Διακοπές στη Σύρο

Πριν πάω στη Σύρο, είχα ακούσει από τους περισσότερους που την είχαν επισκεπτεί δύο πράγματα: δεν έχει καλές παραλίες και έχει πανέμορφη πόλη, γραφική και αρχοντική.

Για το δεύτερο δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω, και όσον αφορά το πρώτο, νομίζω ότι είναι λίγο αδικημένη γενικά- τις παραλίες της δεν τις βρήκα τόσο χάλια όσο μου είχαν περιγράψει αρκετοί ή είχα διαβάσει από εδώ και από εκεί, αλλά όπως και να έχει αυτό είναι κάτι σχετικό και έχει να κάνει με τα κριτήρια του καθενός κλπ. Ας ξεκινήσω λοιπόν από αυτές και από φωτό με τον άρχοντα της Σύρας:

Παραλίες

Συγκριτικά με άλλα Κυκλαδονήσια, η Σύρος πράγματι υστερεί σε παραλίες. Άυτό σημαίνει ότι δεν θα δεις ούτε τα νερά που θα δεις σε άλλα νησιά, ούτε το σκηνικό/περιβάλλον τριγύρω, ούτε απέραντες αμμουδιές με χώρο και όχι ‘στριμωχτές’ κλπ. Παρόλα αυτά, είναι πεντακάθαρες και έχουν και αυτές πανέμορφα νερά, ενώ υπάρχουν παραλίες με άμμο, με βοτσαλάκι κλπ. για όλα τα γούστα. Επειδή την επισκέπτηκα τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου, στις πιο δημοφιλείς γινόταν ένας πανικός, κάτι που προσωπικά το αποφεύγω.

Έτσι ενώ είχα ακούσει τα καλύτερα για την παραλία Αγκαθωπές (οργανωμένη και με μαγαζί κλπ. οι ξαπλώστρες δεν έχω εικόνα γιατί έκατσα σε ίσκιο αλλά σίγουρα θα ήταν από τις πιο ακριβές στο νησί), δεν μου πολυάρεσε. Όχι σαν παραλία, αλλά όλο το κλίμα. Γι’αυτό το αν θα σου αρέσει μια παραλία, νομίζω είναι πολύ σχετικό και έχει να κάνει και με το ποια χρονική περίοδο θα είσαι διακοπές. Τον Ιούλιο ή τον Σεπτέμβρη νομίζω θα ήταν όνειρο. Σε αυτή την επίσκεψη ωστόσο, ξεχώρισα το Δελφίνι (οργανωμένη σε ένα μέρος της με κάπου 10-12 ευρώ το σετ ξαπλώστρα, ω ναι), τα Κόκκινα (δεν είναι οργανωμένη, βρίσκεις σκιά) και τον Φοίνικα (επίσης βρίσκεις σκιά, οργανωμένη σε ένα κομμάτι της). Εξάλλου δεν κατάφερα να τις γυρίσω και όλες, σίγουρα υπήρχαν και άλλες αξιόλογες (υπάρχουν πολλές και καλές φωτό στο ίντερνετ για τις παραλίες, δεν μπήκα στον κόπο, η google είναι πολύ καλή φίλη).

Ερμούπολη/ Άνω Σύρος

Η Σύρος σίγουρα δεν είναι το κλασικό κυκλαδονήσι, αυτό το απέραντο μπλε που συνδυάζεται με τα άσπρα σπιτάκια κλπ. (που το λατρεύω!). Έχει μια δική της προσωπικότητα και μια ιταλο-γαλλική φινέτσα που πολύ την αγάπησα. Αξίζει να περπατἠσεις τα σοκάκια της, ειδικά στην Άνω Σύρο, όπου θα συναντήσεις και πολύ ωραία μαγαζάκια, όπως το Maison de μεζέ που πουλάει τοπικά και όχι μόνο προϊόντα και το ξεχώρισα απευθείας. Έμενα Ερμούπολη, κάτι που πολύ βόλεψε για τις βραδινές εξόδους, μιας και γυρνούσαμε απόγευμα από την παραλία, παρακάραμε στο δημοτικό πάρκινγκ (εκείνες τις ώρες έβρισκες εύκολα κιόλας) και μετά δεν ξανασχολούμασταν με αμάξι.

Φαγητό

Αν και συνήθως σε διακοπές δυσκολευόμουν να βρω καλό φαγητό, αυτό τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει (να ‘ναι καλά το trip advisor και τα σχετικά!). Έφαγα πολύ ωραία γεμιστά και σούπερ σαλάτα στο ‘Της Φιλομήλας’ στον Φοίνικα, απόλαυσα ιδιαιτέρως την ομελέτα μου και το πρωινό γενικότερα στο The Corner Cafe της Ερμούπολης και ξεχώρισα και την Απανοχωρίτισσα της Άνω Σύρου με τον πεντανόστιμο καγιανά με λουκάνικο. Παγωτό θα φας οπωσδήποτε στο Django, στην Ερμούπολη, πάντα φρέσκο και με ιδιαίτερες γεύσεις. Ξεχώρισα την κρέμα Καταλάνα, το καπνιστό φουντούκι και το φυστίκι.

(background music ‘Δωσ’ μου αυτἠ τη γεύση’)

Ποτό

Όταν μιλάμε για ποτό στην Ερμούπολη, εννούμε πρωτίστως το Kouchiko-ή έστω εγώ αυτό προτείνω. Πολύ ωραία κοκτέιλς που σερβίρονται με ποπ κορν (σημαντικό και αυτό, ήθελα να το πω), πολύ φιλικά όλα τα παιδιά που δούλευαν εκεί (ευχαριστούμε για τις δεύτερες γύρες ποπ κορν, να το πω και αυτό χεχε) και γενικώς μια ομορφιά. Στο λιμάνι θα βρεις και διάφορα τύπου κλαμπ, όπως το φημισμένο Suerte (δεν μου άρεσε προσωπικά, αλλά ξαναλέμε, γούστα είναι αυτά), αλλά και άλλα πιο δίπλα. Μες τα στενά γενικά και στο λιμάνι θα βρεις και άλλα ωραία μαγαζιά για ποτό, ξεχώρισα και άλλα και δεν τα θυμάμαι αυτή τη στιγμή (ουπς).

Σύνοψις

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, όπως για το παίδεμα που έχει η οδήγηση εκείνες τις μέρες στο νησί (οκ, Δεκαπενταύγουστος, απόλυτα λογικό, δεν παραπονιέμαι) αλλά γενικώς πάντα μένω με τα καλά από ένα μέρος που επισκέπτομαι και η Σύρος μου άφησε πολλά από αυτά. Θα ξαναπήγαινα άνετα και με φιλική παρέα (όπως φέτος), ενώ είναι μια καλή επιλογή και για να πας με το άλλο σου μισό (το ρομαντίκεψα λίγο, αλλά την έχει και η Συρα μια ρομαντικάδα) και για οικογένειες, για κάθε περίσταση. Από διαμονή πάντως, είναι από τα πιο value for money που έχω βρει σε νησί.

Πολύ μίλησα για τη Σύρα όμως και μου έλειψε. Θα αφήσω εδώ τη φωτό που τράβηξα από γύρα της τελευταίας ημέρας, μαζί με τα λόγια του Βαμβακάρη (που είναι τόπος καταγωγής του) και πολύ μου άρεσαν -τα βρήκα εδώ.

Από τυχαία συνάντηση με αυτό σε τοίχο (το αγάπησα)

“Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν. Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα: Μία φούντωση, μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά λες και μάγια μου ‘χεις κάνει Φραγκοσυριανή γλυκιά… Ούτε και ξέρω πώς την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι ‘ αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή”.

<3

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *