Ο ‘καλύτερος’ και ‘οι άλλοι’

Πρόσφατα στο σχολείο είχα μια συνάντηση “στο πόδι” με μια μαμά. Ανάμεσα στις τυπικές κουβέντες που ανταλλάξαμε, η συζήτηση πήγε στις Πανελλήνιες, καθώς είπα ότι έχω παραπάνω τρέξιμο αυτή την περίοδο. “Καταλαβαίνω” μου λέει. “Έχω μια φίλη που κάνει και αυτή μαθήματα και κάθε χρόνο τέτοια εποχή πεθαίνει στην αγωνία της, την πιάνουν όλα τα ψυχοσωματικά της κλπ.”.

Απάντησα ότι σαφώς έχω αγωνία, αλλά τέτοιο πράγμα με τίποτα, κυρίως ψυχραιμία, και ότι επιλέγω συνειδητά αφενός να δίνω αυτό το παράδειγμα, γιατί γενικά η ζωή είναι πολλά παραπάνω από εξετάσεις (δεν είχαμε ιδέα χαχα…), αφετέρου να μην συμμετέχω στο “φούσκωμα” καταστάσεων χωρίς νόημα. Βέβαια μια χαρά με πιάνουν και εμένα τα ψυχοσωματικά μου, αλλά σε άλλα ζητήματα (έκαστος στο είδος του χεχε). Η κουβέντα πήγε σε πολλά ακόμη (από πού να το πιάσεις άλλωστε!) και γενικώς υπήρξε σύμπνοια στις απόψεις. Όχι ότι θα είχε σημασία αν ήταν διαφορετικά.

Τη στιγμή που μου έδωσε αυτή την απάντηση, για κάτι δευτερόλεπτα σκέφτηκα κάτι σαν “Δηλαδή τι, η αντίδρασή μου και η όλη αντιμετώπιση που έχω δεν είναι φυσιολογική; Θα έπρεπε να με πιάνει τέτοιο πράγμα αλλιώς θα πει νοιάζομαι λιγότερο;”. Αμφισβήτησα, εν ολίγοις, τον εαυτό μου, βασισμένη σε κριτήρια που ανήκουν μέσα σε όλο αυτό, στο οποίο προσπαθώ ακριβώς να μην μετέχω, νοητικά, ψυχολογικά και πρακτικά: σε μια κοινωνική φόρμα που απαιτεί ο “καλύτερος” να είναι αυτός που θα γράψει πιο καλά στις εξετάσεις. Αυτός που θα ξεσκιστεί περισσότερο στην εργασία του ή οπουδήποτε, θυσιάζοντας ακόμη και τη ψυχική ή σωματική του υγεία.

Αυτός που θα “τρέξει” την μεγαλύτερη απόσταση, καλύπτωντας παραπάνω χιλιόμετρα υποχρεώσεων από τα αναγκαία ή απ’ όσο αντέχει η φύση του, απλά γιατί συγκρίνεται με τον διπλανό του που για δικούς του λόγους το κάνει. Χωρίς απαραίτητα ούτε αυτός να το αντέχει. Και πάει σε άλλα τόσα: αυτός/ή που έχει τα πιο πολλά, αυτός που ρίχνει τις πιο πολλές γυναίκες/άντρες κλπ και γενικώς αυτός που ενσωματώνει με κάποιο τρόπο στη ζωή του ακραία στοιχεία. Η δύναμη δεν είναι αρκετή, θέλει υπερδύναμη. Το αρκετό πλέον δεν φτάνει, ζήτημα είναι το υπεραρκετό.

Και έτσι ξεχειλίζει η ζωή από πλασματικές αφορμές για να νιώσουμε σημαντικοί και ταυτόχρονα ξεχειλώνεται. Που αν ήταν να κρατήσουμε ένα δίδαγμα, αν ήταν να έχει ένα σημείο αναφοράς αυτό το ρημάδι και χιλιοταλαιπωρημένο εκπαιδευτικό σύστημα, αυτό ας ήταν το πώς να μαθαίνουμε να αγαπάμε αυτό που είμαστε και να δρούμε συνειδητά για την καλλιέργεια αυτού. Αυτό που είμαστε είναι αρκετό. Είμαστε όλοι ίσοι άνθρωποι, σε μια κουτσουλιά πλανήτη. Αυτό είναι το κέντρο, από ‘κει ξεκινά η ζωή. Και μετά υπάρχει πορεία και εξέλιξη και ένα σωρό πράγματα που δεν αγγίζουμε καν, αν πρώτα δεν έχουμε σταθεί σε αυτό το κέντρο για να δούμε πώς φαίνεται από εκεί ο κόσμος.

Photo by Bogomil Mihaylov on Unsplash

2 Comments

  1. Little Hope Flags Μάιος 25, 2019 at 6:57 μμ

    Πολύ σωστά τα λες. Ξεκινώντας από το σχολείο, μπαίνουμε σε αυτό το κυνήγι του λαγού, τρέχουμε να φτάσουμε το καρότο που πάντα μας ξεφεύγει, και χάνουμε όλα τα άλλα γύρω μας, γιατί “έτσι κάνουν όλοι”. Όμως η ζωή βρίσκεται σε αυτό που επιλέγουμε, όχι σε αυτό που μας επιβάλλεται άκριτα, κι αυτό το συνειδητοποιείς αρκετά χρόνια μετά το (παράλογο) άγχος των πανελληνίων…

    Reply
  2. Πόλα Μάιος 27, 2019 at 3:11 μμ

    Έτσι. Αυτό, όπως και τα περισσότερα, νομίζω μια ζωή ολόκληρη στνειδητοποιείται, περνάμε κάθε φορά και μια πίστα χαχα..

    Reply

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *