Από το ταξίδι στην πόλη ‘που δεν κοιμάται ποτέ’

Έχουν περάσει σχεδόν τρεις εβδομάδες από τότε που επέστρεψα από το ταξίδι στη Νέα Υόρκη, αλλά έχω μια αίσθηση σαν να έχουν περάσει μήνες. Λίγο που επέστρεψα κατευθείαν στην πραγματικότητα με τα τρεξίματα της καθημερινότητας, λίγο που όλο έλεγα να κάνω αυτό το ποστ και το ανέβαλλα..τελικώς ήρθε η ώρα του.

Την πρώτη φορά που είχα επισκεπτεί την πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, 8 χρόνια πίσω, ήταν όλα ένα τεράστιο σοκ. Τα πελώρια κτίρια, ο κόσμος, η όλη ενέργεια…τα πάντα συνωστίζονταν και δημιουργούσαν ένα κύμα εντυπώσεων που απλά σε συνέπαιρνε σαν να βρισκόσουν μονίμως σε ντελίριο. Είχα γυρίσει όλα τα γνωστά μουσεία, είχα παρακολουθήσει το ‘Chicago’ στο Broadway, είχα πάει σε κάποιο γνωστό ζωολογικό κήπο, είχα οργώσει πάμπολλα εκπτωτικά καταστήματα ακούραστα και γενικώς ένα σωρό.

Αυτή η φορά είχε την ίδια λαχτάρα, αλλά λιγότερο παρορμητικό ενθουσιασμό και ήταν πιο συγκεκριμένες οι επιλογές. Ήθελα χρόνο για μένα και την αδελφή μου και έπειτα χρόνο για μένα, στην πόλη αυτή. Χρόνο να αφουγκραστώ τους παλμούς της μέσα από τα νέα φίλτρα που είχαν δημιοργηθεί από όλα τα βιώματα που είχα στα ενδιάμεσα χρόνια, κάποια από τα οποία είχαν κάνει αυτό το ταξίδι να φαντάζει κάποτε αδύνατο. Οπότε, μόνο και μόνο αυτό, τα έκανε όλα πολύ διαφορετικά.

Την περπάτησα πολύ, λιγότερο το κέντρο της και περισσότερο γειτονιές της. Με πολλή μουσική, με ησυχία, με αγωνία για διάφορες σκέψεις, με γέλια και χαρά. Έτρεξα σε αγαπημένο πάρκο σε μια μέρα όλο φως- και απέραντη ευγνωμοσύνη. Μέσα σε όλα, βρέθηκα και εκείνο το Σαββατοκύριακο στη Φιλαδέλφεια για αυτό το event , που ήταν ένα όνειρο που πραγματοποιήθηκε.

Δεν θα μπορούσα να χωρέσω σε λόγια όλα όσα βίωσα σε εκείνο το διήμερο ή γενικότερα σε αυτό το ταξίδι, αλλά ούτε και θα ‘χε νόημα (ειδικά μετά από τόσα που έδειξα και σε στόριζ του ίνσταγκραμ χαχα)-αυτό το ποστ είναι περισσότερο για όσα μου άφησε αυτό το ταξίδι, αφού τελείωσε. Ή τουλάχιστον, ένα τέτοιο ποστ προσπαθούσα να γράψω ως τώρα, αλλά δεν το κατάφερνα.

Ίσως έπρεπε τελικά να έρθει το χτεσινό βράδυ, μετά από μια πολύ κουραστική μέρα, στο τέλος της οποίας γύρισα και τακτοποιώντας διάφορα πράγματα στο σπίτι (τελειώνουν και ποτέ αυτά;!), προετοίμασα μαζί και τα πακετάκια για το ‘πάρεδώσε’ (όπως ονόμασα το giveaway για τα πράγματα που πήρα από τη Νέα Υόρκη και κληρώθηκαν στο ίνσταγκραμ).

Και αυτό γιατί τελικά συνειδητοποίησα ότι αυτό το ‘πάρε δώσε’ ήταν κάτι παραπάνω από ένα όνομα που απλά σκαρφίστηκα στιγμιαία για το ποστ της κλήρωσης. Το ‘πάρε δώσε’ ήταν αυτό που μου έμεινε περισσότερο απ’όλα από αυτό το ταξίδι.

Όχι μόνο γιατί πήρα πάρα πολλά πράγματα. Αλλά και γιατί σε στιγμές όπως εκείνες τoυ event, όταν βρισκόμουν ανάμεσα σε 4000 άτομα από όλο τον κόσμο, διαφορετικής εθνικότητας, θρησκείας κλπ., υπήρχε τόσο έντονο το αίσθημα μέσα μου όλης αυτής της ανταλλαγής από ενέργειες, σκέψεις, κοινούς προβληματισμούς και οραματισμούς για έναν κόσμο πιο ειρηνικό σε όλα του.

Δεν είναι που ήμασταν πολλοί. Δεν είναι απλώς που ήμασταν όλοι τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας. Είναι που, παρά τις διαφορές μας, παρά το οτιδήποτε, όταν οι άνθρωποι βρισκόμαστε παραμένοντας ανοιχτοί στο να δώσουμε και να πάρουμε, συμβαίνουν μαγικά πράγματα.

Και αν και ανέκαθεν είχα πάντα μεγαλύτερη ευκολία στο να δίνω, παρά στο να παίρνω, αυτή τη φορά που βρέθηκα σε μια περίσταση (για όλο το ταξίδι) όπου ήμουν περισσότερο ‘παραλήπτης’, παρατήρησα πως ένιωθα πιο άνετα πλέον με αυτό. Και αυτό έπαιξε ρόλο και σε άλλα. Βγήκα τελείως εκτός από τις ζώνες άνεσής μου, αλλά κατάφερα να με εμπιστευτώ παραπάνω από άλλες φορές. Και αυτό όλο είναι σημαντικό για τη ζωή μας όλη-γιατί το να έχουμε δυσκολία στο να πάρουμε, γεννά το ίδιο δύσκαμπτες καταστάσεις με το να έχουμε δυσκολία στο να δώσουμε.

Όπου και αν είμαστε και ό,τι και να κάνουμε, συμμετέχουμε σε ένα τέτοιο χορό ανταλλαγής. Όσο περισσότερο καλλιεργούμε την ανοιχτότητα μέσα μας, ανεξάρτητα από το πού, πώς, τι και γιατί, τόσο πιο δεξιοτεχνικά κινούμαστε στην πορεία μας. Που παρά τις χίλιες δυο δυσκολίες της, αν της δίνουμε μια κατεύθυνση, γίνονται όλα πιο ανάλαφρα. Αποκτούν την αίσθηση ενός ταξιδιού. Και ελκύουν, μέσα στο ‘μεγάλο’ ταξίδι, ένα σωρό άλλα μικρότερα ταξίδια, πραγματικά ή νοητικά, όλα με σκοπό να δώσουν και να πάρουν αληθινό πλούτο.

Ανοιχτότητα για πάρεδώσε. Ίσα και αυθεντικά. Και εις άλλα με υγεία! 🙂

Photo by Mike Valdivia on Unsplash


ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *