Χτίζοντας από μέσα προς τα έξω

Προσπαθούσα πάντοτε να εκτιμώ τα όσα έχω και δεν αγνοούσα το γεγονός ότι σε σχέση με άλλους ανθρώπους ήμουν ένας τυχερός άνθρωπος. Eίχα και έχω αγαθά που άλλοι ούτε είχαν ούτε έχουν-τα πιο ‘απλά’: νερό, φαγητό, σπίτι. Σε δυσκολίες που αντιμετώπιζα συχνά έλεγα –όπως και πολύ συχνά το ακούω- «Εντάξει, άλλοι δεν έχουν να φάνε, τι να λέμε τώρα…» και αντίστοιχου τύπου φράσεις, όπως «Υγεία πάνω απ’όλα». Το έλεγα και το εννοούσα. Ή μήπως όχι; Αυτό τουλάχιστον αναρωτήθηκα τελευταία, κάνοντας κάποιες σκέψεις για το πόσο εύκολα προσπερνάμε πράγματα που ενώ καταλαβαίνουμε ότι ισχύουν, περνάνε χωρίς να μας αγγίζουν στην ουσία.

Το θέμα είναι ότι πλέον καταλαβαίνω από ένα τελείως διαφορετικό σημείο (αν και τότε με προβλημάτιζε) το ότι το έλεγα και το επόμενο λεπτό ήταν σαν να μην σήμαινε τίποτα αυτό που είπα. Ή καλύτερα, σαν να μην είχε καμία επίδραση επάνω μου. Επέστρεφα πάλι σε αυτό που αντιμετώπιζα, με την ίδια ένταση και λύπη ή γκρίνια κλπ. Αυτό που έλεγα, αυτό που γνώριζα, δεν μου άφηνε κάποιο ουσιαστικό αποτύπωμα. ‘ Έπαιζα’ με αυτή τη σκέψη για εκείνη την ώρα, αντιλαμβανόμουν αυτό που έλεγα- «Ναι έτσι είναι, πράγματι»- και μετά όλο αυτό τελείωνε.

Αυτό που έχει αλλάξει δεν είναι απαραίτητα ότι τότε δεν την εννοούσα, ενώ τώρα την εννοώ. Διαπιστώνω όμως ότι τώρα αυτή η σκέψη σημαίνει κάτι για εμένα. Και όταν συμβαίνει αυτό, όταν δίνουμε σημασία σε κάτι, στεκόμαστε σε αυτό, του δίνουμε προσοχή. Όχι μόνο τη στιγμή εκείνη, αλλά στην καθημερινότητά μας, έτσι που γίνεται τρόπος και στάση ζωής. Το αντιλαμβανόμαστε με διαφορετικό τρόπο, γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος που αυτό έχει συνδεθεί μέσα μας με όλα όσα αποτελούν αυτό που καταλαβαίνουμε ως ‘πραγματικότητα’.

Τα βιώματά μας μπορούν να μας διδάξουν, να μας ωριμάσουν, να μας κάνουν πιο έμπειρους. Ωστόσο αν αυτό που βιώνω δεν το επεξεργαστώ με κάποιο τρόπο, αν αυτό που βιώνω δεν το συνδέσω μέσα μου με κάποιο τρόπο με ό,τι είμαι, τότε η διαίσθησή μου μου λέει ότι χάνω την ευκαιρία να με εξελίξει, να με πάει σε ένα άλλο επίπεδο αντίληψης.

Εκεί νομίζω βρίσκεται και μια από τις μεγαλύτερες ‘αυταπάτες’ της ανθρώπινης φύσης. Έχουμε ίσως την εντύπωση ότι το να μεγαλώνουμε αρκεί. Περνάνε τα χρόνια, ζούμε ένα σωρό πράγματα και επειδή πράγματι καταλαβαίνουμε πολλά παραπάνω από όσα καταλαβαίναμε, νομίζουμε ότι αυτό είναι, δεν χρειάζεται να κάνουμε εμείς κάτι, η ζωή κυλάει και ως εκεί.

Από την άλλη εκεί βρίσκεται και ένα σημαντικό σημείο συνειδητοποίησης. Δεν είναι ότι ‘πρέπει’ να κάνουμε κάτι, ούτε ότι η ζωή δεν κυλάει με τους δικούς της νόμους και ρυθμούς. Επειδή όμως ακριβώς η ζωή δεν στέκεται πουθενά και ο χρόνος είναι αμείλικτος, έχει νόημα να είμαι και εγώ μέσα σε αυτό έχοντας την συνείδηση αυτών των διαστάσεων. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται  χώρος ώστε να κάνουμε πολύ περισσότερο μια ‘μετα-ανάγνωση’ της ζωής παρά μια ‘ανάγνωσή’ της, κάτι που συμβαίνει από άλλο επίπεδο από αυτό του καθημερινού πέρα-δώθε που παρασύρει τα πάντα.

Μέσα σε όλο αυτό  κατανοώ ότι δεν είμαι τα γεγονότα της ημέρας μου, τα λόγια που ακούω ή λέω ή οι εικόνες που προσλαμβάνω. Η ουσία είναι πολύ περισσότερο το πώς ανταποκρίνομαι μέσα μου με όλα αυτά, το πώς αλληλεπιδρώ μέσα μου με όλα αυτά, το τι σημαίνουν και το πώς τα συνδέω με αυτό που είμαι. Η πραγματικότητα του ‘έξω’ χτίζεται από μέσα μου.

Επομένως δεν είναι η ζωή που μας αλλάζει, είμαστε εμείς αυτοί που είμαστε σε θέση να αλλάζουμε οι ίδιοι τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή και ανταποκρινόμαστε σε αυτήν. Είμαστε εμείς αυτοί που έχουμε την ευθύνη και μπορούμε να δώσουμε στο κάθε τι το νόημα και την σημασία που επιθυμεί ο βαθύτερος εαυτός μας. Το να ‘κάνω κάτι’ δεν συνδέεται με κάποιου είδους οδηγία που μπορώ να ακολουθήσω και να με βγάλει από όλα τα αδιέξοδά μου. Δεν είναι καν κάτι περισσότερο από το να ‘είμαι’.  Και αν είμαι, αν ξεκινώ από μέσα μου, τότε όσα κάνω αλλάζουν, τους δίνεται η κατεύθυνση που εξυπηρετεί αυτό τον σκοπό. Και το να το συνειδητοποιούμε αυτό, είναι μόνον η αφετηρία για να αρχίσουμε να απολαμβάνουμε το θαύμα της ζωής!

Αφήστε μια απάντηση