Τα σόσιαλ και η σύγκριση με τους άλλους

Εσύ πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να σε συγκρίνεις με τους άλλους; Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στον χώρο εργασίας σου ή ακόμη και με τον φίλο σου, στη σχέση σου, οπουδήποτε και σε οτιδήποτε. Ή τους άλλους να συγκρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, έτσι εύκολα και απροβλημάτιστα λες και χωράνε εύκολα όλα στο ίδιο τσουβάλι.

Μερικές φορές νιώθω ότι ζούμε σε μια εποχή που η σύγκριση γίνεται πιο έντονα από ποτέ. Οι πληροφορίες είναι άπειρες, οι εικόνες στα σόσιαλ και γενικότερα καταιγιστικές, υπάρχει έντονη ανταγωνιστική διάθεση και αν προσθέσεις και το γεγονός ότι όλοι έχουμε μεγαλώσει έτσι που ως ένα βαθμό κουρδιζόμαστε από παιδιά ακόμη να μπαίνουμε σε μια διαδικασία σύγκρισης (ο καλύτερος μαθητής, ο πιο όμορφος κλπ.) τότε ναι, ίσως και να μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μπόλικο υλικό εκεί έξω να θρέφει τη τερατώδη πλευρά όλων των ‘-τέρος΄και ‘-τάτος’.

Και όταν λέω τερατώδη, δεν το λέω για να δαιμονοποιήσω μια πλευρά όλου αυτού (ποτέ δεν τα πάω καλά με δαιμονοποιήσεις κάθε είδους), άλλωστε είναι μια απολύτως φυσιολογική και ανθρώπινη τάση. Από την άλλη, το κάθε τι έχει τη σημασια που εμείς του δίνουμε. Τα πάντα προυπάρχουν και απλά κάθε φορά εκφράζονται μέσα από καινούρια και διαφορετικά μέσα και τρόπους.

Οι εποχές δεν γεννάνε ανθρώπινες τάσεις, πάθη κλπ. Είναι απλά εδάφη και πεδία που κάθε φορά μετασχηματίζονται από τις εξελίξεις. Δεν υπάρχει ευθύνη του σόσιαλ ή του κινητού ή της τηλεόρασης ή της θέσης που έχει κάποιος σε μια δουλειά κλπ. Υπάρχει μόνο η προσωπική ευθύνη για την χρήση οποιουδήποτε μέσου (και όχι μόνο των σόσιαλ), για τις πράξεις και τα λόγια μας.

Το αποκαλώ όμως έτσι γιατί συχνά με τρομάζει η παθολογική πλευρά όλου αυτού. Το πόση αξία δίνεται στο ποιος θα φανεί ανώτερος ή καλύτερος σε κάτι (και τι θα πει αυτό; με ποια κριτήρια;). Λες και η ζωή είναι ένας αγώνας που τρέχουμε ο καθένας για τον εαυτό του και μόνο, αγνοώντας τον άλλον ή όσα συβαίνουν γύρω μας και σημασία έχει μόνο ποιος θα βγει πρώτος. Και φτάνει στο τέρμα. Και τι;

Με τρομάζει όλη αυτή η ανασφάλεια που ξεγυμνώνεται πίσω από το να μπαίνουμε σε διαδικασία να συγκρίνουμε καταστάσεις, χαρακτήρες, ικανότητες, ζωές. Ή πίσω από την εξάρτηση του να ανέβει μια φωτογραφία, να αποκτήσουμε το ένα ή το άλλο υλικό αγαθό κλπ. Η τάση που υπάρχει να μην θέλουμε να μείνουμε πίσω στο κυνήγι (ποιου πράγματος; ποιος ξέρει;) και έτσι να πληρώνουμε χρόνο και ενέργεια για ένα παιχνίδι χωρίς ουσία, που συνήθως βασίζεται σε αριθμούς και στερεότυπα και τελικώς καταντά εξαντλητικό.

Και τρομάζω το ίδιο όταν βιαζόμαστε να κρίνουμε, νομίζοντας ότι τα ξέρουμε όλα. Βρίσκω τελείως αποκρουστικό το γεγονός ότι αντί να ενισχύουμε και να θαυμάζουμε ο ένας την μοναδικότητα του άλλου, θα βγάλουμε πίκρα και χολή στο διαφορετικό ή θα σπαταλήσουμε ενέργεια στο πώς να αποδείξουμε ότι το δικό μας διαφορετικό είναι καλύτερο από του άλλου κλπ.

Και ενώ πάντα υπάρχει το καλύτερο ή το χειρότερο, δεν υπάρχει ποτέ καλύτερο ή χειρότερο διαφορετικό-υπάρχει απλά διαφορετικό. Σαν το δρόμο που έχει ο καθένας στη δική του ζωή και όλα όσα έχει να μάθει μέσα σε αυτήν. Κανείς δεν χρωστάει κανενός και τίποτα από όσα είμαστε ή δεν είμαστε δεν είναι αρκετό για να αποδείξει ότι αξίζουμε λιγότερο ή περισσότερο από την αγάπη και την αποδοχή την οποία όλοι έχουμε εξίσου ανάγκη.

Και αυτό καμιά φορά με κάνει να σκέφτομαι πως τελικά δεν είναι μια εποχή που η σύγκριση γίνεται πιο έντονα από ποτέ, αλλά μάλλον μια εποχή που η ανάγκη να ζούμε σε έναν κόσμο με περισσότερη αγάπη και αξίες γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Λίγο σαν να προσπαθεί να βρει τρόπο να εκφραστεί όλο αυτό, και απλά κάποιες φορές, στην εποχή που πλέον όλοι μπορούν να εκφραστούν πολύ πιο εύκολα και άμεσα, οι συγκρίσεις αυτού του είδους ή η μανία για αυτοπροβολή να είναι για κάποιους ο τρόπος να συμβεί αυτό.

Ακόμη και έτσι, ακόμη και αλλιώς, με οποιοδήποτε τρόπο, είναι ίσως μια ελπίδα ότι το μπούχτισμα για τα κακά σημεία των καιρών, όλων των καιρών, χτυπάει στις καρδιές όλων μας και δεν θα ησυχάσει ώσπου να βρει διέξοδο και να ποτιστεί το σφουγγάρι του κόσμου λίγο παραπάνω με αγάπη, λίγο λιγότερο με βία και πόνο.

Εσύ πόσο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να σε συγκρίνεις με τους άλλους; Ή να μπαίνεις στη θέση ενός κριτή που ‘ξέρει καλύτερα’. Τι σου προσφέρει; Επιστρέφει μέσα σου με κάποιο τρόπο κάτι που να σου προφέρει αγάπη που μπορείς έπειτα με τη σειρά σου να προσφέρεις εκεί έξω; Γιατί αυτό μόνο μετράει.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *