Οι ήρωες της ενήλικης ζωής μας

Όπως όλα τα παιδιά, έτσι και εγώ μικρή μαγευόμουν από τα παιδικά θεάματα, τους σούπερ ήρωες και όλες εκείνες τις θαυμαστές ιστορίες που άκουγα για ανθρώπους με υπερφυσικές δυνατότητες και ιδιότητες. Σίγουρα είχε περάσει από το μυαλό μου η σκέψη ‘Τι καλά θα ήταν να υπήρχαν και στην πραγματικότητα!‘. Οι υπεράνθρωποι θα κατατρόπωναν τους κακούς, θα ματαίωναν τα πονηρά τους σχέδια και έτσι θα σωζόμασταν όλοι. Στα παιχνίδια με τους παιδικούς μου φίλους όλοι είχαμε υπερφυσικές δυνάμεις, εγώ μπορούσα να ελέγξω το νερό –τρομάρα μου- και όλοι μαζί μεταφερόμασταν σε έναν άλλο κόσμο που πολύ μας βόλευε και μας άρεσε στο κάτω κάτω, αφού γινόντουσαν σχεδόν όλα αυτόματα!

Αργότερα βέβαια ξεπεράστηκε αυτό το στάδιο. Αυτά τα πράγματα δεν γίνεται να υπάρχουν στην πραγματικότητα. Ή μήπως με κάποιο τρόπο γίνεται; Με τα χρόνια κατάλαβα, ένιωσα, είδα πράγματα και έζησα εμπειρίες που με έκαναν, εκεί που τους είχα κάπως παρατημένους, να πιστέψω και πάλι σε ήρωες και μάλιστα πιο πολύ από ποτέ. Οι ήρωες μου βέβαια δεν πετάνε, ούτε δαμάζουν τα στοιχεία της φύσης, ούτε φοράνε ειδικές στολές. Κάνουν όμως εξίσου αξιοθαύμαστα πράγματα που απαιτούν συγκέντρωση, εξαιρετικές τεχνικές, εκλεπτυσμένες ισορροπίες και πολλή, πολλή εξάσκηση.

Ο άνθρωπος που με ενέπνευσε να δω ότι τελικά υπάρχουν πραγματικά ήρωες ήταν κάποιος που μου έδωσε πολύτιμα εφόδια και διδάγματα για τη ζωή, χωρίς ποτέ να μου μιλήσει για αυτά και χωρίς να το κάνει σκόπιμα. Μόνο με την στάση του και την συμπεριφορά του, μου έδειξε την αξία της υπομονής, της προσφοράς, της ανιδιοτέλειας και της αξιοπρέπειας. Με έκανε να απορήσω για τα ψυχικά αποθέματα του ανθρώπου και την δύναμη που βρίσκει κανείς στις πραγματικά δύσκολες στιγμές. Επειδή ακριβώς με το πρότυπό του κατάφερε να αλλάξει μέσα μου τα όρια όλων αυτών των εννοιών χωρίς καμιά κουβέντα, σχεδόν μαγικά, αυτός ο άνθρωπος έγινε ο πρώτος μου αληθινός ήρωας.

Ανέκαθεν αναγνώριζα τον ανθρώπινο μόχθο γύρω μου και τον θαύμαζα, ωστόσο από τότε η συνειδητοποίηση αυτή έγινε πολύ πιο βαθιά και  έπαιξε ρόλο στη ζωή μου με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχουν παντού γύρω μας ήρωες, όλοι τους με τη δική τους ξεχωριστή δύναμη και ικανότητα, όπως και αυτοί των παιδικών μας εικόνων.

Οι εργαζόμενες και μη μητέρες που μεγαλώνουν με ευσυνειδησία τα παιδιά τους και ματώνουν για να προλαβαίνουν τα πάντα, θυσιάζοντας πολλές φορές πολλά παραπάνω από όσα αντιλαμβάνονται οι γύρω τους. Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες  ή στέκονται πλάι σε έναν άρρωστο άνθρωπό τους χωρίς ουσιαστική κρατική και –ως ένα βαθμό- κοινωνική στήριξη. Όλοι όσοι εργάζονται με επαγγελματισμό, προσφέροντας πραγματικά από την ψυχή τους και βάζοντας αληθινό κόπο. Τα παραδείγματα δεν εξαντλούνται ποτέ.

Ύστερα νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς. Χρειαζόμαστε τους ήρωες. Όχι για να βγάλουν το φίδι από την τρύπα για εμάς. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Αλλά γιατί μας προκαλούν να ψαχουλέψουμε τα δικά μας όρια και να τα ξεπεράσουμε. Να γίνουμε ‘καλύτεροι’ για εμάς και για τους άλλους. Η κάθε μεταμόρφωσή μας δεν είναι μόνο δικό μας επίτευγμα, αλλά προκύπτει από την συνειδητή μας προσπάθεια και από τα όσα λαμβάνουμε από την αλληλεπίδραση με τους άλλους. Αυτοί οι ‘άλλοι’, όλοι, μας βοηθάνε να ανακαλύψουμε τον δικό μας ήρωα που κρύβεται μέσα μας. Το ‘καθήκον’ σε καλεί λοιπόν, ποιες είναι οι δυνάμεις σου και ποιες νέες θες να αποκτήσεις;

Αφήστε μια απάντηση