Drama

Υπάρχει η υποχωρητικότητα στο δράμα. Το ‘δεν θα μιλήσω’, ενώ είναι ακριβώς η στιγμή για να μιλήσω. Η ανημπόρια να αντιδράσω σε κάτι και η αδυναμία να με υπερασπιστώ. Η καταπίεση των συναισθημάτων μου, των θέλω μου, ή ακόμη και η ισοπέδωσή τους. Η απαξίωση του εαυτού μου και η ντροπή που συνοδεύει όλο αυτό. Η θυματοποίηση, η παθητικότητα. Η πεποίθηση ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω μια κατάσταση, η πίστη ότι δεν μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου. Ο φόβος όταν ο άλλος μου υψώνει τη φωνή, όταν αλλάζει όψη και γίνεται αλλιώς. Ο φόβος ότι δεν έχω τη δύναμη.

Το αδιέξοδο.

Και υπάρχει και  ‘επιθετική στάση’ στο δράμα. Το ‘δεν θα κάτσω να σε ακούσω’, ενώ είναι ακριβώς η στιγμή για να ακούσω. Μια άρνηση στο ότι ο άλλος μπορεί να βιώνει δύσκολα συναισθήματα. Το να επεμβαίνω στο κάθε τι που λέει ο άλλος όταν ξεσπάει. Το να κυνηγάω να μιλήσω και να αραδιάσω τις συμβουλές μου. Το να μην αφήνω χώρο στον άλλον να βιώσει τα συναισθήματα του, τον πόνο, τη θλίψη, τον θρήνο, την απογοήτευση. Όποιο. Η αντίσταση στο να εκφράζει ο άλλος τα συναισθήματά του και τις σκέψεις του ελέυθερα. Ο φόβος όταν ο άλλος καταρρέει, όταν παθαίνει μια κρίση πανικού. Ο φόβος στο αληθινό, το ωμό.

Το αδιέξοδο.

Το αδιέξοδο όμως δεν είναι πραγματικό κομμάτι της ζωής μας, παρά μια ψευδαίσθηση. Το δράμα είναι, είτε το δημιουργούμε εμείς είτε όχι, και θέλει την διαχείρισή του. Διαχείριση δεν θα πει ‘πάλη᾿. Δεν χρειάζεται να παλεύεις με όποιο συναίσθημα προκύπτει, ούτε χρειάζεται να παραδίνεσαι σε αυτό ολοκληρωτικά. Μπορείς να μάθεις να έχεις τον έλεγχο, μαθαίνοντας απλά να είσαι μέσα αυτό. Μέσα από μικρά τελετουργικα, όπως με μια βαθιά ανάσα, μια βόλτα, ένας κάποιος χρόνος με τον εαυτό σου, μια αγκαλιά με κάποιον άνθρωπό σου ή απλά ένα κοίταγμα στα μάτια. Δίνοντας άδεια να πατήσεις ή να πατήσετε ‘pause’. Μικρά τελετουργικά, μικροί χρόνοι, αλλά τόσο ‘γεμάτοι΄ από νόημα.

Διότι ούτε οι σκέψεις ούτε τα συναισθήματά μας λένε πάντοτε την αλήθεια για εμάς. Είναι πραγματικά, γιατί τα νιώθουμε, τα βιώνουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ό,τι μας λένε είναι αλήθεια. Υπάρχουν μέσα μας σαν χημεία του σώματός μας, σαν τάσεις, σαν αξίες, σαν κληρονομημένες και μη εικόνες, σαν ένα σωρό, μα δεν είμαστε αυτά. Γι’αυτό ακριβώς άλλες στιγμές υπάρχουν  και άλλες όχι, και κάθε φορά δημιουργούνται με διαφορετικό τρόπο και έχουν άλλο κόστος και γι’αυτό έχουν και άλλο δίδαγμα.

Υπάρχει και αυτή η στάση στο δράμα. Το ‘θα προσπαθήσω να είμαι στο δράμα και όχι να γίνομαι το δράμα’. Το να αφουγκράζομαι τα όσα έχει να μου διδάξει, από όπου και αν προέρχεται. Η κατανόηση, η αγάπη και η αποδοχή. Η αναγνώριση των συναισθημάτων και η τοποθέτηση τους στο ‘σωστό’ σημείο σε έναν νοητό άξονα αξιολόγησης. Ο χρόνος, ο χώρος-για μένα και για τον άλλον. Η συνειδητοποίηση της ‘ανάγκης’ που υπάρχει μια δεδομένη στιγμή. Η ανοιχτότητα στους τρόπους με τους οποίους μου δείχνει πώς μπορώ να βρίσκω την αληθινή μου φωνή. Η έκφραση και η αλήθεια.

Η ελευθερία.

2 Replies to “Drama”

  1. Ας πολεμήσουμε ενάντια στο αχρείαστο δράμα…

    1. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας ο καθένας-για να μην υπάρχει αχρείαστο δράμα, χαχα…Φιλιά αγαπημένη!

Αφήστε μια απάντηση