Φθινόπωρο

Έφτασε η ώρα που ωρίμασε αυτός ο καρπός, το δέντρο το γνωρίζει και ετοιμάζεται να τον αφήσει να φύγει. Τα φύλλα που άλλαξαν χρώμα όσο αυτός ωρίμαζε θα πέσουν και τη θέση τους θα πάρουν τα φρέσκα που τάισαν οι χυμοί των αλλαγών και της εξέλιξης.

Μην ξεγελιέσαι ότι είσαι μόνο ο καρπός από το δέντρο και αυτό είναι κάτι άλλο, ξέχωρο από σένα, σαν ένα κομμάτι της ζωής σου που αφήνεις πια πίσω σου. Δεν αποκόβεσαι από κάτι ξένο επειδή ωρίμασες και έχεις άλλο δρόμο τώρα. Ο καρπός είσαι εσύ και το δέντρο είσαι εσύ.

Αν δεν γνωρίσεις την ετοιμότητά σου να αφήσεις η ώρα θα περάσει, το παράθυρο του χρόνου που άνοιξε για λίγο, δίνοντας σου την ευκαιρία να προετοιμαστείς γι’αυτό, θα κλείσει. Ο καρπός θα πέσει και πάλι, αλλά εν αγνοία σου, αφήνοντάς σε με την εντύπωση ότι έχεις και άλλο από αυτούς τους καρπούς να θρέψεις.

Νιώσε ότι ο καρπός είσαι εσύ και το δέντρο είσαι εσύ. Κούνα απαλά τα κλαδιά σου, νιώσε τις άκρες τους, αφουγκράσου πώς ταλαντεύονται τα βάρη τους στον άνεμο. Κάποια είναι έτοιμα, άλλα όχι. Όσα είναι έτοιμα εντόπισέ τα, σπρώξε τα απαλά, ενθάρρυνέ τα να συνεχίσουν έξω από εσένα. Δώσε την άδεια στον εαυτό σου να δει όσα κατάφερες να μεγαλώσεις κουβαλώντας τα σε αυτόν τον κύκλο ζωής που βρίσκεσαι τώρα και ελευθέρωσέ τα. Ελευθερώσου, μη φοβάσαι.

Προχώρα από τα κλαδιά προς το κέντρο, τον κορμό, πιο βαθιά, νιώσε πόσο δυνατός γίνεσαι όσο προχωράς προς τα μέσα. ‘Ολο το σώμα σου είναι ένας κορμός, δυνατός, σταθερός, δεν πατάει απλά στη γη, μπαίνει βαθιά της και ριζώνει. Κατέβα αργά-αργά προς τα κάτω, ακολούθησε αυτό το ξύλινο ρεύμα που πηγάζει βαθιά μέσα από το χώμα.

Διακλαδώσου και απλώσου με πρόθεση. Μείνε σιωπηλός και σταθερός αντί για να βιάζεσαι να προχωρήσεις. Έτσι μόνο θα ακούσεις το κάλεσμα, έτσι δεν θα επεκτείνεσαι στα χαμένα, θα βαθαίνεις με κατεύθυνση και σκοπό. Προχώρα στα σκοτάδια σπρώχνοντας, γατζώσου από το σταθερό, το ακλόνητο, το παντοτινό. Φτάσε ως το κέντρο της γης και ανάπνευσε το φως της.

Έπειτα ξεκίνα πάλι το ταξίδι προς τα πάνω, τροφοδότησε με όσα απορρόφησες τα ποτάμια που κυλάνε μέσα σου, τα κλαδιά σου, τα φύλλα, τους καρπούς σου. Βγαίνοντας στην επιφάνεια, παρατήρησε ξανά, τι είναι έτοιμο να φύγει; Συνεργάσου με τον ήλιο, τον άνεμο, το νερό, με όλα όσα σε θρέφουν και θρέφεις και ξανασκέψου: για ποιο πράγμα ήρθε η ώρα να συγχωρέσω τον εαυτό μου; Ποια ιδέα και ποια σκέψη θα αφήσω την εποχή αυτή;

*Κάποιες από τις σημασίες που είχε αρχικά η λέξη συγχωρώ (συν + χωρώ)

  1. Προχωρώ προς το ίδιο μέρος, συγκλίνω με κάποιον, συναντώ.
  2. Υποχωρώ, παραδέχομαι, ενδίδω, επιτρέπω.

* Από το Λεξικό Ετυμολογίας του Γ.Μπαμπινιώτη

6 Replies to “Φθινόπωρο”

  1. Πολύ όμορφο κείμενο…! Καλό φθινόπωρο!

    1. Ευχαριστώ πολύ, καλό μας φθινόπωρο…! <3

  2. Υπέροχο. Σε απορροφά, σε εμπνέει, θέλεις να το διαβάσεις ξανά και ξανά. Εγώ πάντως αυτό έκανα. Καλό μας φθινόπωρο! <3

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Σοφία για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι πολύ που σου άρεσε! Καλό μας φθινόπωρο, ας είναι δημιουργικό και θεραπευτικό και απ’όλα τα καλά…!

  3. Καλό φθινόπωρο Πόλα μου! Το κείμενό σου θα μπορούσε άνετα να αποτελεί ένα guided meditation! Μπορείς να το δοκιμάσεις σε έναν μικρό κύκλο δικών σου ανθρώπων που γενικώς ασχολούνται με διαλογισμό 😉

    1. Ευχαριστώ πολύ Δανάη μου! Αυτός είναι και ο τρόπος που προέκυψε, από ώρα διαλογισμού και μετά σαν να ‘προσκαλώ’ και άλλους (δεν έχει δημιουργηθεί για την ώρα αυτός ο κύκλος ανθρώπων) -μάλιστα μια άλλη σκέψη για τον τίτλο ήταν ‘Φθινοπωρινός διαλογισμός’- με’πιασες χιχι…Καλό φθινόπωρο να έχουμε!<3

Αφήστε μια απάντηση