Η ‘υποστηρικτική’ επικοινωνία

Πρόσφατα ανάμεσα σε άλλα λόγια κάτω από μια λεζάντα του ίνσταγκραμ έγραψα και την ατάκα «Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ ζωών και επιλογών». Το έβαλα λοιπόν σκοπό, μετά από αυτό, να παρατηρήσω με μεγαλύτερη προσοχή πότε εγώ η ίδια συγκρίνω τις επιλογές μου και γενικότερα τη ζωή μου με αυτή των άλλων ή πότε το παρατηρώ γενικότερα γύρω μου.

 Σε μια πρόσφατη συνομιλία λοιπόν με άλλες συναδέλφους (μπλόγκερς, ντε!), περί διαχείρισης χρόνου, για το τι προλαβαίνουμε και αν κλπ., με έπιασα να αναφέρω ότι είμαι πιεσμένη από άποψη χρόνου -πράγμα που είναι απόλυτα αλήθεια, πνίγομαι σου λέω!- και αμέσως μετά, να αναφέρω ότι «που να είχα και παιδιά!». Να αναφέρω εδώ ότι στη συνομιλία υπήρχαν και μαμάδες μπλόγκερζ και όχι. Να αναφέρω ακόμη ότι το εννοούσα, από μια άποψη.

Και λέω από μία άποψη, γιατί συνειδητοποίησα ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου το είπε σαν να απολογείται, παρόλο που είναι απλά η πραγματικότητα. Και έτσι μου ‘υπενθύμισα’ το εξής: Κανείς δεν έχει την ίδια καθημερινότητα με τον άλλον. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος μπορεί είτε να έχει είτε να μην έχει κάτι που δεν έχει ο άλλος (χρόνο, προβλήματα κλπ.) , απλά και μόνο επειδή οι συνθήκες είναι άλλες.

Κάτι αντίστοιχο κάνουμε όλοι μας αρκετές φορές, παραπάνω από όσες το συνειδητοποιούμε ίσως: μια μαμά θα αναγκαστεί να πει κάτι σαν να απολογείται γιατί κάποιος άλλος δεν θα πιστεύει το πόσο ζορίζεται, μια άλλη γυναίκα θα ‘αναγκαστεί’ να απολογηθεί γιατί δεν έκανε παιδιά ή όχι, ή γιατί άφησε τη δουλειά της ή γιατί δεν έκανε αυτό και έκανε το άλλο και πάει λέγοντας.  

Εκείνη τη στιγμή ξαφνικά μου ‘έσκασαν’ όλες οι φορές που έχω ακούσει, στη δουλειά, σε παρέες, στο δρόμο, γυναίκες να λένε για άλλες γυναίκες (ή και από άντρες ακόμη) «Ένα παιδί έχει και γκρινιάζει όλη την ώρα, πώς κάνει έτσι;»  ή «Καλά αυτή δεν έχει κάνει παιδιά να δει πώς είναι η γλύκα. Νομίζει ότι τώρα δεν προλαβαίνει» ή «Εμείς παλιά είχαμε και τα παιδιά και το ένα και το άλλο…» ή «Αυτή σπίτι κάθεται με το παιδί, τι ανάγκη έχει; Σιγά το πράγμα» ή «Καλά και εγώ όταν δεν είχα παιδιά νόμιζα ότι είχα προβλήματα».

Λοιπόν, οκ. Κάπου να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά. Δεν ξέρω αν είμαι η μόνη, αλλά εμένα όλα αυτά μου ακούγονται ίδια. Όλα έχουν μια δόση αλήθειας ταυτόχρονα όλα λένε κάτι που δεν ισχύει. Είναι θέμα οπτικής. Αλλά το σημαντικό είναι ότι σε όλα ο τρόπο έκφρασης είναι τελείως αναποτελεσματικός, με την έννοια ότι δεν προσφέρει κάτι στην επικοινωνία με τον άλλον. Ούτε στην καλλιέργεια μιας καλής διάθεσης και τέλος πάντων σε κάτι που θα δηλώνει μια κατανόηση και στήριξη, αντί για το άδειασμα μιας πικρίας από τον έναν πάνω στον άλλον.

Και φυσικά θα υπάρχουν φορές που θα εκφραστεί κάποιος έτσι και δεν σημαίνει απαραίτητα και κάτι αν συμβεί. Αληθινοί άνθρωποι είμαστε, και αυτό μεταξύ άλλων για μένα σημαίνει ότι η προσποίηση κάθε είδους ή οι ωραιοποιήσεις είναι περιττές. Το σημαντικό όμως είναι να το συνειδητοποιεί κανείς ότι το θέμα δεν είναι το να συγκρίνονται οι επιλογές ή η καθημερινότητά του ενός με του άλλου. Κανείς δεν γνωρίζει ποτέ πραγματικά τι μπορεί να συμβαίνει στη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου, και πώς μπορεί να ζορίζεται και με τι.

Θα καταλήξω λοιπόν και εδώ, σε κάτι που καταλήγω πάντα, όταν κάνω παρόμοια ‘τεστ’ προσοχής σε κάτι που με απασχολεί: το πόσο τεράστια σημασία έχει να σεβόμαστε αφενός τον εαυτό μας  και τις επιλογές του και να τις αναγνωρίζουμε ως σημαντικές. Να έχουμε αγάπη και συμπόνια για τον τρόπο που ζούμε και αφετέρου, να έχουμε ακριβώς τις ίδιες ποιότητες για τις ζωές των άλλων. Να συγκρατούμαστε λίγο παραπάνω πριν κρίνουμε (εμάς ή τους άλλους). Να δείχνουμε λίγο παραπάνω σεβασμό, ευγένεια και διακριτικότητα.

Δεν είναι το μόνο που χρειάζεται, αλλά σίγουρα είναι άκρως ουσιαστικό: η καλλιέργεια μιας ‘υποστηρικτικής΄ επικοινωνίας, αυτής που έχουμε όλοι ανάγκη, ανεξάρτητα από τις διαφορετικότητές μας, που ευτυχώς που είναι εκεί. Μπορούν να μας θυμίζουν ακριβώς αυτό: υπάρχει συμπλήρωση. Και αυτή πρέπει να επιδιώκεται, ακόμη και αν αυτό γίνεται (πού γίνεται) μέσα από σύγκρουση κάποιες φορές. Σημασία έχει τι κατεύθυνση δίνω στην επικοινωνία που έχω με κάποιον, και τι είδους αξίες προσπαθώ να θρέφω με αυτήν.

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *