Ίνσταγκραμ vs πραγματικότητα

Αφορμές για ένα ποστ με θέμα σαν αυτό μου έχουν δωθεί πολλές φορές, άλλωστε το ίνσταγκραμ και όλα τα σόσιαλ είναι πια μέρος της ζωή μας. Αλλά και αυτά να μην είναι, είναι η τηλεόραση, το ίντερνετ και τέλος πάντων δεν ξεφεύγουμε από μέσα όπου συχνά επικρατεί η εικόνα του ‘τέλειου’ και γκλάμορους. Αν αυτά είναι το ‘box’, η πραγματικότητα είναι όλα όσα συμβαίνουν έξω ή πίσω ή τέλος πάντων σε κάτι που περιλαμβάνει πολλά παραπάνω από όσα φαίνονται από το ‘κουτί’ ή την οθόνη.

Το πρόσφατο ‘κλικ’ για να επιστρέψω στο ινστα vs πραγματική ζωή, ήρθε μέσα από συζήτηση με μια ινσταφίλη, για το πόσο εύκολα μπορεί να μπούμε στο τριπάκι να συγκριθούμε ή να νομίζουμε ότι πρέπει να πετύχουμε πράγματα που βλέπουμε για να νιώσουμε καλά ή όμορφες/οι κλπ.

Μέσα σε όλα ειπώθηκε εμμέσως πλην σαφώς και το ότι ‘δεν περίμενε’ να μιλάω γι’αυτά ανοιχτά και να μιλάμε ‘σαν φίλες’, να είμαι ‘προσιτή’. Πράγμα που με κάποιο τρόπο το έχω ξανασυναντήσει. Και κάπου εκεί μου χτυπάνε καμπανάκια εμένα. Σκέφτομαι ώπα…δηλαδή αν κάποιος βλέπει μια τυχαία ‘Ευδαιμονία’ στο ίνστα και νομίζει ότι αυτή η κοπέλα κάνει κάτι διαφορετικό από αυτούς ή ότι είναι κάτι ‘απρόσιτο’ ή ότι είναι μόνο έτσι όπως φαίνεται στην τάδε φωτό κλπ. …τότε τι γίνεται με αυτούς/αυτές που είναι διάσημοι, έχουν πόσους ‘φόλοουερς’ (δεν τα πάω και πολύ καλά με αυτούς τους σόσιαλ όρους, αλλά τους κατανοώ και τους χρησιμοποιώ) την τεράστια επιρροή κλπ.;

Γιατί τα σόσιαλ έχουν αυτή τη μαγική δύναμη να εμπνέουν και να είναι χώρος δημιουργίας, αλλά δημιουργούν και μια απόσταση ή την ψευδαίσθηση ότι κάποιος/α είναι κάτι σαν αυτό που πρέπει να φτάσουμε, είναι ‘θεός’, ‘θεά’ και δεν ξέρω τι. Και καλά εγώ ή εσύ που μπορεί να το διαβάζεις αυτό και να γελάμε με αυτά (ή και να κλαίμε μαζί), αλλά έχεις σκεφτεί πόσο επηρεάζει όλο αυτό ειδικά τις νεότερες ηλικίες; Σε αυτές που ούτως ή άλλως ψάχνουν με έναν τρόπο να προσδιοριστούν και χωρίς να έχουν “ψηθεί” από τίποτα ακόμη χάνονται εύκολα στην μαγεία της εικόνας και τη γοητεία του “τέλειου”.

Κάπως είναι φορές που μου δημιουργούνται πολύ ανάμεικτα συναισθήματα με τον τρόπο που ΔΕΝ έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη το “βάρος” όλου αυτού και ότι στην πραγματικότητα είναι κάτι που θέλει μια προσοχή, μια γείωση για να καταλαβαίνουμε ποια είναι η πραγματική ζωή και τι είναι τα σόσιαλ. Είναι απλά ένα εργαλείο, ένα πεδίο έκφρασης και πολλά ακόμη, αλλά ως εκεί.

Έχουν υπάρξει τόσες φορές ως τώρα που ανάρτησα μια φωτό στην οποία μπορεί να είχα ένα απλό χαμόγελο ή μια όμορφη εικόνα με μια λεζάντα με ένα θετικό μήνυμα, ενώ φυσικά και μπορεί να είχα χίλια δυο πράγματα στο κεφάλι μου ή ακόμη και να ήμουν ψυχολογικά χάλια. Και τίποτα από αυτά δεν ήταν φυσικά προσποιητά, άλλωστε όταν συμβαίνει θεωρώ φαίνεται, αλλά σε μια προσπάθεια να βρω και η ίδια το θετικό μέσα στη μέρα μου.

Αλλά πώς μπορεί να το ξέρει αυτό κάποιος που βλέπει απλά την εικόνα; Δεν υπονοώ βέβαια καν ότι είναι κάτι που χρειάζεται να ξέρει κάποιος, γιατί τα προσωπικά κάποιου δεν αφορούν κανέναν και όπως και στην πραγματική ζωή έτσι και στα σόσιαλ, αυτά πρέπει να τα διαφυλάσσουμε ο καθένας με τον τρόπο του. Λέω όμως πολύ απλά, ότι μια εικόνα, είναι απλά και μόνο μια εικόνα.

Κάπως έχω νιώσει πολλές φορές την ανάγκη να πω ότι σε όμορφες εικόνες που βλέπουμε, δεν φαίνεται τίποτα από όσα είναι της πραγματικής ζωής. Δεν φαίνεται η ιστορία πίσω από ό,τι βλέπουμε, απλά το κλικ μιας στιγμής. Και κάθε τι κρύβει τη δική του ιστορία.

Πίσω από κάθε ωραίο ρούχο, ένα ωραίο σκηνικό, ένα ενδεχομένως ωραίο σώμα (όπως ορίζεται εκεί έξω, αν με ρωτάς όλα τα σώματα είναι ωραία), ή οτιδήποτε άλλο, είναι πάντα απλά ένας φυσιολογικός άνθρωπος, με τα προβλήματά του, τις χαρές του, τα όλα του. Την ιστορία του για το πώς απέκτησε κάτι ή το πώς έφτασε κάπου.

Μην “ζηλέψεις” ποτέ τίποτα από ό,τι βλέπεις σε σόσιαλ ἠ τηελόραση κλπ. Τα σόσιαλ είναι όντως χρήσιμα εργαλεία μόνο όταν αγαπούν το φυσικό, το αληθινό και όχι το επιτηδευμένο. Ας αφήνουμε το κάθε τι εκεί που ανήκει, στις πραγματικές του διαστάσεις, στους πραγματικούς λόγους για τους οποίους υπάρχει ή χρησιμοποιείται.

Ας τα ξεχωρίζουμε από την πραγματικότητα, που ούτως ή άλλως ακόμη και να την αγνοεί κανείς, έρχονται οι στιγμές που ισοπεδώνει τα πάντα και αυτό δεν έχει πλάκα. Δεν χωρά σε κανένα ποστ. Δεν χωρά πουθενά, παρά μόνο σε όσο χώρο κάνουμε στο μυαλό και στην καρδιά όσο είμαστε έξω από όλα τα δίκτυα.

Photo by Nikita Kachanovsky on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *