[ξεκαθαρίσματα, διλήμματα και εμπιστοσύνη-λίγο μετά τις διακοπές, λίγο πριν τη νέα σεζόν]

Μερικές φορές όλα μπορείς να τα δεις σαν θέμα επιλογών. Όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας είναι γεγονότα που μας οδηγούν μπροστά σε σταυροδρόμια, διλήμματα, αποφάσεις λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές που πρέπει να πάρουμε μέσα σε ένα διάστημα ή μέσα σε στιγμές. Και μερικές φορές είναι ή φαντάζουν τόσο δύσκολες αυτές οι ρημάδες 😅 οι αποφάσεις, και χανόμαστε στο τι είναι σωστό ή λάθος, δημιουργούμε με τη φαντασία μας συνέπειες που μπορεί να μην υπάρχουν καν ή αναλύουμε σαν να γνωρίζουμε τα αποτελέσματα εκ των προτέρων και κάνουμε πίσω καταδικάζοντας κάτι πριν καν το προσπαθήσουμε.

Και στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τίποτα ή πολύ λιγότερα από όσα νομίζουμε. Είναι και αυτός ο φόβος μην μας ‘κρίνουν’ οι άλλοι ή τι θα πούνε/σκεφτούν για εμάς και όλη αυτή η τεράστια παγίδα. Στην πραγματικότητα αυτό που σκέφτονται οι άλλοι για εμάς έχει πρωτίστως να πει κάτι για αυτούς, όχι για εμάς, γιατί είναι καθρέφτισμα δικών τους επιλογών και γενικότερα της δικής τους σχέσης με τον εαυτό τους. Και αν είναι καλοπροαίρετο και ‘ανοιχτό’ στο να δουν εμάς και όχι αυτό που θέλουν να δουν ή αυτό που θα κάνει τους ίδιους να νιώσουν καλά και να πάρουν μια είδους επιβεβαίωση για τον εαυτό τους, φαίνεται.

Θα το νιώσουμε, γιατί καλά τα λόγια, αλλά η ‘ενέργεια’ ή τα vibes -ή όπως θελετε- που λαμβάνουμε από κάποιον άνθρωπο ή μια κατάσταση, είναι ξεκάθαρα-χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να πέσουμε έξω. Το να κάνουμε λάθη δεν είναι κάτι που μας περιορίζει (ακόμη και αν το αισθανόμαστε έτσι καμιά φορά ή και πάντα), το να πιστέψουμε όμως ότι είμαστε αλάνθαστοι και να μην αφήνουμε χώρο να αμφισβητούμε και εμάς τους ίδιους με μέτρο και ισορροπία αυτό ναι, μας περιορίζει.

Και δεν είναι “κακό” ή “καλό” ή “σωστό” και “λάθος” αν αισθανόμαστε ότι τη μια στιγμή θα επιλέγαμε το ‘α’ και την αμέσως επόμενη το ‘β’. Είναι μέρος της διαδικασίας, του ξεκαθαρίσματος. Γιατί έρχεται η στιγμή που ξεκαθαρίζουν όλα παραπάνω. Και έρχεται πιο κοντά όταν επιλέγουμε κάθε φορά αυτό που είναι “συμβατό” και θρέφει την ψυχή μας, το σώμα μας και το μυαλό μας σε μια δεδομένη φάση της ζωής μας. Αυτό που μας κάνει να νιώθουμε ‘εμείς’ και μαζί του αισθανόμαστε ‘φυσιολογικά’ στο τώρα μας.

Η διαίσθησή μας, το ένστικτό μας, οι αισθήσεις μας, όλα όσα είναι διαθέσιμα να παρατηρήσουμε σε κάθε “τώρα” μας είναι τρόποι να βγούμε έστω για λίγο από το μυαλό που χάνεται σε σκέψεις και υποθέσεις και να μας επαναφέρουν σε ό,τι έχουμε ανάγκη και θέλουμε. Αύριο αυτό μπορεί να αλλάξει, και αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Κάποια πράγματα αλλάζουν, άλλα μένουν σταθερά.

Εξελίσσομαι όταν αποδέχομαι την αλλαγή και μαθαίνω να ανταποκρίνομαι σε αυτήν λιγότερο μέσα από ό,τι φαντασιώνομαι να υπάρχει και περισσότερο από ό,τι χτίζω σταθερά μέσα μου και είναι πραγματικό. Η επιλογή άλλες φορές θέλει αυθορμητισμό, άλλες μια παραπάνω λογική (υπερανάλυση σίγουρα όχι..), πάντα όμως θέλει ολόκληρους εμάς να αναλαμβάνουμε την ευθύνης της, αυτό είναι το σημαντικό-και ό,τι βγει.

Γιατί εκτός από τον εαυτό μας, ας αφήνουμε περιθώριο και για μια εμπιστοσύνη στη ζωή. Ίσως όλα για κάποιο λόγο να γίνονται, κι ίσως αυτός να είναι αυτό που είναι καλύτερο για εμάς και δεν έρχεται ποτέ από μόνο του, δια μαγείας ή χωρίς να χρειαστεί να καταλάβουμε πρώτα κάτι που χρειάζεται για να φτάσουμε εκεί (και το ‘εκεί’ συνεχώς ανανεώνεται, να τα λέμε και αυτά, μην νομίζουμε ότι έχει και τελειωμό :P).

Stay brave, brave people <3

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *