Λίγα λόγια (και ένα τραγούδι) μετά από καιρό

Δεν έχω ιδέα πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανα κάτι για το blog. Στο μεταξύ προσπαθούσα να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, καθώς είχα πολλά δύσκολα να αντιμετωπίσω μέσα μου και γύρω μου και αν και αυτή η αποχή με έβγαλε λίγο από τους ρυθμούς μου, θα προσπαθήσω σταδιακά να επανέλθω γιατί μου έλειψε πολύ ο χώρος αυτός. Έφτασε και ο Ιούνης, οπότε αν και σήμερα είναι μια βροχερή μέρα, το κείμενο θα συνοδευτεί από φωτό καλοκαιρινής διάθεσης!

Η αλήθεια είναι ότι μου έλειψαν πολλά πράγματα. Πράγματα απλά, καθημερινά, τα περισσότερα από αυτά τα θεωρούμε δεδομένα, δεν περνάνε καν από το μυαλό μας. Συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι πολλές φορές η εξοικείωση (ή αντίθετα η ‘ανοικείωσή’ μας) μας με σκέψεις, ιδέες, πράξεις της καθημερινότητάς μας και μη είναι υπεύθυνη για πολλά από τα βήματά μας. Είτε προς τα εμπρός είτε προς τα πίσω. Για παράδειγμα έχεις σκεφτεί ποτέ ότι κάποια κατάσταση μπορεί να σου προκαλεί συγκεκριμένα συναισθήματα απλά και μόνο επειδή αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος που έχεις ‘ανακαλύψει’ ως τώρα για να νιώθεις οικεία με αυτήν;

Οι περισσότερες αλλαγές στη ζωή μας δεν συμβαίνουν ξαφνικά. Τουλάχιστον αυτές που αφορούν στο εσωτερικό μας ταξίδι. Κάθε μέρα και κάθε στιγμή παίρνουμε αποφάσεις, σκεφτόμαστε, πράττουμε, κινούμαστε με οποιοδήποτε τρόπο μέσα σε αυτό που αποκαλούμε «ζωή». Χωρίς την συνειδητοποίηση όλων αυτών, πολλές φορές καταλήγουμε να ενσωματώνουμε στην κανονικότητά μας πράγματα που μας φθείρουν από κάθε άποψη. Αργά και σταδιακά,  ‘κενές’ σκέψεις και καταστάσεις καταλήγουν να μας φαίνονται οικείες. Όλα φαίνονται τόσο φυσικά, που είναι αδύνατον να διακρίνουμε το διαφορετικό. Παραμένουμε στην ασφάλεια που μας προσφέρει το οικείο χτίσιμο του κόσμου σε σημείο που διαχειριζόμαστε τα πάντα μόνο μέσα από μοτίβα συμπεριφορών και αντιδράσεων και γινόμαστε άκαμπτοι.

Ένα από τα πράγματα που με βοηθά σε περιόδους δυσκολίας είναι να με βάζω σε μια διαδικασία να σκεφτώ ποια από τα πράγματα που σκέφτομαι/κάνω στην καθημερινότητά μου είναι πράγματα που μου έχουν γίνει οικεία χωρίς να το ‘θέλω’ στην πραγματικότητα, αν μπορώ να το πω έτσι. Να δω αν οι συνήθειες μου, τα λόγια μου, οι σκέψεις μου και οι πράξεις μου εξυπηρετούν πράγματι τον σκοπό/τους σκοπούς που έχω.

Από την άλλη, προσπαθώ να επικεντρωθώ σε όσα θέλω να μου γίνουν οικεία. Σε πράγματα με τα όποια ένιωθα καλά στο παρελθόν αλλά τα έχω απομακρύνει και σε πράγματα που θέλω να τα γνωρίσω και να τα καλωσορίσω στη ζωή μου αλλά μπορεί για κάποιους λόγους να φοβάμαι να το κάνω ή να πιστεύω ότι δεν μπορώ να το κάνω.

Στο κάτω κάτω, κάπως έτσι δεν εκδηλώνεται η πραγματικότητα του καθενός; Μέσα από ένα συγκέρασμα ερμηνειών αναλόγως με το τι μας φαίνεται οικείο και φυσικό ή ξένο και ασύλληπτο. Όταν όμως καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε τα όριά μας, να έρθουμε κοντά σε κάτι που πριν μπορεί να φαινόταν απίστευτα μακρινό, τότε άλλαζει αυτόματα και η ερμηνεία μας για κομμάτια του εαυτού μας καθώς και για τον κόσμο. Γιατί το να έρχεσαι κοντά σε κάτι, σημαίνει ότι απομακρύνεσαι από κάτι άλλο. Αυτό είναι το «άνοιγμα των οριζόντων».  Κι αυτό είναι κάτι μαγικό.

Για όλα αυτά φυσικά ο δρόμος είναι ένας, αυτός της υπομονής, της επιμονής και της ‘εργασίας’ με τον εαυτό μας. Πρακτικές που θα σε μυήσουν σε όσα θες να γίνουν μέρος της πραγματικότητάς σου και πρακτικές ‘ανοικείωσης’ για όσα άχρηστα θες να αποβάλλεις από τη ζωή σου. Ένα αδιάκοπο ‘νοικοκύρεμα’ για την επιδίωξη μιας ισορροπημένης ζωής.

Κάνοντας μια αναδρομή σε πράγματα που πιστεύεις ότι έχεις επιτύχει και έχεις κατακτήσει (νοητικά, πνευματικά, σωματικά-δεν έχει σημασία), δεν είναι φανερό ότι από ξένα σου έγιναν οικεία μόνο μέσα από μικρά, σταθερά βήματα αγάπης, αφοσίωσης και ίσως τόλμης και ‘τσαμπουκά’;

Και αφού μοιράστηκα κάποιες σκέψεις μου μετά από πολύ καιρό, θα μοιραστώ και ένα τραγούδι που ανακάλυψα πρόσφατα στο ράδιο και μου άρεσε πολύ (αν και δεν υπήρξα ποτέ φαν των One Direction και δεν το περίμενα, μπράβο Harry Styles! :P)

Αφήστε μια απάντηση