Ενώ όλα συμβαίνουν

Η ινσταφίλη @poco_loc σήμερα δημοσίευσε ένα ποστ με τα μπισκότα αγάπης και τα συνόδευσε με μια λεζάντα όπου σημείωνε πως για αυτήν ‘η αγάπη περνά πρώτα από τη μύτη, μετά από τα μάτια καταλήγει στο στομάχι’, και εκτός του ότι ένιωσα να με εκφράζει πολύ αυτό μαγειρικά και σε ένα πιο γενικό πλαίσιο, με έκανε να σκεφτώ την ομορφιά του να ακολουθείς  τις διαδικασίες βήμα-βήμα, ενώ συμβαίνουν, πριν καταλήξουν κάπου.

Το να νιώθεις όσα προσλαμβάνουν οι ασθήσεις σου.

Το να ακούς, χωρίς βιασύνη. Πριν να απαντήσεις, να κρίνεις.

Το να επεξεργάζεσαι ό,τι βλέπεις, πριν σε παρασύρει η εικόνα. Να παρατηρείς.

Το να γεύεσαι. Να χορταίνεις την νοστιμιά με το μυαλό, πριν γεμίσει το στομάχι.

Το να αγγίζεις. Χέρια, πρόσωπα, σώματα αγαπημένα και να χαίρεσαι που μπορείς και μπορείτε και που συμβαίνει, τώρα.

Το να απολαμβάνεις τη στιγμή. Να νιώθεις την ανάσα σου.

Να αισθάνεσαι και να δι-αισθάνεσαι.

Να επεξεργάζεσαι τα δεδομένα.

Το στομάχι ξέρει. Η καρδιά ξέρει. Εσύ ξέρεις. Πριν καταλήξει κάπου.

Είναι πολλά αυτά που συμβαίνουν στο ‘πριν’. Πολλά που τα προσπερνάμε και κατρακυλάνε μέσα στον χρόνο παρασύρωντας όλα τα ‘τώρα’. Και οι μόνες άγκυρες που έχουμε είναι όσα αγγίζουμε, γευόμαστε, βλέπουμε, ακούμε. Και άλλα. Η αίσθηση του σώματος μας όπως κινούμαστε και στεκόμαστε.

Τα μικρά πράγματα, όπως διαδέχονται το ένα το άλλο, το να είσαι ολόκληρος στις διαδικασίες. Η ροή.

Photo by Solstice Hannan on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *