Η εβδομάδα που πέρασε μου υπενθύμισε πως παρόλο που κάποιες (τις περισσότερες ίσως) φορές βιαζόμαστε να απαντήσουμε, να μιλήσουμε, να δώσουμε κάποια συμβουλή, δεν χρειάζεται πάντα να μιλάμε για να σταθούμε δίπλα σε κάποιον

και πως ο τρόπος που προτείνουμε ή παροτρύνουμε σε πράγματα έχει πάντα να κάνει με τον δικό μας τρόπο, και ξεχνάμε εύκολα πως αυτός δεν είναι απαραίτητα και ο τρόπος του άλλου.

Το να είναι για μας κάτι κατάλληλο δεν αποτελεί απόδειξη πως θα είναι το ίδιο για κάποιον άλλον. Δεν είναι όλα για όλους.

Και μόνο όταν είμαστε ανοιχτοί σε αυτό, όταν μαθαίνουμε να “βγαίνουμε έξω” από την δική μας εμπειρία, να μην τα μετράμε όλα σύμφωνα με το πώς τα υπολογίσαμε στη δική μας ζωή ως τώρα, μπορούμε να ανταποκριθούμε με τρόπο που συμπεριλαμβάνει τον άλλον.

Δεν υπάρχει καμιά συμβουλή πιο θεραπευτική από την αίσθηση της συμπερίληψης-το να ανακουφίζεται η ανάγκη μας να ακουγόμαστε, να γινόμαστε κατανοητοί, αποδεκτοί, να νιώσουμε ασφαλείς και τελικά απλά σημαντικοί.

Όταν είμαστε έτσι, πραγματικά παρόντες, ενισχύουμε και την παρουσία του άλλου.

Όταν δίνεται χώρος να νιώσει κανείς ότι ο τρόπος του έχει σημασία, ακόμη και αν είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό μας, ακόμη και αν κάποιες φορές τον νιώθει σαν τον πιο ηλίθιο τρόπο του κόσμου όλου.

Και δεν υπάρχει πιο απαραίτητη προυπόθεση για να νιώσει κανείς καλά, να πάρει μια δύσκολη απόφαση ή για να μπορέσει να συνδεθεί με αυτό που του λέει η διαίσθησή του, η καρδιά του κλπ. και τελικά να κάνει κάποιος ένα βήμα για αυτόν. Όχι για εμάς ή σύμφωνα με εμάς- ένα βήμα κατάλληλο για αυτό που είναι αυτός. Ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που είναι.

Και από την άλλη, κάθε φορά που καταφέρνουμε εμείς ή ο άλλος να παρατηρούμε έστω και λίγο έξω από τον δικό του φακό ο καθένας, ένα βήμα πιο κοντά στο να είμαστε πιο ελεύθεροι.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *