Το δίδαγμα της (χτεσινής) ημέρας σε μια λέξη: χαλάρωσε!

Λίγο η ζέστη που είναι ανυπόφορη, λίγο η κίνηση της πόλης, κάπως η συσσωρευμένη κούραση από όλη την χρονιά κλπ., το αποτέλεσμα είναι ότι το τελευταίο διάστημα έχει τη δυσκολία του. Όταν συμβαίνει αυτό, συνήθως επιστρατεύω πιο ‘εντατικά’ μια πολύ απλή στρατηγική, που είναι το να απομακρύνω ανά στιγμές και συνειδητά την προσοχή μου από το ‘αχ θέλω διακοπές’, την εξάντληση και όλο αυτό και να είμαι ‘εκεί’ σε ό,τι κάνω, να γίνομαι πιο παρατηρητική με ό,τι συμβαίνει γύρω μου, να επανέρχομαι εν ολίγοις όσο μπορώ σε ότι συμβαίνει στο ‘τώρα’.

Όχι ότι έχεις και άλλη επιλογή όταν δουλεύεις με παιδιά, μιας και πρέπει να είσαι μονίμως σε μια ‘χαλαρή εγρήγορση’ όπως την λέω (και ίσως να αναφερθώ σε αυτό σε άλλο ποστ) αλλά προσπαθώ επιπλέον να διατηρώ όσο γίνεται την διάθεση του στυλ ‘Τι θα ακούσω σήμερα που θα μου θυμίσει/θα με διδάξει κάτι’. Και αυτό βοηθάει. Και έχει και αποτέλεσμα. Χτες για παράδειγμα, η Πρέσβειρα καλής θελήσεως/αδελφικότητας/διαπραγματεύσεων κλπ. (εγώ ήμουν αυτή σε αυτή την περίπτωση) είχε να αντιμετωπίσει το παρακάτω ζήτημα.

Μια ομάδα παιδιών συζητούσε για πράγματα που τους αρέσει να κάνουν και τους κάνουν χαρούμενους. Όταν ήρθε η σειρά του Γιώργου λοιπόν (τυχαίο όνομα), ο Γιώργος απάντησε σοβαρά και ήρεμα ότι για αυτόν κάτι τέτοιο είναι τα κακάκια. Τα υπόλοιπα παιδιά γελάσανε και κάποια άρχισαν να τον φωνάζουν ‘ο Γιώργος ο κακάκιας’. Ο Γιώργος αμύνθηκε, άρχισε να απαντά με παρόμοιο τρόπο και ο ίδιος σε κάποια παιδιά κλπ. Όταν λοιπόν ενημερώθηκα για το περιστατικό από τη συνάδελφο που είχε την ομάδα του Γιώργου, βγήκα με τον Γιώργο εκτός ομάδας για να το συζητήσουμε πρώτα μόνοι μας και έπειτα με την υπόλοιπη ομάδα κλπ.

Το όλο post ωστόσο δεν είναι για να πω την ιστορία του Γιώργου, ούτε για στρατηγικές επίλυσης τέτοιων περιστατικών κλπ., αλλά για το πώς εξυπηρέτησε η ιστορία την διάθεση που είχα και ανέφερα στην αρχή. Παρόλο που το περιστατικό ήταν πράγματι σουρεάλ (άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις!) και έκανε ένα μικρό χαμογελάκι μέσα μου να σκάσει και να γίνει και χαχανητό μην σου πω, η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που σε εμάς τους ‘μεγάλους’ μπορεί να φαίνεται αστείο ή μικρό, για το παιδί είναι όντως κάτι πολύ σημαντικό. Το πληγώνει, το κάνει να αισθάνεται θυμό ή ενοχές ή θλίψη και γενικά διάφορα συναισθήματα που θέλουν αναγνώριση και διαχείριση. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με εμάς τους ‘μεγάλους’ δηλαδή, εννοώντας οποιαδήποτε ηλικία. Αλλά τι είναι αυτό που αλλάζει καθώς αλλάζει και η ηλικία και κρίνουμε αλλιώς το τι είναι ‘μικρό’ και τι ‘σημαντικό’;

Τα συναισθήματα πάντως όχι: ο θυμός είναι θυμός, η θλίψη είναι θλίψη και πάει λέγοντας. Ακόμη και ο τρόπος που τα βιώνω ή ανταποκρίνομαι σε αυτά ή ο τρόπος που εκφράζονται μπορεί να είναι ο ίδιος. Μπορεί για παράδειγμα να έχω διατηρήσει τη συνήθεια να ‘δαγκώνω’ τα χείλη μου όταν νιώθω αμηχανία, ακριβώς όπως όταν ήμουν παιδί. Ο τρόπος που μαθαίνει κανείς, αν μαθαίνει και όσο, να τα αναγνωρίζει (στον εαυτό του και σε άλλους), να τα εκφράζει, να τα διαχειρίζεται (μεγάλη κουβέντα βέβαια το τι θα πει αυτό και για άλλο ποστ!) κλπ. είναι πράγματα που μας ακολουθούν μια ολόκληρη ζωή. Αυτό που αλλάζει είναι η οπτική και το επίπεδο κατανόησης από το οποίο αντιλαμβάνομαι και ερμηνεύω κάτι.

Αυτό που αλλάζει είναι ότι αυτό που κάποτε μου φαινόταν ‘μεγάλο’ τώρα είναι ‘μικρό’, ακριβώς επειδή η κατανόηση μου μέσα από τα βιώματα και την εμπειρία μεγαλώνει και ο χώρος που δημιουργείται κάθε φορά είναι σαν να προκαλεί μια ‘ανακατάταξη’ σε όσα υπάρχουν μέσα σε αυτόν, ενώ παράλληλα διαφοροποιείται και η αντίληψή μου για το μέγεθός τους. Ακριβώς όπως συμβαίνει όταν περνάω από την παιδική χαρά όπου έπαιζα σαν παιδί και πλέον οι κούνιες, η τσουλήθρα, όλα φαίνονται ξαφνικά πολύ διαφορετικά και μικρά.

Με λίγα λόγια, αυτό που μου υπενθυμίζει κάθε φορά ένα περιστατικό σαν και αυτό, είναι ότι τα ‘προβλήματά’ μας, εκτός του ότι είναι με έναν τρόπο σχετικά, πολλές φορές τα περισσότερα στην τελική είναι κάτι σαν…‘κακάκια’. Όχι μόνο ίσως πιο μικρά και ασήμαντα από αυτό που μας φαίνεται ότι είναι. Αλλά και περισσότερο διαχειρίσιμα ή τέλος πάντων λιγότερο τρομακτικά.

Η κατανόηση θέλει χρόνο για το μεγάλωμα της, και ερεθίσματα και αποδοχή και ένα σωρό άλλα, όμως είναι παρηγορητικό να σκέφτεται κανείς πως στο κάθε ‘πρόβλημα’, οποιοδήποτε και να είναι αυτό, αντιστοιχεί μια κατανόηση που του επιτρέπει να ‘λυθεί’. Και ίσως να μην είναι τυχαίο που το ‘λύνω’ έχει και τη σημασία του ‘ξεσφίγγω, χαλαρώνω’. Ίσως η κατανόηση αυτή να αρχίζει να δημιουργείται όταν καταφέρνουμε να μας επιτρέψουμε να χαλαρώσουμε, σωματικά και ψυχικά (άλλωστε όλα μαζί πάνε). Όπως το παιδί που θα ακούσει καλύτερα και θα είναι πιο ‘έτοιμο’ για διάλογο όταν χαλαρώσει, όταν σταματήσει να κλαίει, ξεσφίξει τα χείλη του κλπ. Όπως τον σφιχτό κόμπο που ξεκινά να λύνεται από τη στιγμή που επεμβαίνεις ξανά και ξανά, ώσπου καταφέρνεις να τον χαλαρώσεις, για αρχή. Και έπειτα αρκούν λίγα ‘τραβήγματα’ ακόμη.

Όταν βέβαια βρίσκεται κανείς ‘μέσα’ στο πρόβλημα σίγουρα δεν είναι εύκολο να το δει. Αλλά αν υπάρχει έστω και στην άκρη του μυαλού μας, σαν σκέψη, το γεγονός ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχει ένα χωνευτήρι, κάτι που το ‘χωράει’ και λύνει τον κόμπο, τότε λειτουργεί με τέτοιο τρόπο, που σιγά σιγά ‘σπρώχνει’ τα πράγματα στο να γεννηθεί αυτός ο χώρος. Μια νέα κατανόηση που θα δώσει ανάσα και θα μετουσιώσει ό,τι νιώθεται σαν βάρος σε κάτι που εν τέλει μπορεί και να δράσει απελευθερωτικά με απροσδόκητο τρόπο.

Και τελικώς μέσα από το δίδαγμα, θα αφήσω εδώ αυτό: Κάνε πράγματα που αγαπάς. Αυτά είναι που σε χαλαρώνουν.

Photo by Auskteez Tran on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *