4 συναντήσεις με στερεότυπα και ένα μήνυμα για τη διαφορετικότητα

Όλοι έχουμε έρθει, και φυσικά ερχόμαστε συνεχώς, αντιμέτωποι με διάφορα στερεότυπα στη ζωή μας. Κάποια από αυτά είναι κοινά για όλους, ή έστω στην πλειοψηφία του κόσμου, ίσως μάλιστα με κάποια από τα παρακάτω να ταυτιστείς. Αυτά είναι λοιπόν (μόνο κάποια, φυσικά) από τα στερεότυπα που έχω συναντήσει στη ζωή μου ως τώρα:

1. Για όσους δεν το γνωρίζετε, δούλευα για πέντε χρόνια ως σερβιτόρα σε καφετέριες και μπαρ, ενώ κάποια στιγμή είχα βρεθεί και πίσω από το μπαρ. Aυτή η περίοδος ήταν απίστευτα διδακτική, νομίζω καθένας που έχει περάσει από αυτή τη θέση για κάποια χρόνια γνωρίζει καλά ότι θα μπορούσε να γράψει βιβλίο με ένα σωρό κωμικές και τραγικές ιστορίες για ανθρώπους και καταστάσεις. Για να μην τα πολυλογώ, ένα από τα στερεότυπα που αντιμετώπισα εκείνα τα χρόνια ήταν ένα μείγμα από αντιλήψεις και εικόνες που είχαν οι άλλοι γύρω από αυτό που έχουν στο μυαλό τους για μια κοπέλα που δουλεύει ως σερβιτόρα ή ως barwoman, από το ότι σίγουρα ξεσαλώνω στην προσωπική μου ζωή, μέχρι το ότι ήμουν ‘χαμένο κορμί’ που και να σπούδαζε, ‘ντάξει μωρέ, κάτι σημαντικό δεν έκανε’. Τέλος, υπήρχαν πολλοί που σε αντιμετώπιζαν σαν να ήσουν κάποιος που θα έπερεπε να τους υπηρετεί παρά σαν ένας απλός εργαζόμενος/η επειδή εντάξει “κάποιες δουλειές δεν είναι ‘κανονικές’ δουλειές ή δεν είναι σημαντικές”.

2. Ολοκληρώνοντας τη σχολή μου έφυγα από τη δουλειά αυτή, που μου κράτησε συντροφιά όλα τα φοιτητικά μου χρόνια και την είχα αγαπήσει και ταυτόχρονα μισήσει για πάρα πολλούς λόγους και έφυγα στο εξωτερικό για το μεταπτυχιακό μου. Είχα επιλέξει ένα αρκετά δύσκολο μεταπτυχιακό, που εν μέρει ήταν πάνω στο αντικείμενο μου, τη γλωσσολογία (η οποία υπάγεται στη σχολή Ελληνικής Φιλολογίας), αλλά ένα μεγάλο κομμάτι του είχε να κάνει με computer science. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου είχα την ‘τύχη’ να δεχτώ κάτι σαν ρατσιστικές συμπεριφορές, bullying, πείτε το όπως να’ναι, από Έλληνες (ναι, Έλληνες, άντρες, μεγαλύτερης ηλικίας) που σπουδάζαν σε παρόμοια αντικείμενα και όπως ισχυρίζονταν δεν θα τα κατάφερνα γιατί ήμουν ‘ακόμη μια μικρή κοπέλα’ και ‘μάλιστα φιλόλογος’ και άρα μάλλον εξαιτίας αυτών έπρεπε να μου υπενθυμίζουν ότι δεν είχα ούτε τα μυαλά ούτε γενικά ό,τι χρειαζόταν για όλο αυτό. Το κατάφερα, αλλά και να μην το κατάφερνα αυτό δεν θα με έκανε λιγότερο άξια από ό,τι ήμουν ολοκληρώνοντάς το.

3. Άς μιλήσω όμως και για στερεότυπα που η ίδια είχα (και έχω, ως ένα βαθμό). Ένα από αυτά ήταν το ‘στερεότυπο της ηλικίας’. Σε πιο μικρές ηλικίες σκεφτόμουν πιο συχνά ότι ‘έπρεπε’ ή ‘θα ήταν καλό’ κάποια πράγματα να γίνουν σε συγκεκριμένες ηλικίες: σπουδές από τότε έως τότε, μια οικογένεια καλό θα ήταν να γίνει τότε, αν θέλεις το τάδε τότε γίνεται και μετά δεν γίνεται, ξέχνα το κλπ. Υπήρχαν δηλαδή όρια, σε σχέση με πράγματα που μπορούσα ή δεν μπορούσα να κάνω, ανάλογα με την ηλικία μου. Βέβαια, ως ένα βαθμό, οι περιορισμοί υπάρχουν, αλλά άλλο αυτοί να είναι φυσικοί και άλλο να τους θέτεις εσύ επειδή απλά…στερεότυπα. Γενικά μιλώντας, η ηλικία δεν έχει σημασία. Πλέον είμαι πεπεισμένη ότι μπορείς να ξεκινήσεις νέα πράγματα και αλλαγές όποτε θελήσεις στη ζωή σου, αρκεί να το θελήσεις. Θέλεις για παράδειγμα στα 40, στα 50, στα 60, στα 70 σου (και βάλε) να ξεκινήσεις τρέξιμο; Κάντο. Δεν υπάρχει τίποτα να σε σταματήσει για τα περισσότερα από όσα έχεις στο μυαλό σου και σίγουρα όχι η ηλικία. Η μάθηση και η περιπέτεια και η αναζήτηση και ό,τι περιέχει το ταξίδι σταματάνε μόνο όταν σταματήσει και το ταξίδι.

4. Το επόμενο στερεότυπο αναρωτιέμαι πολύ αν το είχατε κάποιοι από εσάς: Δείξε μου τη μουσική ακούς να σου πω ποιος είσαι. Οκ, αυτό το είχα αρκετά έντονα παλιότερα. Μεγαλώνοντας βέβαια συνειδητοποίησα ότι τα ακούσματα μου, αν και διέφεραν από αρκετά ως τελείως με αυτά πολύ καλών φίλων μου, δεν με εμπόδισαν ποτέ να κάνω παρέα μαζί τους. Η ζωή μάλιστα μου τα έφερε έτσι κάποια πράγματα, που γελάω ακόμη όταν σκέφτομαι πώς το είχα αυτό ανα περιόδους στο μυαλό μου (αυτό είναι μια ιστορία για άλλο post όμως). Θα ομολογήσω ωστόσο, ότι ακόμη το πιστεύω, απλά με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο και ως ένα βαθμό (βγαίνει η έφηβη με τα ακουστικά στα αυτιά  από μέσα μου)!

Θα κλείσω με κάτι που έγραψα πρόσφατα κάτω από μια φωτό μου που δημοσίευσα στο ίνσταγκραμ και συνοψίζει ό,τι λαχταρώ να πω για τα στερεότυπα:

Η διαφορετικότητά σου δεν σε κάνει λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό από τους άλλους. Κουβαλάς όλα σου τα χρώματα ακόμη και αν η μέρα είναι μουντή και όλη σου τη μουντάδα ακόμη και στις πιο φωτεινές μέρες. Κανείς δεν είναι ίδιος με κανέναν…ευτυχώς, ούτε θα έπρεπε να είναι. Οι αντοχές σου, οι δυνάμεις σου, οι συμπεριφορές σου, οι ανάγκες σου, όλα είναι άλλο πράγμα από αυτά του άλλου. Και να μην απολογείσαι γι’αυτά. Και να μην κουβαλάς τις απολογίες των άλλων γι’αυτά. Προστάτευσε τα χρώματά σου και τη μουντάδα σου και τα όλα σου, γιατί το ταξίδι του καθενός είναι άλλο και δεν είσαι υπεύθυνος για τίποτε άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Μην φορτώνεσαι τίποτε που δεν είναι δικό σου κι ας σε πονάει. Μην πετάς στους άλλους ό,τι δεν μπορείς να διαχειριστείς ο ίδιος ζητώντας σωτηρία γιατί κανείς δεν μπορεί να σε σώσει. Μονάχα εσύ εσένα. Να είσαι συμπονετικός και να προσεύχεσαι για όλα τα ταξίδια αυτού του κόσμου, πρώτα απ’όλα όμως να φροντίζεις για το δικό σου. Δεν είναι ‘εγωιστικο’. Είναι ο μόνος δρόμος. Ξεκινώντας για σένα, ξεκινάς για τον κόσμο όλο.

 

Αφήστε μια απάντηση