Εδώ και τώρα

Τι σχέση μπορεί να έχουν οι συμβιβασμοί που κάνουμε στη ζωή μας εδώ και τώρα με το πόσα παγωτά μπορούσαμε να φάμε όταν το ‘εδώ και τώρα’ ήταν τα παιδικά μας καλοκαίρια;

Αχ αυτά τα παιδικά καλοκαίρια με την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας και ξεγνοιασιάς. Οι καλοκαιρινές βραδιές στη γειτονιά με τους παιδικούς μας φίλους, το κυνηγητό, το κρυφτό, το μπουγέλο, οι βουτιές, η ξυπολησιά στα μωσαϊκά, τα χέρια, τα μούτρα και τα ρούχα που λέρωναν με χώμα, άμμο και παγωτά. Λες και δεν είχαμε περιορισμούς τότε; Είχαμε.

Αν μπορούσαμε θα τρώγαμε περισσότερα παγωτά, θα καθόμασταν παραπάνω ώρα με τους φίλους μας και δεν θα γυρνάγαμε σπίτι την ‘τάδε ώρα’ και πάει λέγοντας. Αλλά η οδηγία ερχόταν από τη ‘μαμά’ ή τον ‘μπαμπά’, δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί, ήταν για το καλό μας ή έτσι έπρεπε να γίνει ή τέλος πάντων έτσι ήταν και έτσι γινόταν, και αυτό ήταν οκ. Είτε με λίγη γκρίνια, είτε με λίγο ‘ώχου μωρέ’, είτε με θυμό είτε έτσι απλά, το δεχόμασταν.

Και κάπως έτσι μεγαλώναμε. Κάναμε νέες φιλίες, χάσαμε φιλίες, κάναμε σχέσεις, βγήκαμε από σχέσεις, επιλέξαμε κάτι να σπουδάσουμε ή όχι, αρχίσαμε να βλέπουμε ‘πώς βγαίνει το χρήμα’ , κυνηγώντας την ελευθερία που δίνει η ανεξαρτησία, να μην είμαστε πια στην ίδια στέγη που είναι οι γονείς μας γιατί πλέον δεν είναι όπως όταν ήμασταν παιδιά. Και οι περιορισμοί και οι συμβιβασμοί πάντα εκεί, μέσα σε όλα.

Μόνο που τώρα δεν ήταν μόνο η φωνή της μαμάς ή του μπαμπά (έστω και μόνο υποσυνείδητα, και όχι πραγματικά), αλλά και η φωνή του/της συντρόφου, των φίλων (λιγότερο ή περισσότερο και αναλόγως), του αφεντικού στη δουλειά, του συναδέλφου ή ακόμη και ενός τυχαίου στο δρόμο που μας την έσπασε για κάποιο μικροεπεισόδιο την ώρα που οδηγούσαμε. Ή μήπως τελικά μέσα σε όλα στην πραγματικότητα είναι απλά και μόνο η δική μας φωνή;

Ο περιορισμός του αν θα φάμε λιγότερο ή περισσότερο παγωτό και πόσο θα κάτσουμε στην πλατεία, δεν εμπόδισε αυτή την αίσθηση ελευθερίας που περικλείει την παιδική μας ηλικία. Και αυτό όχι γιατί ‘δεν είναι το ίδιο σημαντικό’-όταν ήμασταν παιδιά, αυτά τα ζητήματα ήταν για τότε τα σημαντικά μας ζητήματα. Αλλά γιατί δεν είχαν εκείνη την ισχύ που θα μας στερούσε από την ουσία μας, την παιδικότητά μας. Γιατί ήμασταν ακόμη ‘καθαροί΄ από άμυνες και πεποιθήσεις και ένα σωρό και δεν ‘μεγαλώναμε’ αυτή την φωνή στο μυαλό μας. Ο θυμός ερχόταν, έφευγε. Αφήναμε, πιο εύκολα.

Δεν είναι οι περιορισμοί και οι συμβιβασμοί που μας εγκλωβίζουν, γιατί όταν αυτοί είναι υγιείς, είναι μέσο ισορροπίας και διαμόρφωσης ενός πλαισίου όπου τα δικά μας όρια και αυτά των άλλων είναι ξεκάθαρα. Μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα, ακριβώς όταν δημιουργείται το πεδίο για να κινηθούμε. Μέσα σε αυτό βρίσκουμε νόημα και σκοπό, διαφορετικά χαονόμαστε. Αυτό που μας εκλωβίζει είναι οι εικόνες για τον εαυτό μας, τους άλλους, τα φίλτρα μας για το ‘τι θα έπρεπε’, ‘τι είναι σωστό’, τι ‘χρειαζόμαστε’ ή τι όχι. Ο φόβος. Ο φόβος ότι ο άλλος μπορεί να μας στερήσει κάτι που στην πραγματικότητα μόνο οι ίδιοι μπορούμε να στερήσουμε από εμάς.

Δεν είναι η δική τους φωνή, είναι η δική μας. Δεν είναι ο δικός τους θυμός, είναι ο δικός μας. Μας δείχνει πού αισθάνομαστε αδύναμοι. Δεν είναι ο δικός τους φόβος, είναι ο δικός μας. Πίσω από αυτό που φοβόμαστε κρύβεται κάτι που έχει σημασία και αξία για εμάς. Δεν είναι ο περιορισμός των άλλων ή οι περιορισμοί γενικά, είναι η δική μας επιλογή για έναν μη υγιή συμβιβασμό επειδή ακούμε μια δική μας μη υγιή φωνή.

Εδώ και τώρα, είναι το μόνο που έχουμε. Και αν εδώ και τώρα μπορείς να επιλέξεις να μην μένεις σε μια δουλειά ή μια σχέση ή οτιδήποτε, εξαιτίας ενός μη υγιούς συμβιβασμού, φύγε. Αν εδώ και τώρα μπορείς να πεις κάτι που κρατάς, να κάνεις κάτι που δεν τολμάς, να διεκδικήσεις κάτι που θες ή κάτι καλύτερο για σένα, καν’το, μην περιμένεις το αύριο ή να μην νιώθεις φόβο ή ανασφάλεια. Ή κάνε ό,τι χρειάζεται για να φτάσεις εκεί. Μερικές φορές (τις περισσότερες) τα πράγματα είναι once in a lifetime. Να διεκδικείς, κι ας ‘χάσεις’-μάθεις. Μην αναβάλλεις, μην μικραίνεις για να νιώθεις ασφάλεια κάπου που δεν σε χωρά άλλο πια.

Αν δεν βρεις αυτό που θες, σε οτιδήποτε, αυτό που ξέρεις ότι θα κάνει την καρδιά σου να χτυπά, εκεί που θα υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση και θαυμασμός και θετικά συναισθήματα και χώρος για εξέλιξη, μην συμβιβαστείς. Από την άλλη, μερικές φορές βρίσκουμε κάτι που είναι στα θέλω μας, αλλά για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι η κατάλληλη στιγμή. Μην μείνεις στάσιμος. Το κάθε τι που μπορεί να είναι για εμάς, αν είναι για εμάς, μας βρίσκει στην ώρα του.

Να αγαπάς και να αγαπιέσαι με έναν τρόπο που εμπεριέχει την ελευθερία. Και είναι ελευθερία το να μην συμβιβαζόμαστε με οτιδήποτε αλλοιώνει την αυθεντικότητά μας, αλλά να συμβιβαζόμαστε με οτιδήποτε την προασπίζει. Να είμαστε εδώ και τώρα, όχι στις φωνές των άλλων, τις δικές μας, του παρελθόντος, του αύριο. Εδώ, και τώρα.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *