Τι είδους ‘αφηγητής’ είσαι;

Αν κάποιος σου ζητούσε να πεις λίγα λόγια για σένα, να του αφηγηθείς κάποια κομμάτια από την ιστορία της ζωής σου ως τώρα, τι θα του έλεγες; Ποια κομμάτια της ζωής σου θα επέλεγες ως ‘σημαντικά΄ ή ενδεικτικά για το ποιος/α είσαι;

Θα διάλεγες κάποιες από τις πιο χαρούμενες στιγμές σου; Ή κάποιες από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισες; Όπως και να έχει, το σημαντικό δεν είναι τα κομμάτια που θα επέλεγες να αφηγηθείς. Το σημαντικό είναι ο τρόπος που θα διάλεγες να το κάνεις.

Όλοι έχουμε ιστορίες να πούμε από τη ζωή μας. Και πιστεύω ότι κανείς μας δεν έχει μόνο ευχάριστες να πει! Αν ναι, μάλλον υπάρχει κάποιο πρόβλημα! Ο τρόπος που μεταφέρουμε την οποιαδήποτε ιστορία, είναι και αυτός που την κάνει ενδιαφέρουσα. Και πίσω από αυτό κρύβεται κάτι πολύ σημαντικό για τις ιστορίες που λέμε για εμάς στους άλλους ή για εμάς… στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Αν φέρνατε στο μυαλό μας μια δύσκολη περίοδος της ζωής μας, ποιος είναι ο τρόπος που θα λέγατε αυτή την ιστορία για εσάς; Ποιες λέξεις θα χρησιμοποιούσατε; Θα επικρατούσαν εκφράσεις όπως «δεν ήμουν άξιος/α φαίνεται για το κάτι παραπάνω» και «φταίει που η ζωή είναι άδικη». Ή εκφράσεις όπως «είμαι ένα απολύτως ικανό άτομο, θα προσπαθήσω και πάλι και θα το καταφέρω» ή «αυτό που μου έτυχε ήταν δύσκολο, αλλά με δίδαξε πολλά πράγματα και είμαι ευγνώμων γι’ αυτά».

Ποια συναισθήματα θα δημιουργούνταν μέσα σας στην πρώτη περίπτωση και ποια στη δεύτερη; Ποια σημεία του εγκεφάλου σας θα διεγείρατε με σκέψεις σαν τις πρώτες και ποια με τις επόμενες; Το ζήτημα δεν είναι να πούμε μια ιστορία στον εαυτό μας με ευχάριστα λόγια, προσποιούμενοι ότι τα εννοούμε (αν και ίσως ακόμη και αυτό να πιάνει ως ένα βαθμό, έστω για αρχή!). Πιο σημαντικό ωστόσο είναι, να συνειδητοποιεί κανείς ότι οι ερμηνείες που δίνει στα γεγονότα, διαμορφώνουν την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνεται, αλλά και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Αν εγώ ο ίδιος λοιπόν χτίζω μέσω της ιστορίας μου μια ταυτότητα για μένα που θα βασίζεται στην ‘αδικία της ζωής’ ή στην ανικανότητά μου, την ατυχία μου, την αστοχία μου κλπ. και θα κοιτάζω μέσα από τον φακό που μεγεθύνει αυτού του είδους τις έννοιες, τότε ποιος είναι ο τρόπος που βλέπω την ίδια τη ζωή; Γιατί να με δουν οι άλλοι διαφορετικά;

Αν όμως συνειδητοποιήσω ότι μπορεί να μην είμαι αυτός που διαλέγει εξ ολοκλήρου την ιστορία που θα πει, αλλά μπορώ 100% να επιλέξω την ερμηνεία που θα της δώσω και τον τρόπο που θα την πω, τότε έχω κάνει ένα βήμα πιο κοντά στην κατανόηση των τεράστιων δυνατοτήτων μου. Όπως λέει και ένα ρητό:

Αν θέλεις να μάθεις ποιες είναι οι σκέψεις σου στο παρελθόν, δες το σώμα σου σήμερα. Αν θέλεις να μάθεις πως θα είναι το σώμα σου στο μέλλον, δες τις σκέψεις σου σήμερα

Αξίζει να αναφέρω ότι το συγκεκριμένο το συνάντησα πρώτη φορά διαβάζοντας το βιβλίο των Deepak Chopra και Rudolph E. Tanzi με τίτλο «Super Brain». Με απόσπασμα από την περιγραφή του βιβλίου: «Ο Τσόπρα και ο Τάνζι μας δείχνουν πώς, με την αυξημένη αυτοσυνειδησία και τη συνειδητή πρόθεση του ατόμου,  ο εγκέφαλος μπορεί να διδαχτεί να υπερβαίνει τα φαινομενικά του όρια».

Επένδυσε στο τώρα, επένδυσε στο να παρατηρείς πώς διηγείσαι στον εαυτό σου τις ιστορίες σου και στο τι ελκύεις με τον τρόπο σου. Θυμήσου και οραματίσου έχοντας έλεγχο των σκέψεων που κάνεις.

Αφήστε μια απάντηση