει και καλά ‘τώρα’. Ναι, η κατάλληλη στιγμή γενικά για να κάνεις κάτι είναι πάντα τώρα. Ναι, δεν έχει νόημα να ζει κανείς στο παρελθόν ούτε να ξοδεύεται ανησυχώντας για το μέλλον. Το ξέρω ότι δεν έχω την δουλειά ή το σπίτι ή τη σχέση που ονειρευόμουν και αυτό δεν θα πρέπει να το αφήνω να με καταβάλλει και να με αγχώνει τόσο. Το ξέρω ότι δεν είμαι πάντα η καλύτερη μαμά/φίλη/αδελφή/κόρη/συνάδελφος του κόσμου (και τα αντίστοιχα για το αντρικό φύλο) και ότι κάποιες φορές είμαι απαράδεκτη, αλλά θα πρέπει παρόλα αυτά να αγαπάω τον εαυτό μου και να τον αποδέχομαι και να προσπαθώ. Ναι, ναι, ναι. Το ξέρω. Μια ανάσα μπορώ να πάρω τώρα;

Και έπειτα έρχεται στο μυαλό μου μια φράση που λέω συχνά στη δασκάλα μου στο χορό ή στη γιόγκα:

 «Δεν θα το καταφέρω ποτέ αυτό που μου δείχνεις. Δεν μπορώ να το κάνω εγώ αυτό»

Και η απάντηση είναι ότι δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν θα φτάσεις εκεί και πόσο θα το φτάσεις, αν θα το κάνεις τέλειο ή αν θα το κάνεις στο περίπου ή αν δεν το κάνεις και καθόλου έτσι και βγει κάπως αλλιώς, αλλά παρόμοιο. Δεν έχει σημασία πότε θα γίνουν όλα αυτά, πόσο καιρό θα πάρει ή πώς θα φαίνεσαι προσπαθώντας να φτάσεις εκεί. Αν θα έχεις στιγμές άχαρες, ατσούμπαλες, αν θα πονάει ή αν θα σε δυσκολέψει.

Σημασία έχει απλά να δίνεις στο μυαλό σου την εντολή. Να οραματίζεσαι τον στόχο. Να λες «θέλω να φτάσω εκεί» και απλά κάθε φορά να εμφανίζεσαι και να κάνεις αυτό που μπορείς. Τη μία μέρα θα έχεις ενέργεια, την άλλη όχι. Τη μία θα έχεις κέφια, την άλλη όχι. Τη μία μπορεί ο πόνος να είναι πιο έντονος, την άλλη όχι.

Και θα έρθει ό,τι έρθει και θα είναι δικό σου και δική σου προσπάθεια. Δεν υπάρχει άλλωστε περίπτωση ποτέ να το κάνει κάποιος αυτό και να μην βγει τίποτα. Αρκεί να υπάρχει η ‘εντολή’ και να τη δίνεις ξανά και ξανά. Άλλες φορές θα είναι κάπως πετυχημένο, άλλες φανταστικό και άλλες πλήρης αποτυχία.

Όταν όμως το ‘τώρα΄ μπαίνει σε ένα πλαίσιο μιας λογικής ότι όλα είναι μια διαδικασία, αποκτά άλλο νόημα. Ανοίγεται χώρος για να αποδεχτείς την αποτυχία, το πισωγύρισμα, ακόμη και το κατόρθωμα ως απαραίτητα κομμάτια, απλά κομμάτια, μιας διαδρομής, στην οποία σημασία έχει απλά να παραμένεις πιστός/ή σε κάτι δικό σου. Και αυτό δεν είναι ούτε η αποτυχία σου ούτε η επιτυχία σου.

Να παραμένεις εκεί όταν τα πράγματα πάνε καλά ή όταν πάνε στραβά. Όταν βρίσκεσαι μεταξύ κάτι ‘παλιού’ και πριν γεννηθεί κάτι ‘νέο’ και τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο, δεν μπορείς να βγάλεις ασφαλή ‘συμπεράσματα’, δεν μπορείς να κρίνεις πώς και τι και πότε θα συμβεί κάτι -αλλά το καλό είναι ότι δεν έχει και νόημα να γίνεσαι ένα με αυτή την σκέψη, ή οποιαδήποτε άλλη, μιας και όλη η ζωή είναι ένα τέτοιο παιχνίδι ‘μετάβασης’ και ροής από το ένα στο επόμενο, κατά έναν τρόπο.

Δεν έχει νόημα γιατί κάπως έτσι γλιστρά το ‘τώρα’- οταν δεν έχεις την επίγνωση όσων συμβαίνουν μέσα σου. Νόημα έχει απλά να εμφανίζεσαι την κάθε στιγμή όσο καλύτερα ξέρεις εκείνη τη στιγμή και να λες στο σώμα σου και στο μυαλό σου «Είμαι εδώ. Ας κάνουμε σήμερα, τώρα, αυτό που μπορούμε, για αυτό που θέλουμε να πετύχουμε». Να δίνεις τον στόχο και την εντολή δείχοντας εμπιστοσύνη σε μυαλό και σώμα. Και έπειτα να παρακολουθείς ό,τι συμβαίνει.

Photo by Brittney Burnett on Unsplash

2 Replies to “Ό,τι έρθει αρκεί να…”

  1. Πολύ όμορφο, ευχαριστώ.

    1. Ευχαριστώ και ‘γω : )!

Αφήστε μια απάντηση