Για τον φόβο του να κάνουμε σχέδια για το αύριο

Τα (πολλά) τελευταία χρόνια φοβόμουν λίγο παραπάνω να αναφέρομαι σε ‘πλάνα’ ή κάποιο ‘προγραμματισμό’  που πάει λίγο πιο πέρα από το σήμερα. Κυρίως επειδή μέσα σε αυτά τα χρόνια είχα ζήσει καταστάσεις όπου τα πάντα άλλαξαν μέσα σε ένα τόσο δα μικρό χρονικό διάστημα. Πράγματα απλά και καθημερινά, που ήξερα μόνο θεωρητικά ότι δεν ήταν δεδομένα.

Λέω ‘θεωρητικά’, γιατί αυτό που ήρθε στη συνέχεια, μέσα από βιώματα, ήταν κάτι τόσο διαφορετικό, όπως συμβαίνει με πολλά πράγματα στη ζωή μας, που τελικά καταλαβαίνεις πόσο σχετικά είναι όλα και τα διαφορετικά επίπεδα κατανόησης που κατακτώνται μέσα από την εμπειρία για το κάθε τι.

Αλλά τέτοιες εμπειρίες αφήνουν και τα κατάλοιπά τους. Και ο φόβος για το να κάνω πλάνα ήταν μόνο ένα από αυτά. Θες που το ένιωθα μέσα μου κάτι σαν ‘θα το γρουσουζέψω’ ή ‘άστο καλύτερα μην λες πολλά γιατί το πιθανότερο είναι να συμβεί κάτι που θα το αλλάξει’ κλπ.; Το αποτέλεσμα σκέψεων σαν αυτών, που σε αποτρέπουν να κάνεις κάτι από φόβο μην συμβεί ή δεν συμβεί κάτι, είναι πάντα το ίδιο.

Από τη μία ο φόβος για διάφορες καταστάσεις τρέφεται και συντηρείται, από την άλλη μπλοκάρεται η δημιουργικότητα και ο τρόπος με τον οποίο θέλουμε να υπάρχουμε όχι μόνο στις μέρες που ακολουθούν, αλλά και στο τώρα. Κάτι που είναι κατά κάποιο τρόπο το ίδιο πράγμα, μιας και το ότι το αύριο είναι κάτι μακρινό, που ‘θα έρθει’ είναι κατἀ μια έννοια μια ψευδαίσθηση.

Το αύριο συνδέεται με ό,τι συμβαίνει τώρα. Με το να πιστεύουμε ότι μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον (π.χ. πιστεύοντας σώνει και καλά ότι οι πιθανότητες να κυλήσουν όλα ομαλά είναι εναντίον μας) και με το  να μας αποθαρρύνουμε από το να το οραματιστούμε το αύριο με έναν οποιοδήποτε τρόπο, δεν μας επιτρέπει να ‘προγραμματιστούμε’ στο τώρα, σωματικά, ψυχικά και από κάθε άποψη, με υγιή τρόπο.

Και όταν λέω ΄υγιή΄τρόπο, εννοώ με έναν τρόπο που αποτελεί μια ‘επένδυση’ στις δυνατότητες που θέλω να θρέφω. Τη δυνατότητα που έχει ως πυρήνα της να είμαι ένας υγιής, δημιουργικός, ενεργητικός άνθρωπος, σε κάθε ‘τώρα’. Έναν τρόπο που να μου επιτρέπει να συσσωρεύεται μέσα μου τόση ενέργεια, όση χρειάζεται ώστε να παραμένω ελαστικός και συνειδητοποιημένος όσον αφορά τις αλλαγές: όλα αλλάζουν συνέχεια, επομένως φυσικά και τα πλάνα μου μπορούν να αλλάξουν, για οποιοδήποτε λόγο, αλλά μαθαίνω να το αποδέχομαι, να προσαρμόζομαι και να ελίσσομαι δημιουργώντας εναλλακτικές.

Από την άλλη, δεν γίνομαι δύσκαμπτος, προκαταβάλλοντας το τι θα συμβεί πατώντας στη μνήμη του τι συνέβη κάποτε και στο φόβο του ότι αυτό θα επαναληφθεί. Άλλωστε το να είμαι συνεπής με το τι μου συμβαίνει τώρα, έχει να κάνει με το να απελεθερώνομαι από βάρη του πριν και με το να έχω τη συνείδηση ότι κάθε μέρα και κάθε λεπτό είναι κάτι το νέο και το μοναδικό, δεν έχει ξαναυπάρξει, ούτε θα ξαναυπάρξει. Και αν θεωρώ ότι έχει περιορισμένες δυνατότητες, είναι επειδή επιλέγω να το δω μέσα από ιστορίες που έχω ζήσει και όχι για αυτό που είναι τώρα.

Είναι όμορφο να γίνονται πλάνα, όνειρα, να υπάρχουν προσδοκίες. Δεν είναι το ζήτημα το αν υπάρχουν, αλλά το πώς υπάρχουν-και αυτό ισχύει για το κάθε τι. Τώρα κάνω πλάνα, κι αν αλλάξουν, τώρα κάνω πράγματα που με προετοιμάζουν για την αλλαγή: διαχειρίζομαι τον φόβο μου ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα, και επενδύω στην ψυχική μου ανθεκτικότητα. Καλλιεργώ, με λίγα λόγια, την ενεργητικότητα μου και τη δεξιότητα του να συμπεριφέρομαι κάπως όπως το ‘νερό’: ρέω, προσαρμόζομαι, απελευθερώνομαι.

Photo by Yoann Boyer on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *