[Καραντίνα sessions] Ποιος είναι τελικά ο αόρατος εχθρός;

Δεν ξέρουμε πολλά για τον ιό ακόμη, είναι όμως σίγουρα ο ‘εχθρός’. Αφού προκαλεί θάνατο, και αν όχι θάνατο, φέρνει αρρώστια και ταλαιπωρία, μικρή ή μεγάλη. Αποξένωση και απομόνωση. Μας κρατά μακριά από οικογένεια, φίλους, δουλειά, μας στερεί τη ζωή όπως την ξέραμε.

Και έπειτα είναι και οι υπόλοιποι εχθροί. Ο φόβος, η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια, το ‘δεν ξέρουμε πώς και πότε τελειώνει όλο αυτό’, η απειλή μιας ακόμη-χειρότερης ίσως;- οικονομικής κρίσης, η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δημιουργείται από συνωμοσιολογίες, αμάθεια ή η ημιμάθεια, άπειρα ποστς/σχόλια/θεωρίες του καθενός κλπ. Πολλή πληροφορία, και μεγάλος μέρος της άχρηστη.

Εχθροί ή όχι, μας δίνεται μια ευκαιρία να εκπαιδευτούμε στο να ξεχωρίζουμε τι μας ωφελεί τελικά να κρατάμε απ ‘όλα και τι όχι. Μια ευκαιρία για αλλαγές, για να αλλάξουμε συνήθειές μας, να ασχοληθούμε περισσότερο με το σπίτι μας και τον εαυτό μας. Γιατί όλα από εκεί ξεκινούν-από τους μικρούς πυρήνες μιας κοινωνίας, το άτομο, την οικογένεια. Από αυτό που συμβαίνει μέσα μας και μέσα στο σπιτικό μας.

Αν δεν υπάρχει και δεν εξασφαλίζεται μέσα σε αυτά η ασφάλεια και η αγάπη, τότε και εχθρός να μην υπάρχει, τον δημιουργούμε εμείς ή τον φαντασιωνόμαστε- με ιό ή χωρίς ιό. Εχθρός ο γείτονας, ο εργοδότης, η κυβέρνηση, ο ένας και ο άλλος, ο ίδιος μας ο εαυτός. Όλοι και όλα μπορεί να φταίνε.

Είναι που μας είναι τόσο εύκολο πάντα να βλέπουμε ή να δημιουργούμε εχθρούς, από το να αναλαμβάνουμε ευθύνη για πράγματα. Δεν εξαρτώται όλα από εμάς, αλλά είναι πολλά παραπάνω από όσα πιστεύουμε.

Δεν είναι που θα χρησιμοποιηθούν φράσεις όπως αόρατος ‘εχθρός’. Είναι που επιλέγοντας τις λέξεις, επιλέγει κανείς και έναν τρόπο οπτικής. Ο ‘αόρατος εχθρός’ δημιουργεί και αόρατες άμυνες και αντιστάσεις, τρόμο. Και ο τρόμος ακινητοποιεί. Δεν βοηθά ούτε να σκεφτούμε κριτικά, ούτε να δούμε τις ευκαιρίες, άρα ούτε και να επενδύσουμε σε ένα ‘μη εχθρικό’ και συλλογικό μετά.

Γιατί κάποια στιγμή θα τελειώσει όλο αυτό, κι ας φαίνεται ατελείωτος ο χρόνος της καραντίνας. Και το ζήτημα είναι, ποιοι θα είμαστε μετά;

Όταν δεν γνωρίζουμε τι θα συμβεί αύριο, όταν αλλάζουν όλα τα πλάνα και έρχονται τα πάνω κάτω, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κάλεσμα να ζήσουμε πιο πολύ στο τώρα.

Μαθαίνουμε ότι τα πράγματα γίνονται βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα. Και γίνονται καλύτερα όταν είμαστε ενωμένοι, όταν όλοι μαζί συντονιζόμαστε για έναν κοινό σκοπό.

Ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά πράγματα που είναι αιώνιοι αόρατοι εχθροί, αλλά με πολύ ορατά αποτελέσματα, όπως η διάσπαση και η έχθρα μεταξύ μας-σε οποιαδήποτε μορφή και έκφρασή της. Το ‘άντε μωρέ, να το κάνουμε έτσι να τελειώνουμε’.

Η ανοργανωσιά και η έλλειψη οράματος. Το ‘τελευταία στιγμή’ γιατί βλέπουμε τόσο μπροστά, όσο εξυπηρετούνται τα συμφέροντά μας. Θυμηθήκαμε την ανάγκη για τηλεκπαίδευση, λες και προσφέρουμε εκπαίδευση. Δεν είναι ισοπεδωτικό, είναι μια πικρή αλήθεια.

Μια πολιτική που δεν γνωρίζει για αυτά και δεν φροντίζει πρωτίστως για αυτά με ουσιαστικό έργο και κοινωνική πρόνοια, είναι μια πολιτική της σαχλαμάρας και του εφήμερου. Κια η πολιτική δεν είναι μόνο οι πολιτικοί μας, είμαστε και εμείς κομμάτι της.

Ο πραγματικός αόρατος εχθρός δεν είναι ο ιός, αλλά η πιθανότητα να μας ξεφύγει για άλλη μια φορά μια ευκαιρία να σχεδιάσουμε αλλαγές και λύσεις μακροπρόσθεσμες που θα προστατεύουν το άτομο, την οικογένεια, την κοινωνία, τα κράτη. Από ιούς, πείνα, πολέμους, καταπάτηση κάθε τι ανθρώπινου. Και να αντιληφθούμε τις τεράστιες δυνατότητες που κρύβει μια οποιαδήποτε κρίση να γίνουμε καλύτεροι.

Καλύτεροι πολιτικοί, καλύτεροι φίλοι, καλύτεροι οικογενειάρχες, καλύτεροι άνθρωποι.

Αν δεν φτάνει η κλιματική αλλαγή ή ο ιός ή οτιδήποτε για να μάθουμε από όλα αυτά, θα υπάρξει και κάτι άλλο, το επόμενο. Ό,τι και να ακολουθεί, το πώς θα μας βρει, πιο ‘έτοιμους’ ή πιο ακινητοποιημένους, το πώς θέλουμε να είναι η ζωή μετά από αυτήν που ξέραμε, είναι στο δικό μας χέρι, και όχι σε αυτό κάποιου αόρατου εχθρού.

[Φωτό linesquotes.com]

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *