Αύγουστος 21

Αυτές τις μέρες παρακολουθώ όλα εκείνα τα στόριζ, τις κοινοποιήσεις, τα ποστ για το επίκαιρο των ημερών, τη ‘μάχη με τη φωτιά’ (*παιζει μπακγκραουντ μουσικούλα τραγική κλασική των ΜΜΕ*). Πίκρα, θλίψη, οργή, αγανάκτηση, κούραση, πένθος, ελπίδα, όλα ανάκατα. Λίγες (ή πολλές, μιας και δεν είναι μόνο μια) μέρες πίσω, αντίστοιχο υλικό για άλλη μια γυναικοκτονία. Τρέλα.

Και αν αξίζουν σε κάτι τα σόσιαλ μίντια, είναι για αυτή τη δυνατότητα για σύνδεση, κάποια μηνύματα να περνάνε έξω γρήγορα και αποτελεσματικά, μοίρασμα και τέλος πάντων αν κάποιος με οποιοδήποτε τρόπο βοηθά ή δίνει/εμπνέει κάτι ωφέλιμο σε κάποιον άλλον, τότε σούπερ.

Δεν ξέρω αν θα αντιληφθούμε εγκαίρως πόσο κατά διαόλου πάει όλο αυτό με την κλιματική αλλαγή ή τις σάπιες πεποιθήσεις και πολιτικές, την αποφυγή ευθυνών και τελικώς με όλα αυτά αποφυγή του εαυτού μας. Άλλωστε ό,τι έχει μέσα μας ανάγκη από αγάπη και προσοχή και αφήνεται παραμελημένο ή και εντελώς στο ασυνείδητο, καθρεφτίζεται έξω με παρόμοιο τρόπο, σε ΜΗ νοιάξιμο και ΜΗ φροντίδα –για οτιδήποτε (θες τα ζώα, θες το περιβάλλον, τους άνθρωπους, you name it) και ίσως και σε μια ΥΠΕΡ φροντίδα και ανάπτυξη ενός εγώ, που θα ξεπλένει το κενό με χρήμα, εξουσία, φτήνια. Όχι, φυσικά και δεν υπάρχει τσίπα.

Ξέρω ότι όσοι την έχουμε, πονάμε και αγωνιούμε και κάθε φορά αναρωτιόμαστε τι γίνεται και όλο αυτό προσθέτει με τον τρόπο του στα ήδη τραύματα μας και γινόμαστε σμπαράλια. Προσπαθούμε, ανασκουμπωνόματε, κάνουμε ό,τι και ὀπως μπορούμε, συνεχίζουμε τις ζωές μας κανονικά, άλλοτε μουδιασμένοι, άλλοτε ξεχνιόμαστε, κουβαλώντας στην πλάτη μας αυτά και άλλα και μαζί και ελπίδα και μια απίστευτη δίψα για χαρά και ξεκούραση, ψυχική, κυρίως ψυχική. Είναι η ζωή που πάντα προχωράει. Και εμείς τόσο ‘μικροί’ και ασήμαντοι μπροστά στη δύναμη της φύσης, που είναι αστείο το πόσο αλαζόνας και αυτοκαταστροφικός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος. Βασικά, βαθιά τραγικό και αστείο.

Είναι όμως προχωρώντας σε αυτή τη ζωή που μαθαίνουμε πως όλα τα τραύματα, κάθε στραβοπάτημα, είναι σαν κατάρες και ταυτόχρονα είναι μια πύλη. Μια πύλη για να πάμε σε κάτι άλλο, σε ένα νέο επίπεδο, μακράν πιο θεραπευμένο και ολόκληρο. Και όσο και αδύνατη να μοιάζει η μετάβαση, γίνεται.

Κοιτώντας τις ζωές μας το ξέρουμε, άλλες φορές το ‘χουμε καταφέρει, σε μικρά ή μεγάλα, άλλες ακόμη το παλεύουμε, σε άλλα ούτε καν, ίσως ‘απο αύριο’ και τέτοια. Αλλά γίνεται. Έχει στάδια και διαδικασίες, αλλά γίνεται. Απαιτεί θυσία και κόπο και είναι φορές που είναι μια τρέλα και παρά την προσπάθεια θα έχει και πάλι μπρος και πίσω, αλλά δεν θα είναι το ίδιο. Βασικά, όταν περνάς πια σε κάτι άλλο, δεν έχει καμία σχέση. Είναι στιγμές που αναγνωρίζεις να εισβάλλει πάλι κάτι απο το ΄παλιό’ αλλά μπορείς πλέον να το παρατηρεις αλλιώς και να μην έχει την ίδια δύναμη και επιρροή. Πλέον είναι κάτι άλλο.

Και για όλα αυτά, και κατά τη διάρκεια αυτών, πέρα από όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε οι ίδιοι, μας δίνονται ευκαιρίες που πάντα βοηθούν να περάσουμε στο ‘άλλο’, ίσως πιο εύκολα ή πιο γρήγορα ή με περισσότερο μοίρασμα. Σημάδια, γεγονότα, άνθρωποι. Δεν ξέρω…δεν ξέρω αν τα βλέπουμε ή αν δεν είμαστε έτοιμοι να τα δούμε, αλλά όταν και όπως αρπάζεται μια ευκαιρία, εκεί πια είναι ένα επιπλέον βήμα προς κάτι καλύτερο.

Κάπως έτσι συμβαίνει στη μικρή κλίμακα του εαυτού μας, έτσι είναι και για την κοινότητα, την κοινωνία και την ανθρωπότητα ολόκληρη. Και αυτοί και όλοι, και ατομικά και συλλογικά, είναι καιροί για να φεύγει το παλιό. Πες το πατριαρχία, πες το μια πεποίθηση ή συνθήκη ή ένα σύστημα που δεν είναι πια βιώσιμο ή ωφέλιμο. Ή και δεν ήταν ποτέ, αλλά έλα που η πορεία και η εμπειρία είναι που φέρνει τις συνειδητοποιήσεις ή και το θάρρος για αλλαγές.

Είναι τα γεγονότα των ημερών σημάδια και αυτά; Είναι. Και αν τώρα δεν κάνουμε άλλες επιλογές και δεν αρπάξουμε τις ευκαιρίες, τότε πότε; Από τον καθένα μας ξεκινά. Από το πώς χτίζουμε τις ζωές μας. Αν το μέσα μας είναι αφρόντιστο, αφρόντιστο θα είναι και το σπιτικό μας με τους ανθρώπους του και αφρόντιστη θα αφήνουμε και τη γειτονιά μας και την πόλη μας και τη φύση και όπου και να ταξιδέψουμε στη γη, θα κουβαλάμε και θα αφήνουμε τα ‘αφρόντιστά’ του μυαλού και της καρδιάς μας. Και θέλει φροντίδα συνεχή από εμάς τους ίδιους αλλά και υποστηρικτικό δίκτυο και ανθρώπους που συντονίζονται με τους σκοπούς και τις αξίες μας.

Κάτι τέτοια δεν είναι από αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοι άλλωστε; Η δυνατότητα για κάτι καλύτερο, διαφορετικό, η ελπίδα, το όνειρο; Πάντα ξεκινά με δική μας επιλογή και δράση, αλλά δεν είμαστε μόνοι. Ο ένας τον άλλον έχουμε, εκεί μετρά.

Και έπειτα η ζωή πάντοτε θα τα εμπεριέχει όλα, όλο το φάσμα απ’ό,τι μπορεί να βιωθεί. Αλλά στο οτιδήποτε, κυρίως, ας έχει εμάς. Όσο γίνεται πιο ολόκληρους. Όσο πιο ολόκληροι, τόσο ίσως καταφέρνουμε να καταλαβαίνουμε ότι η ‘ευθύνη’ και πόσα ακόμη δεν είναι κάποια τέρατα που μας προκαλούν να σηκώσουμε και άλλο βάρος, αλλά απελευθερώνουν και εμάς και τους άλλους και κάπως έτσι, να καταφέρνουμε να αφήνουμε και τον κόσμο ένα τσικ, μακάρι, καλύτερο.

Απόσπασμα από το βιβλίο Greenlights (McConaughey)

Ποιος χρειάζεται σενάριο; Ξέρω ποιος είμαι. Ας ξεκινήσει το γύρισμα. Το ‘χω.

Ώρα να ξεκινήσουμε […]. Φτάνω και έχω μπει ήδη στον ρόλο. Δεν μιλάω σε κανέναν. Δεν συστήνομαι στους υπόλοιοπους ηθοποιούς, γιατί ο ρόλος που θα παίξω δεν νοιάζεται για αυτούς [..]

Προτού λάβουμε θέσεις, έρχεται ένας βοηθός παραγωγής: “Σελίδες, κ. Μακόναχι;”. Δεν τις κοιτάζω καν, απλώς τις χώνω στην τσέπη μου. Όλοι παίρνουν θέση και προετοιμάζονται. Ας αρχίσουμε.

Λοιπόν, υποθέτω ότι τότε έχασα για λίγο τον τσαμπουκά μου, επειδή αποφάσισα ότι θα ήταν καλή ιδέα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, να ρίξω μια γρήγορη ματιά στο κείμενο. Το σκεπτικό μου; “Αν είναι καλογραμμένο, θα απομνημονεύσω αμέσως τις ατάκες μου, αφού, προφανώς, τα ίδια θα έλεγε και ο ρόλος μου, και αν δεν είναι καλογραμμένο, τότε θα είμαι απλά ο ρόλος και θα κάνω και θα πω ό,τι θα έλεγε και εκείνος ούτως ή άλλως.”

Ξεδιπλώνω τις σελίδες και ρίχνω μια ματιά.

Μια σελίδα.

Δύο σελίδες.

Τρεις σελίδες.

Τέσσερις σελίδες.

Ενός μονολόγου…

Στα ισπανικά.

Γαμώτο. Νιώθω σταγόνες κρύου ιδρώτα στον αυχένα μου. Η καρδιά μου χτυπάει ξέφρενα. Και τώρα τι κάνουμε; Το στόμα μου έχει ξεραθεί. προσπαθώ να παραμείνω ήρεμος. Σηκώνω το βλέμμα, και λέω δυνατά στο σετ: “Μπορώ να έχω 12′ παρακαλώ;”

Η πονηρή σκέψη που έκανα ήταν ότι τα 12′ θα ήταν α) επαρκή για να απομνημονεύσω όλα αυτα΄τα Ισπανικά, ε, επειδή είχα κάνει κι ένα εξάμηνο Ισπανικά στο σχολείο και β) ελάχιστος χρόνος, και έτσι δεν θα δυσανασχετούσε το συνεργείο.

Περπατώ με τις σελίδες ανά χείρας. Για την ακρίβεια, περπατώ για 12′. Έπειτα επιστρέφω στο σετ, βάζω τις σελίδες στην τσέπη και παίρνω τη θέση μου. Ο σκηνοθέτης λέει ‘Πάμε’και γυρίζουμε τη σκηνή. Δεν έχω δει ποτέ τη ταινία.

Ωστόσο, εκείνη τη μέρα πήρα ένα καλό μάθημα. Πρέπει να προετοιμαστείς, για να είσαι ελεύθερος. Πρέπει να εργαστείς, για να μπορείς μετά να κάνεις δουλειά. Πρέπει να προετοιμαστείς, για να είσαι ελεύθερος να κάνεις τη δουλειά. Πρέπει να ξέρουμε τη συνέπεια της παραμέλησης-δεν είναι μόνο ό,τι κάνουμε, αλλά και ό,τι δεν κάνουμε. Είμαστε ένοχοι λόγω της παράλειψης.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *