Λιγότερο στρες, περισσότερη ηρεμία

Μπορεί αυτό το ποστ να ξεκινά με αφορμή την τόσο συχνή αναφορά στο άγχος και το στρες της καθημερινότητας από όσους συμμετείχατε στή χτεσινή ερώτηση που δημοσιεύτηκε στο ίνσταγκραμ, ωστόσο είναι ένα ζήτημα για το οποίο θα μπορούσα να γράψω ΤΟΣΑ πολλά.

Δεν ξέρω γιατί δεν το έχω πολυκάνει ως τώρα. Ίσως εν μέρει -πλάκα έχει αυτό-λόγω του γενικότερου άγχους μου να προλάβω να πω ή να κάνω άλλα, για το ‘πώς θα φανεί κάτι που θα πω’ κλπ. Δεν ήμουν πάντα τόσο επιρρεπής στο στρες όσο έχω υπάρξει τα τελευταία χρόνια, μέσα στα οποία συνέβησαν πράγματα που με έκανα πολύ στενή φίλη μαζί του. Ω ναι, εμείς τα δυο έχουμε περάσει παρεούλα εκπληκτικές στιγμές, που απλώνονται σε ένα φάσμα που περιλαμβάνει ψυχοχωματικά και θέματα υγείας ως κρίση πανικού. Περάσαμε τόσα μαζί, που η αλήθεια είναι το αγάπησα. Ευτυχώς.

Γιατί ένα πράγμα που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι ότι το άγχος μπορεί να έχει οποιαδήποτε μορφή, να αφορά στο ο-τι-δή-πο-τε και να επηρεάσει με πάρα πολλούς τρόπους την συνολική υγεία κάποιου. Και αν και μόνο και στο άκουσμά του είναι ικανό να σε κάνει να νιώθεις ότι αρχίζουν να σε γαργαλάνε όλα τα συμπτώματα που το συνοδεύουν, το άγχος είναι κάτι το φυσιολογικό.

Στην πραγματικότητα, οι ορμόνες του στρες είναι μια ανταπόκριση του εγκεφάλου, σε συνθήκες που για οποιοδήποτε λόγο πυροδοτείται η λειτουργία ‘fight or flight’ ή ‘πάλης ή φυγής’, όπως συνηθίζεται να λέγεται στα ελληνικά. Αν ο εγκέφαλος σου πάρει χαμπάρι ότι βρίσκεσαι σε μια κατάσταση κινδύνου, η ανταπόκριση αυτή εμφανίζεται ακριβώς για να σε σώσει-η ανδρεναλίνη σου εκτοξεύεται στα ύψη και μπορείς να κάνεις πράγματα που υπό νορμάλ συνθήκες δεν έχεις την ‘ενέργεια’ να κάνεις και να δράσεις αστραπιαία και αποτελεσματικά.

Και ενώ κανονικά όλος αυτός ο μηχανισμός πυροδοτείται όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, όπως για παράδειγμα συνέβαινε με κάποιον πρόγονό μας που θα συναντούσε ένα άγριο ζώο στο δάσος, μπορεί να ενεργοποιηθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση υπερδιέργεσης, όπως σε έναν έντονο τσακωμό ή ακόμη και από ένα φαινομενικά ασήμαντο ερέθισμα, μια μυρωδιά π.χ., που όμως θα φέρει μνήμες μιας στρεσογόνου κατάστασης ή όταν θα είσαι κολλημένος/η στην κίνηση και θα έχεις αργήσει να πας στη δουλειά κλπ.

Με λίγα λόγια, το στρες είναι ορμόνες. Που θέλουν να βοηθήσουν, και βοηθάνε, αλλά δεν ήταν αυτός ο κύριος λόγος που τις αγάπησα (ευχαριστούμε ορμόνες ωστόσο που κάνετε τη δουλειά σας χαχα). Τις αγάπησα συνειδητοποιώντας ότι αυτό που τις κάνει επικίνδυνες ή βλαβερές είναι η ποσότητα και η συχνότητα με την οποία πυροδοτούνται. Κάτι που με έκανε να κατανοήσω πόσα και ποια ήταν στη ζωή μου αυτά τα πράγματα που έτρεφαν μια ‘λάθος’ πυροδότηση, έναντι όσων ενδεχομένως θα έτρεφαν μια πιο ομαλή λειτουργία όλου αυτού του μηχανισμού.

Και τα πρώτα ήταν τόσα, τόσα πολλά. Όχι μόνο λόγω τραυματικών εμπειριών που είχα, αλλά είναι ούτως ή άλλως η καθημερινότητά μας όλη γεμάτη από ερεθίσματα που μας ακοπόπτουν πανεύκολα από μια κατάσταση ηρεμίας: η κίνηση, οι θόρυβοι, η μη επαφή με τη φύση, οι υποχρεώσεις-βουνό, οι ευθύνες και ένα σωρό ακόμη-τα ξέρουμε, υποθέτω! Τα δεύτερα; Τι έκανα για τα δεύτερα; Διότι δεν μπορείς να περιμένεις να γίνονται τα πράγματα μαγικά, τα πράγματα ποτέ δεν γίνονται μαγικά, αλλά υπάρχουν και αυτές οι ορμόνες της ευτυχίας και της ηρεμίας και της γαλήνης κλπ. που έχουν τόσο ανάγκη να ενεργοποιηθούν και αυτές.

Αγάπησα το στρες μου γιατί με έκανε να αντιλαμβάνομαι καλύτερα τι μου συνέβαινε και να προλαμβάνω καταστάσεις και κυρίως γιατί, όταν το αποδέχτηκα και το κατανόησα κλπ., μου άνοιξε έναν δρόμο για να μάθω να ζω πιο ισορροπημένα. Λιγότερο στρες, περισσότερη ηρεμία είναι λιγότερο χρόνος για αχρείαστα, περισσότερος χρόνος για μένα και τις ανάγκες μου. Λιγότερος χρόνος σε οθόνη (σε αυτό θέλω δουλειά όσον αφορά το κινητό, παραδέχομαι!), περισσότερος στη φύση. Λιγότερο κακή διατροφή, περισσότερο υγιεινή διατροφή που μου δίνει συστατικά που χρειάζομαι για να ασιθάνομαι ευτυχής (και φυσικά και η διατροφή παίζει ρόλο στη διάθεση, σε όλα, σε περίπτωση που αμφέβαλλες!).

Λιγότερο καθισιό, περισσότερη δραστηριότητα και κίνηση και σύνδεση με το σώμα μου. Λιγότερο τοξικότητα στις σχέσεις, περισσότερο επαφή με ανθρώπους που σε στηρίζουν και σου προσφέρουν πράγματα που έχεις ανάγκη και σε πάνε μπροστά. Λιγότερο αυτο-αμφισβήτηση περισσότερη εμπιστοσύνη. Σε σένα, στη ζωή. Αν έχεις κάποιο ελεύθερο χρόνο, έστω και ελάχιστο, επίλεξε περισσότερη σιωπή, λιγότερο θόρυβο. Κάτσε λίγα λεπτά νιώθωντας απλά την ανάσα σου. H αναπνοή, αυτή να θυμάσαι είναι πολύ σημαντική (σε άλλο ποστ). Είναι τόσα, τόσα πολλά ακόμη. Και δεν φτάνεις ποτέ κάπου, είναι μονίμως μια πρακτική, μονίμως ένα work in progress, θέλει ξανά και ξανά, μα πάντα, πάντα τα οφέλη είναι τεράστια σε όλους τους τομείς.

Είναι λιγότερο χθες και αύριο, περισσότερο τώρα.

Λιγότερο επαφή με το έξω, περισσότερο επαφή με το μέσα μας.

Και αυτό είναι κάποιου είδους ενσυνειδητότητα. Κάποιου είδους γαλήνη.

Photo by Toa Heftiba on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *