Λεζάντα για την αγάπη

[Αυτή η νέα κατηγορία-‘Λόγια του ίνσταγκραμ’ περιλαμβάνει τροφή για σκέψη-σκέψεις που αναπτύσσονται ως λεζάντες σε φωτογραφίες που δημοσιεύονται στο ίνσταγκραμ, αλλά δημοσιεύονται και εδώ για όσους δεν έχουν λογαριασμό στην εφαρμογή αυτή!]

Η @littlehopeflags είναι μια από τις ινστα-παρουσίες που μου αρέσει πολύ να παρακολουθώ. Τελευταία έκανε ένα blog challenge με θέμα την αγάπη, όπου όποιος ήθελε συμμετείχε και έγραφε ένα σχετικό ποστ. Εκτός του ότι διάβασα καταπληκτικά ποστ (σας προτείνω να ρίξετε μια ματιά εδώ, κάτω-κάτω, στις συμμετοχές, μπράβο σας και ευχαριστούμε!), με έβαλε σε σκέψεις: τι θα έγραφα αν προσπαθούσα να κάνω ένα σχετικό ποστ; “Τι είναι τελικά η αγάπη”!; που ρωτάει και η Άλκηστη από το Little Hope Flags.

Άλλοτε μου ερχόντουσαν τόσα πολλά, εικόνες, βιώματα, πρόσωπα κλπ. και άλλοτε τίποτα απολύτως. Κενό. Διότι ήταν στιγμές που λες και μου ερχόταν ξαφνικά το όλο της νόημα και έμενε μόνο δέος. Άλλοτε ένιωθα πως θα ήθελα να γράψω για την αγάπη προς τον εαυτό μας, μιας και θεωρώ ότι όλα ξεκινάνε από εκεί, καθώς όταν και όσο ανακαλύπτεις το βάθος αυτής της αγάπης και το τι θα πει, τόσο μπορείς να προσφέρεις αγάπη με ποιότητα και με ένα βάθος άλλου είδους. Άλλοτε για την αγάπη προς την οικογένεια, τη συντροφική ή τη φιλική, την αδελφική κλπ. Άλλοτε το ένα, άλλοτε το άλλο.

Ώσπου νομίζω τελικά θα ‘θελα να μπορούσα απλά να βρω λόγια και τρόπο να πω για το πώς η αγάπη είναι μια ένωση και του ενός και του άλλου, όποια και να ‘ναι αυτά. Μια ένωση του άλλοτε, του τώρα, του έπειτα. Μια ένωση όλων των ιστοριών-των δικών μας, των προηγούμενων, των επόμενων. Ένωση των ανθρώπινων καταστάσεων με άλλες καταστάσεις, γήινες και συμπαντικές. Πέρα από όρια, περιορισμούς, συλλήψεις που γίνονται με το νου. Γιατί η αγάπη νιώθεται. Είναι καρδιά και ανάσα και βλέμμα και άγγιγμα και χέρια που δίνουν και αγκαλιά που ανοίγει για να κλείσει μέσα της μέσα σε στιγμές ό,τι προλάβει. Είναι αντίδοτο στη μοναξιά που ζει ο καθένας μας μέσα του, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, που εμπεριέχει ένα ολότελα προσωπικό νόημα και ίσως και φόβο. Σίγουρα κάποιου είδους φόβο.

Είναι ό,τι απομένει όταν γυμνώνεσαι από τα πάντα, προκατασκευασμένα ή όχι. Η χαρά και το θαύμα και η υγεία της ζωής. Το ίσο, το “μαζί”. Περιλαμβάνει όλα όσα μπορεί κανείς να γνωρίσει με έναν τρόπο και από έναν ‘τόπο’ όπου δεν εισχωρεί ο διχαστικός νους, εκεί όπου βλέπεις πια καθαρά, πως σε όσα συμβαίνουν είμαστε όλοι και όλα μαζί, και κατανοείς πια πώς αξίζει να αγαπάς (σε) αυτόν τον κόσμο.

Photo by Clem Onojeghuo on Unsplash

2 Comments

  1. Τζοάννα Κ. Μάρτιος 4, 2019 at 8:47 πμ

    Καλημέρα από μία co-blogger. Μου αρέσει η ερμηνεία που μοιράζεσαι μαζί μας. Η διαπίστωση πως η αγάπη είναι ένωση και σύνδεση – κουβαλά δύναμη και αισιοδοξία.

    Reply
    1. Pola Μάρτιος 4, 2019 at 10:41 μμ

      Χάρηκα που γνώρισα εσένα και το blog σου Τζοάννα (μιας και άρχισα να το ‘ψαχουλεύω’χαχα! Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου..χαίρομαι αν αφήνει κάτι από δύναμη και αισιοδοξία το ποστ αυτό 🙂

      Reply

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *