“Πώς τα προλαβαίνεις όλα;”

Κανονική full-time δουλειά με ένα σωρό υποχρεώσεις και εκτός του κανονικού ωραρίου, διαχείριση ενός blog και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης του (το αναφέρω γιατί ναι, είναι σημαντικό και ΝΑΙ, παίρνει πολύ χρόνο, ανεξάρτητα από το αν το κοινό είναι μικρό ή μεγάλο), άσκηση 3-4 φορές την εβδομάδα, εργασία πάνω σε ένα προσωπικό πρότζεκτ, συνεργασία για το πρότζεκτ άλλων, διαχείριση νοικοκυριού με ό,τι αυτό συνεπάγεται (ναι, είναι και αυτό σημαντικό, αν μένεις μόνος σου, είναι!), κοινωνική ζωή κλπ. Δεν τα λέω γιατί νομίζω ότι ότι κάνω κάτι φοβερό -και τρομερό- (ας ρωτήσουμε τις μαμάδες καλύτερα), αλλά τώρα που τα σκέφτομαι να σου πω την αλήθεια καταλήγω και εγώ στο πως «Πώς τα προλαβαίνεις όλα;»- η πιο συχνή ερώτηση που δέχομαι από φίλους, γνωστούς ή ακόμη και ανθρώπους που γνωριζόμαστε μόνο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Φαν του multi-tasking; Αστείρευτη ενέργεια; Μπα. Και στα δύο. Για αρχή, δεν τα προλαβαίνω όλα. Έστω όχι όλα όσα θέλω. Αν τα προλάβαινα, θα ήμουν πιο αποδοτική και παραγωγική στη δουλειά μου και γενικά. Θα έκανα αναρτήσεις στο blog καθημερινά και όχι όποτε και όπως μπορώ, με προτεραιότητα σε posts μαγειρικής. Το πρότζεκτ μου θα προχωρούσε πολύ πιο γρήγορα κλπ. Με λίγα λόγια, ποτέ δεν τα προλαβαίνουμε όλα. Κάνουμε απλά το καλύτερο που μπορούμε, σε αυτά που επιλέγουμε να επενδύσουμε χρόνο και ενέργεια ή σε αυτά που πρέπει, για οποιοδήποτε λόγο, να επενδύσουμε.

Εξάλλου το σημαντικό δεν είναι καν να τα προλαβαίνουμε όλα. Αυτό είναι αδύνατο, πάντα κάτι μένει απέξω εντελώς ή δεν γίνεται ακριβώς όπως το θέλουμε. Το σημαντικό είναι δύο πράγματα:

Α. Να προλαβαίνουμε αυτά που μας φαίνεται αδύνατον να τα εντάξουμε στο πρόγραμμά μας, αλλά θα τα θέλαμε οπωσδήποτε και τα έχουμε ανάγκη

Β. Αυτά που προλαβαίνουμε, να τα προλαβαίνουμε με τρόπο που μας προσφέρει ευχαρίστηση. Αν όσα κάνουμε τα κάνουμε νιώθωντας μονίμως ‘με τη ψυχή στο στόμα’ τότε κάτι δεν πάει καλά, και αυτό δεν είναι η μέρα που έχει μόνο 24 ώρες.

Το ‘αστείο’ είναι ότι συνήθως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν τα προλαβαίνουμε, άλλα κάτι άλλο: το ‘δεν προλαβαίνω’αντικατοπτρίζει πάντα κάποια άλλη κατάσταση που χρειάζεται επίλυση και αφορά σε κάτι που έχει να κάνει 1. με το υλικό μας σώμα (ελλιπής ενέργεια π.χ.), 2. την ψυχική μας κατάσταση (τελειομανία, εργασιομανία, αναποφασιστικότητα, αναβλητικότητα κλπ., εδώ γίνεται χαμός!) ή 3. ελλιπείς δεξιότητες όσον αφορά την διαχείριση του χρόνου και την οργανωτικότητα. Ή συνδυασμό των παραπάνω.

 Το πρώτο είναι σίγουρα καμπανάκι για αλλαγή τρόπου ζωής στα βασικά:

-Παίρνεις τα κατάλληλα καύσιμα; Τρέφεσαι κατα κανόνα ποιοτικά; Η διατροφή απλά κολλάει με τα πάντα-θα πει περισσότερη και πιο ποιοτική ενέργεια, διάθεση κλπ. Είναι επαρκής και ποιοτικός ο ύπνος σου;

-Η άσκηση είναι κάτι που επίσης προσφέρει ενέργεια. Δεν έχει σημασία αν θα είναι μία, δύο ή τέσσερις φορές την εβδομάδα, αλλά το να είναι κομμάτι της ζωής σου.

Η εμπειρία μου ως τώρα μου έχει ξεκάθαρα δείξει ότι ακόμη και αν αισθάνεσαι ότι δεν το έχεις καθόλου, το να δηλώνεις απλά την παρουσία σου στην άσκηση και να ακολουθείς όπως μπορείς (φυσικά χωρίς να φτάνεις σε άκρα και ακούγοντας πάντα το σώμα μας), οδηγεί στο πιο σημαντικό-συνέπεια. Η συνέπεια φέρνει ενδυνάμωση, η ενδυνάμωση άλλες αντοχές κλπ. Όχι μόνο εντός άσκησης, αλλά γενικά στην καθημερινότητα. Άρα βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής, προλαβαίνεις και άλλα καλύτερα κλπ.-το ένα φέρνει το άλλο. Δεν έχεις χρόνο για άσκηση λες; Δες εδώ.

Όσον αφορά στη δεύτερη περίπτωση,

«προλαβαίνω» θα πει διαχειρίζομαι την ενέργειά μου και την ψυχική μου ηρεμία, ώστε να διατηρούνται σε επίπεδα και ποιότητες που μου επιτρέπουν ανακατατάξεις, προτεραιοποιήσεις και προσαρμογές στο πρόγραμμά μου. Όλοι έχουμε μπλοκαρίσματα, είτε να αναγνωρίζουμε και τα αποδεχόμαστε είτε όχι, που εμποδίζουν το να είμαστε ευέλικτοι, συνεπώς δεν θα είναι ούτε το πρόγραμμά μας. Τα ίδια μπλοκαρίσματα είναι και αυτά που ενδεχομένως δεν θα μας επιτρέπουν να ευχαριστιόμαστε ούτε καν αυτά που προλαβαίνουμε.

Οπότε αν θα μπορούσα να έχω μια απάντηση στο ‘πώς προλαβαίνω’, όσα προλαβαίνω, είναι αυτή:

  • Προσπαθώ να φροντίζω συνειδητά τον εαυτό μου όσον αφορά τα βασικά (διατροφή, ύπνος κλπ.)
  • Ι deal with my own shit. Οκ, όσο μπορώ 🙂 Που θα πει, συνειδητή προσπάθεια και στο τομέα των προσωπικών μου μπλοκαρισμάτων. Με πράγματα που περιγράφω εδώ μέσα, όπως άσκηση, διαλογισμό (τώρα θυμήθηκα και αυτό, το φθινοπωρινό), τρόπο ζωής γενικότερα. Φυσικά και κάποιες φορές είμαι τελείως εκτός, αλλά μάντεψε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να προχωράς. Και να αποφεύγεις το burn out από κάθε άποψη, κατά προτίμηση.
  • Προσπαθώ να καλλιεργώ νέες δεξιότητες που βοηθούν στο να είμαι πιο αποτελεσματική σε όσα θέλω να προλαβαίνω και να εκμεταλλεύομαι στο μέγιστο αυτές στις οποίες ‘το έχω’.
  • Έχω μέρες «έξω από την οθόνη» που θα πει αποφορτίζομαι από το κινητό κλπ. που τόσο έχει εισβάλλει στις ζωές μας (καλά στη δική μου δεν το συζητώ, όσοι είστε από ίνστα ξέρετε πόσο το παρακάνω ώρες ώρες με στόριζ ξεστόριζ κλπ. χαχα) και αφιερώνομαι σε άλλα.
  • Αγαπώ ό,τι κάνω ή βρίσκω κάτι να αγαπώ σε ότι κάνω και τα θεωρώ μέρος της ζωής που προσπαθώ να δημιουργήσω για μένα και τους άλλους, και αυτό είναι τεράστιο κίνητρο.
  • Συνοπτικά, δεν κάνω τίποτα παραπάνω από τον οποιοδήποτε: προσπαθώ.

Δεν ξέρω αν τα παραπάνω σου δίνουν καμιά καλή ιδέα για το πώς θα μπορούσες να προλαβαίνεις τα δικά σου, αλλά σίγουρα εύχομαι να είναι ένας τρόπος να σκεφτείς και να βάλεις σε μια τάξη όλα όσα υπάρχουν πίσω από το δικό σου ‘δεν προλαβαίνω’. Μήπως πέτυχε έστω αυτό ή να γράψω και άλλα; Δεν ξέρω αν θα προλάβω, αλλά αμέ, έχω να πω 🙂

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *