Γιόγκα

Γιόγκα θα πει ένωση. Και είναι στην πραγματικότητα τρόπος ζωής, και όχι απλά άσκηση, γιατί όταν μπει κανείς πραγματικά στην πρακτική της γιόγκα τότε κατανοεί πως είνα ένας τρόπος να αποκτήσει την αίσθηση της ελευθερίας.

Ένα μέσο κατανόησης του τρόπου που όλα συνδέονται. Το σώμα μας με το μυαλό μας και τις σκέψεις μας. Στην πρακτική κατανοείς πως απελευθερώνοντας το ένα, απελευθερώνεται και το άλλο. Πειθαρχόντας το ένα, πειθαρχεί και το άλλο. Και ένα σωρό ακόμη- η έδρα του “παιχνιδιού” είναι στο μυαλό ή όπως λέει μια από τις αγαπημένες μου φράσεις της Candace Pert ‘Your mind is in every cell of your body’  (η Candace  είναι νευροεπιστήμονας-και είναι από τα πεδία που έχω αδυναμία, για βιβλιοπροτάσεις δες εδώ).

Από τη στιγμή που ασκεί κανείς το σώμα του βέβαια ούτως ή άλλως είναι σε μια διαδικασία όπου μπορεί να κατανοήσει αυτή τη σύνδεση. Ωστόσο ένα ολιστικό σύστημα άσκησης που απευθύνεται τόσο στο μυαλό όσο και στο σώμα, όπως είναι η γιόγκα, είναι ένας αποτελεσματικός και άμεσος τρόπος να εξασκηθεί κανείς και να εμβαθύνει σε αυτό –γιατί το θέμα είναι ότι πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω να κατακτηθεί. Όπως και με τους στόχους, έτσι και με την αντίληψη.

Έπειτα είναι και οι “πιο πέρα” συνδέσεις-έξω από τον μικρόκοσμο του καθενός μας. Οι ζωές, τα χέρια, τα λόγια, οι σκέψεις μας, οι πράξεις μας, όλοι και όλα μπλέκονται και δίνουν, παίρνουν, ενώνονται με αόρατους δεσμούς. Το ένα επηρεάζει το άλλο, και είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, το κάθε τι μετράει. Τα πιο μικρά και καθημερινά μας μετράνε πιο πολύ απ’όλα. Η τροφή μας. Οι παρέες μας. Οι πεποιθήσεις και οι συνήθειές μας.

Η γιόγκα είναι ένας τρόπος συνειδητοποίησης-όλα είναι με κάποιο τρόπο κομμάτι μας και επηρεάζουν είτε θετικά είτε αρνητικά ακόμη και τους πιο μικρούς και ασυνείδητους κύκλους της ζωή μας, τους ρυθμούς μας. Ο ύπνος μας και οι ώρες που ξυπνάμε. Η εισπνοή και η εκπνοή μας, τα κύτταρά μας που ανανεώνονται συνεχώς. Οι σκέψεις μας και όλα αυτά στα οποία εκθέτουμε τον εαυτό μας επηρεάζουν την σωματική και πνευματική υγεία μας. Και όλα όσα βγάζουμε οι ίδιοι προς τα έξω αποτελούν έναν τρόπο να γίνουν κομμάτι κάποιου άλλου ή για κάτι άλλο. Ό,τι μας θρέφει γίνεται με τη σειρά του τροφή είτε για κάτι θετικό είτε για κάτι μη ωφέλιμο. Είτε συντηρεί έναν φαύλο κύκλο είτε διαιωνίζει το ‘καλό’.

Και ο μόνος πραγματικός τρόπος για να μπορούμε να συνεχίζουμε να προσφέρουμε και να παίρνουμε από καρδιάς, να διαιωνίζουμε με το καλύτερο δυνατό τρόπο που μπορούμε το καλό, είναι να παραμένουμε ελεύθεροι, ανοιχτοί. Να το επιτρέπουμε τόσο στον εαυτό μας όσο και στους άλλους, για να μαθαίνουμε οι ίδιοι από άλλους και εμείς σε άλλους, γνωστούς ή άγνωστους, την αγάπη. Με την πιο ελεύθερη και ευρεία έννοια που μπορείς να φανταστείς.

Είναι τρόπος να ζεις με θέληση για το καλύτερο δυνατό όχι μόνο για σένα, αλλά και για όλους και όλα. Και αυτό δίνει άλλα κίνητρα, άλλη απόδοση και γενικά είναι άλλος τροπος σκέψης –πολύ περισσότερο ενωτικός και απελευθερωτικός, πολύ λιγότερο διχαστικός και περιοριστικός. Και ό,τι περιορίζει, περιορίζει πολλά παραπάνω από απλά τις δυνατότητες μας (που και αυτό από μόνο του μόνο ‘απλά’ δεν είναι).

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *