Η τέχνη του να παραμένεις αισιόδοξος

Επιστρέφεις από διακοπές, επιστρέφεις στη δουλειά, επιστρέφεις σε προβληματισμούς ή όχι για τη νέα σεζόν, για νέα ξεκινήματα ή για μια συνέχεια αυτού που είχες αφήσει κλπ. Σε κάθε περίπτωση, ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας προσαρμογής, αλλαγών ή και συνειδητοποίησης μιας στασιμότητας και τέλος πάντων αναλόγως των συνθηκών ο Σεπτέμβρης μια μελαγχολία μπορεί να την φέρει. Και είναι πια πιο μακριά και αυτή η μαγική θάλασσα που τα παίρνει όλα…

Και είναι πιο κοντά τα άγχη, οι υπολογισμοί εσόδων-εξόδων, τα ‘πότε θα έρθει η Παρασκευή να πάρουμε μια ανάσα’, τα ‘θέλω αλλά δεν μπορώ’, οι τάσεις φυγής και η επιθυμία να αφήσεις κάτι πίσω και να μην σε βρει η επόμενη μέρα στο γραφείο και πάει λέγοντας. Και καμιά φορά υπάρχει και το ‘τι έχεις’ ή το ‘έγινε κάτι;’ που νιώθεται σαν πίεση, ειδικά στιγμές που εσύ θες απλά να ξεσπάσεις για τα πάντα, και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Αλλά δεν γίνεται. Δεν είναι ο χώρος και ο χρόνος, δεν θα καταλάβει κανείς, δεν θέλεις ή δεν μπορείς και τέλος πάντων στα τσσακίδια και η θετική σκέψη και όλα. Μιλάμε ακόμη την ίδια γλώσσα ή δεν έχεις ταυτιστεί ποτέ με κάτι τέτοιο ή παρόμοιο;

Την τελευταία φορά που με ρωτήσαν ‘έγινε κάτι;’ ένιωσα σαν να χωρίστηκα σε δύο ανθρώπους. Ο ένας άρχισε να λέει ένα κατεβατό που ξεκινούσε από επαγγελματικά και συνέχιζε ως το χάος. Ο άλλος (και ευτυχώς αυτός που εκδηλώθηκε εδώ που τα λέμε) χαμογέλασε ήρεμα, απάντησε ‘τίποτα το συγκεκριμένο’ και σκέφτηκε ότι εν μέρει αυτό ήταν ένα ψέμα. Όχι γιατί είπα κάτι από αυτά τα τυπικά που λέμε γιατί δεν έχουμε τι να πούμε ή για να αποφύγουμε κάτι, αλλά γιατί στην πραγματικότητα όλη την ώρα κάτι γίνεται.

Ακόμη και στάσιμος να αισθάνεσαι, η ζωή έχει μια ροή και θες δεν θες, την ακολουθείς. Θες δεν θες, σκας και κολυμπάς. Θες δεν θες, τα πράγματα αλλάζουν. Και όπως είναι σημαντικό να έχεις αποκτήσει εκείνες τις κοινωνικές δεξιότητες που θα σε καταστήσουν ικανό να κατανοήσεις ότι το να ξεσπάσεις με ένα κατεβατό μπροστά στο αφεντικό σου για παράδειγμα, δεν είναι ό,τι το καταλληλότερο, είναι καλό να καλλιεργείς και εκείνες τις δεξιότητες που θα σε καταστήσουν ικανό να κάνεις μια όσο το δυνατόν εύκολη μετάβαση από μια συναισθηματική κατάσταση σε μια άλλη.

Και αυτό γιατί τίποτα δεν είναι καταστροφικό ή ανεπιθύμητο ή αφύσικο ή οτιδήποτε, όσο βιώνεται μέσα στη φιλοσοφία του ‘πάντα κάτι γίνεται’, δηλαδή με μια ροή. Αν είσαι ανοιχτός σε αυτό, τότε είναι που θα συντονιστείς πιο αποτελεσματικά με ένα ερέθισμα που θα μπορείς να αξιοποιήσεις για να αλλάξεις διάθεση, στάση κλπ. Αν όμως κολλάς στη λογική του ‘ποτέ δεν γίνεται τίποτα’, τότε βαλτώνεις όλος σε ένα συναίσθημα ανημπόριας, και με το ζόρι θετικότητα, δεν υπάρχει.

Αυτό που μπορεί να εννοείς ή να βιώνεις στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ένα ‘ποτέ δεν γίνεται αυτό που θέλω’, αλλά μάντεψε, η ζωή δεν σου χρωστά κάτι ούτε είναι κάποιο πλάσμα που κατοικεί κάπου και ενώ εσύ του απευθύνεσαι αυτό επιλέγει να μην σε ακούει και να σε βασανίζει. Η ζωή είναι οι επιλογές μας, η στάση μας, ο αγώνας μας και τελικώς η δημιουργία μας, μέσα από ό, τι δημιουργούμε για τον εαυτό μας και στον εαυτό μας. Ό,τι κατοικεί στο μυαλό και στην καρδιά μας.

Το να παραμείνεις θετικός δεν είναι καν το ζήτημα. Άλλες φορές θα είναι έτσι, άλλες αλλιώς. Το να παραμένεις παρών όμως είναι, γιατί αυτό θα πει ανοιχτός σε δυνατότητες και αυτό θα πει πιθανότητες για σύνδεση με ό,τι ‘ρέει’ γύρω μας. Και αν ακούγεται αρκετά θεωρητικό ή γενικό, δεν είναι. Όταν ακούς, να ακούς. Όταν τρως, να τρως. Όταν μιλάς, να επιλέγεις τις λέξεις σου. Όταν σκέφτεσαι, να σκέφτεσαι τι σκέφτεσαι. Να επιλέγεις καλύτερα αυτό που σκέφτεσαι. Να συνειδητοποιείς τι σου προκαλεί αυτό που σκέφτεσαι. Να συντονίζεσαι με όσα σου λέει το σώμα σου για όσα σκέφτεσαι. Είναι πιο εξελιγμένο από όσο πιστέυεις για να πιάνει όσα δεν πιάνει το μυαλό, καμιά φορά.

Και εν ολίγοις, είναι όλο μια τέχνη, το να παραμένεις σε μια ροή, και αν και όταν συμβαίνει αυτό, είναι από μόνο του μια θετικότητα. Δεν βασίζεσαι απλά σε γνώσεις ή εμπειρίες που έχεις, τις παρατηρείς και τις χτίζεις, συνεχώς, στο τώρα. Όλα αλλάζουν, όλα ανανεώνονται, τίποτε δεν τελειώνει, όλα είναι ανοιχτά και είναι δρόμος. Και αν εμπιστευτείς και λίγο παραπάνω τον δρόμο σου, έρχεται πιο φυσικά.

Photo by Matt Duncan on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *